جستجو در مقالات منتشر شده


6 نتیجه برای دولتشاهی

بهروز دولتشاهی، دکتر سید کاظم ملکوتی، دکتر مهدی قدسی،
دوره 3، شماره 4 - ( بهار 1377 )
چکیده

به منظور تهیه مجموعه آزمون سرند شناختی،‌ ابتدا با بررسی ادبیات مربوط به ارزیابی عصب روانشناختی مقیاسها، مواد هر مقیاس و راهنمای اجرا و نمره گذاری مجموعه‌آزمون تهیه گردید. سپس 80 نفر (20 بیمار آسیب مغزی، 40 بیمار اختلال روانپزشکی و 20 آزمودنی بهنجار) باتوجه به متغیرهایی چون: سن، جنس، سطح تحصیلات و دست برتری انتخاب و آزمون شدند. نتایج نشان داد که مجموعه آزمون سرند شناختی با نقطه برش کلی 116 ، دارای حساسیت 85% و ویژگی 80% است و مقیاس توجه و حافظه این مجموعه، نسبت به سایر مقیاسها از میزان حساسیت و ویژگی بالاتری برخوردار هستند. همچنین با استفاده از روش آماری تحلیل افتراقی، توابع تشخیص افتراقی محاسبه شد. همچنین میزان درستی طبقه بندی 5/87% برای مجموعه آزمون بدست آمد. نتایج نشان داد که با استفاده از توابع تشخیص بدست آمده، مجموعه‌آزمون می‌تواند آزمودنیهای سه گروه آسیب مغزی، اختلالهای روانپزشکی و بهنجار را به طور معنی داری از هم تفکیک نماید. افزون بر آن پایایی آزمون به روش بازآزمایی به فاصله یک هفته با 20 آزمودنی بررسی شد و ضریب پایایی کلی 96/0 برای آزمون به دست آمد و تک تک مقیاسهای آن نیز دارای ضریب پایایی مناسبی برآورد گردیدند.


دكتر مرتضی نوری خواجوی، دكتر منصوره اردشیرزاده، دكتر بهروز دولتشاهی، دكتر سوسن افقه،
دوره 14، شماره 1 - ( بهار 1387 )
چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف مقایسه میزان متوسط فشار و منبع فشار (عینی یا ذهنی) مراقبان بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیای مزمن و مراقبان بیماران دوقطبی مزمن، طراحی گردید.

روش: در یک پژوهش پس‌رویدادی 50 مراقب بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا و 50 مراقب بیماران مبتلا به اختلال دوقطبی که در مدت شش ماه به درمانگاه روانپزشکی و یا بیمارستان رازی مراجعه کرده بودند، به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب و به‌کمک پرسش‌نامه ویژگی‌های جمعیت‌شناختی و مقیاس فشار مراقب ارزیابی شدند. داده‌ها به‌کمک آزمون آماری t و ضریب همبستگی پیرسون تحلیل شدند.

یافته‌ها: میزان فشار در مراقبان بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیای مزمن، به‌طور معنی‌داری ( 05/0p<) بیشتر از فشار در مراقبان بیماران مزمن دوقطبی بود (5/35 در برابر 9/28). از سوی دیگر منبع مهم فشار در هر دو گروه مراقبان، عینی و در همه سطوح معنی‌دار بود ( 05/0p<).

نتیجه‌گیری: با توجه به میزان بالای فشار در مراقبان بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیای مزمن، در مقایسه با مراقبان بیماران دو قطبی مزمن، حمایت، شناسایی و تأمین نیازهای این مراقبان از اولویت‌ بیشتری برخوردار است.


دكتر کامران یثربی، دكتر علیرضا جزایری، دكتر عباس پورشهباز، دكتر بهروز دولتشاهی،
دوره 14، شماره 4 - ( زمستان 1387 )
چکیده

چکیده

هدف: این پژوهش با هدف بررسی اثربخشی توان‌بخشی روانی- اجتماعی در کاهش علایم منفی و بهبود مهارت‌های اجتماعی بیماران بستری مبتلا به اسکیزوفرنیای مزمن انجام شده است.  روش: در این پژوهش 30 آزمودنی به‌عنوان گروه آزمایشی و30 آزمودنی به‌عنوان گروه مقایسه همتاسازی شده و در یک طرح نیمه‌آزمایشی بررسی شدند. برای ارزیابی علایم منفی و مهارت‌های اجتماعی به‌ترتیب از مقیاس ارزیابی علایم منفی و فهرست مهارت‌های اجتماعی بهره گرفته شد. مداخله‌های انجام‌شده (توان‌بخشی روانی- اجتماعی) به‌کمک پیش‌آزمون، پس‌آزمون و پی‌گیری سه ماهه ارزیابی شدند. یافته‌ها: پس از سه ماه اجرای برنامه توان‌بخشی، علایم منفی گروه آزمایشی نسبت به گروه مقایسه به‌طور معنی‌داری (001/0p<) کاهش یافت. هم‌چنین مهارت‌های اجتماعی گروه آزمایشی به‌طور معنی‌داری (001/0p<) بالاتر از گروه مقایسه قرار گرفت. نتیجه‌گیری: سازگاری برنامه توان‌بخشی، مداخله‌های فشرده، به‌کارگیری گسترده ژتون، ایجاد محیط یادگیری اجتماعی و فعال‌سازی بیماران، از عوامل مؤثر در اثربخشی این مداخله‌ها هستند. هم‌چنین می‌توان توان‌بخشی روانی- اجتماعی را مداخله‌ای مؤثر برای بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا در ایران دانست.


