iumssj

جستجو در مقالات منتشر شده


46 نتیجه برای اکبری

دکتر ابوالفضل مهدیزاده، دکتر عبدالرسول اکبریان،
جلد 1، شماره 0 - ( زمستان 1373 )
چکیده

  در باروری مقوله جدید و رو به گسترشی است (Growth factor) نقش سایتوکینها و فاکتور رشد  که سوی اکثر مطالعات را بخود جلب کرده است. نشان داده شده که سلولهای ایمنی و سایتوکینهای وابسته  به آنها در کلیه رویدادهای نورواندوگرین موثر در باروری، چه در تخمدانها و چه در جفت و رویان در  حال رشد نقش مهمی ایفا می کنند. بعلاوه مشخص شده است که این ارتباط دو جانبه بوده و قسمتهای مختلف سیستم نورواندوکرین، دستگاه تولید مثل و رویان در حال رشد می توانند تولید سایتوکینها را  توسط سیستم ایمنی تعدیل کرده، یا خود سایتوکینهای معینی را تولید نمایند.  لنفوسیتها و ماکروفاژها در قسمتهای مختلف سیستم تولید مثل فاکتورهایی ترشح می کنند که تکامل  جنین و رشد تروفوبلاست را تحت تاثیر قرار می دهند بنا بر این می توان پیشنهاد کرد که احتمالا سایتوکینها  چنقش اساسی در مکانیسمهای شکست ایمونولوژیکی تولید مثل ایفا می کنند. بعلاوه فاکتورهای واسطه ای  مختلف تولید شده توسط سلولهای ایمنی، رویان در حال تکامل، یا سلولهای دیگر مادری نظم و ظرافت  دقیق این فعالیتها را تعدیل و به عهده می گیرند


دکتر محمدرضا شکیبی، دکتر معصومه کرفی، دکتر رویا ابهری، دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر جعفر فرقانی زاده،
جلد 1، شماره 0 - ( پاییز 1373 )
چکیده

  یک بیماری بافت همبند است که اغلب زنان در سنین باروری (SLE) لوپوس اریتماتوی سیستمیک  را مبتلا می کند. لوپوس و حاملگی متقابلا یکدیگر را تحت تاثیر قرار می دهند و در این زمینه  گزارشات متفاوتی وجود دارد.  هدف از این مقاله گزارش نتایج 111 مورد حاملگی در 48 بیمار لوپوسی و مقایسه فرجام حاملگی  قبل و بعد از تشخیص بیماری در این افراد است.  پرونده یکصد بیمار مبتلا به لوپوس به روش گذشته نگر مورد بررسی قرار گرفت که در بین این  بیماران 56 بیمار مونث متاهل وجود داشت. پرونده 48 بیمار حاوی اطلاعات کافی بود که به شرح زیر  گزارش می شود :  در 28 بیمار 74 حاملگی قبل از تشخیص بیماری به وقوع پیوسته که منجر به 67 زایمان طبیعی (90 درصد )شده است، 3 سقط عمدی و 4 سقط خودبخودی در این گروه وجود داشته است. در 21 بیمار، 37  حاملگی بعد از تشخیص بیماری به وقوع پیوسته که تنها در 11 مورد ( 30 درصد ) به زایمان طبیعی  و 4 مورد سقط عمدی ( P ) و در 13 مورد سقط خودبخودی ( 0.0005 > P انجامیده است (0.0001رخ داده و در 5 مورد زایمان قبل از ترم انجام شده است. P ، 4 مورد مرده زایی (0.001 > (P > 0.05)   ) نتیجه آنکه لوپوس بر نتیجه حاملگی در این سری بیماران اثر منفی گذاشته و تعداد سقط P (0.0005 >  خودبخودی، مرده زایی و زایمان قبل و بعد از تشخیص بیماری از نظر آماری تفاوتی نداشته است


دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر لادن حقیقی،
جلد 2، شماره 0 - ( پاییز 1374 )
چکیده