دکتر حسن حمیدپور، دکتر بهروز دولتشاهی، دکتر عباس پورشهباز، دکتر اصغر دادخواه،
دوره 16، شماره 4 - ( زمستان 1389 )
چکیده

هدف: این پژوهش با هدف بررسی کارآیی طرح‌واره‌درمانی در درمان زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر انجام شد. روش: سه نفر از زنان مبتلا به اختلال اضطراب فراگیر براساس مصاحبه بالینی ساختاریافته برای اختلال‌های محور یک DSM-IV انتخاب شدند. از روش نمونه‌‌گیری هدفمند استفاده شد و آزمودنی‌ها پس از احراز شرایط درمان، وارد فرآیند درمان شدند. در این پژوهش از طرح تجربی تک موردی از نوع چند خط پایه استفاده شد. طرح‌‌واره‌درمانی به مدت 20 جلسه هفتگی به‌کار گرفته شد و مرحله پی‌گیری نیز، سه ماه پس از پایان درمان دنبال شد. پرسش‌نامه نگرانی ایالت پنسیلوانیا (PSWQ)، پرسش‌نامه حوزه‌‌های نگرانی(WDQ) و پرسش‌نامه طرح‌‌واره یانگ (YSQ) برای مراجعان به‌‌کارگرفته شد. یافته‌‌ها: نتایج نشان داد که اثر طرح‌‌واره‌درمانی بر آماج‌‌های درمان معنادار است. نتیجه‌‌گیری: طرح‌واره‌درمانی در درمان اختلال اضطراب فراگیر زنان از کارآیی لازم برخوردار است.


دکتر ندا علی‌بیگی، دکتر پروانه محمدخانی، دکتر ربابه مزینانی، دکتر بهروز دولتشاهی،
دوره 17، شماره 1 - ( بهار 1390 )
چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان ترمیم شناختی در کاهش نشانه­های بالینی و بهبود کارایی شناختی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا انجام شد. روش: از جامعه آماری (تمامی بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا بستری در مرکز آموزشی- درمانی روان­پزشکی رازی شهر تهران) 40 نفر به­صورت تصادفی در دو گروه 20 نفری (گروه آزمایش و کنترل) جای گرفتند. گروه آزمایش به­مدت 16 جلسه درمان ترمیم شناختی دریافت کرد. هر دو گروه درمان دارویی نیز داشتند. آزمودنی­ها در سه مرحله پیش، میانه و پس از مداخله به­وسیله مقیاس­های سنجش نشانه­های مثبت، سنجش نشانه­های منفی، معاینه وضعیت عصبی- رفتاری شناختی و مشاهده پرستاری برای ارزیابی بیمار بستری ارزیابی شدند. داده­ها به روش اندازه­گیری­های مکرر چند متغیری تحلیل شدند. یافته‌ها: برنامه ترمیم شناختی، نشانه­های منفی (001/0≥p) و مثبت (05/0≥p) بیماران گروه آزمایشی را کاهش و کارایی شناختی (05/0≥p) آنان را افزایش داد، ولی بر کارایی رفتاری آنان تأثیری نداشت. نتیجه­گیری: درمان بیماران مبتلا به اسکیزوفرنیا به یک برنامه همه­جانبه درمانی نیاز دارد که نارسایی­های شناختی را در نظر گیرد. درمان ترمیم شناختی که مبتنی بر شرایط فرهنگی- اجتماعی ایران است، می­تواند در بهبود نارسایی­های شناختی و کاهش نشانه­های بیماری نقش مؤثر داشته باشد.  


دکتر فاطمه رنجبرکرمانی، دکتر ربابه مزینانی، دکتر فربد فدایی، دکتر بهروز دولتشاهی، دکتر مهدی رهگذر،
دوره 21، شماره 3 - ( پاييز 1394 )
چکیده

هدف: این پژوهش با هدف بررسی ویژگی های روان‌سنجی نسخه فارسی مقیاس فاصله اجتماعی و مقیاس خطرناک بودن جهت بررسی انگ بیماری­های شدید روانی انجام شد. روش: در این مطالعه توصیفی از نوع اعتبارسنجی، 200 نفر از افراد شاغل در حرفه­های بهداشت روان، با روش نمونه­گیری تصادفی، از بیمارستان روان­پزشکی رازی انتخاب شدند. این افراد دو مقیاس فاصله اجتماعی و خطرناک بودن را تکمیل کردند. برای بررسی پایایی از روش­های همسانی درونی و آزمون- بازآزمون استفاده شد. روایی سازه و محتوایی این دو مقیاس نیز بررسی گردید. یافته ­ها: ضریب­آلفای­کرونباخ برای دو مقیاس فاصله اجتماعی و خطرناک بودن به­ترتیب 92/0و 96/ 0 و ضریب پایایی بازآزمایی به ترتیب 89/0و 88/0 به دست آمد. روایی محتوایی این دو مقیاس نیز به ترتیب 75/0و 77/0 بود. نتایج تحلیل عاملی نشان داد که مقیاس فاصله اجتماعی و مقیاس خطرناک بودن هر دو دارای یک ساختار تک عاملی هستند. عامل طرد اجتماعی، 76/0از واریانس مقیاس فاصله اجتماعی و عامل خطرناک بودن، 74/0از واریانس مقیاس خطرناک بودن را تبیین نمودند. نتیجه­ گیری: نتایج این مطالعه حاکی از روایی و پایایی قابل قبول نسخه فارسی مقیاس فاصله اجتماعی و مقیاس خطرناک بودن است. بنابراین می­توان از این دو مقیاس جهت بررسی انگ بیماری­های شدید روانی در ایران استفاده کرد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله روانپزشکی و روانشناسی بالینی ایران می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Iranian Journal of Psychiatry and Clinical Psychology

Designed & Developed by : Yektaweb