  به مواردی از نازایی ها اطلاق (Unexplained infertility = UEI) ناباروری با علت نامشخص می گردد که با روشهای تشخیصی استاندارد شامل بررسی مایع منی، آزمایش پس از مراقبت، بیوپسی آندومتر، هیستروسالپنگوگرافی و لاپاروسکوپی نتوان عامل مسئول عدم با روری را یافت که البته با پیشرفت دانش و نکنولوژی و انجام روشهای ارزیابی پیچیده خصوصا در طی دو دهه اخیر شیوع این مسئله کاهش یافته و در حال حاضر به حدود 10 نظیر بررسی اسپرم، بررسیهای UEI ردصد می رسد. در این مقاله ابتدا روشهای جدید و دقیق تشخیصی در هیستوشیمیایی و ایمونوهیستوشیمیایی آندو متر، بررسیهای ایمونولوژیکی و ... بررسی می گردد و سپس به شرح روشهای درمانی از جمله هیپراستیمولاسیون تخمدان، تلفیح داخل رحمی اسپرم، انتقال گامت ( زیگوت ) به درون لوله  فالوپ و ... پرداخته می شود  


عبدالرسول اکبریان، ابوالفضل مهدیزاده، فاطمه ارجمندی، رضا علاقه بندان،
جلد 6، شماره 4 - ( 12-1378 )
چکیده

پارگی خود به خودی آنوریسم شریان طحالی در حاملگی، حادثه ای نادر و مرگبار است. خطر پارگی آنوریسم های شریان طحالی حدود 5-3% است که این میزان در طی حاملگی به 20% می رسد. میزان مرگ و میر مادر و جنین در اثر پارگی آنوریسم به ترتیب 70% و 95% است. آنوریسم شریان طحالی در قریب به 70% از بیماران مبتلا به افزایش فشار خون سیاهرگ باب (Portal hypertension) و اسپلنومگالی دیده می شود. از سوی دیگر در 10% از بیماران مبتلا به آنوریسم شریان طحالی، علائم افزایش فشار خون سیاهرگ باب (Portal hypertension) دیده می شود. در بررسی متون تاکنون بیش از 100 مورد پارگی آنوریسم شریان طحالی در طی حاملگی گزارش شده است که از میان آنها تنها در 13 مورد مادر و جنین از مرگ نجات یافته اند. هدف از این گزارش، تاکید بر تشخیص زودرس و تصمیم گیری سریع در جهت افزایش احتمال بقای مادر و کودک است. بیمار خانمی 27 ساله، با سن حاملگی 31 هفته بود که برای نخستین بار باردار شده بود. بیمار با درد ناگهانی و شدید سر شکم (Epigastrium) همراه با تهوع و استفراغ به بخش اورژانس بیمارستان حضرت رسول اکرم دانشگاه علوم پزشکی ایران در تهران مراجعه کرد. در معاینه بدنی، بیمار در حالت پیش شوک (Pre-shock) بود و نواحی سر شکم (Epigastrium) و چارک فوقانی چپ شکم دردناک (Tender) بودند. در معاینه مامایی بجز برادیکاردی شدید جنین نکته غیر طبیعی دیگری وجود نداشت. بیمار بلافاصله تحت شکم شکافی (Laparotomy) اورژانس قرار گرفت و آنوریسم پاره شده شریان طحالی رگ بندی (Ligature) شد. متاسفانه جنین حین عمل فوت شد. بیمار پس از بهبود، با تشخیص افزایش فشار خون سیاهرگ باب (واریس مری در درون بینی یا Endoscopy) ترخیص شد.


دکتر میترا براتی، دکتر مرضیه محمد اکبری، دکتر فرشته شهیدزاده ماهانی،
جلد 7، شماره 20 - ( 6-1379 )
چکیده

به منظور مقایسه اثرات درمانی سیپروفلوکساسین، کوتریموکسازول وتتراسایکلین در درمان بیماری وبا، یک مطالعه گذشته نگر بر روی پرونده بیماران بخش التوربیمارستان فیروزآبادی در تابستان 1377 انجام شد. کل پرونده‌های مطالعه شده 173 مورد بود که با حذف تعداد 15نفر از بیماران که آنتی‌بیوتیک‌های متفرقه بصورت تنها یا ترکیبی استفاده کرده بودند تعداد کل پرونده‌های تحت مطالعه به 158 عدد رسید که از این تعداد 52 نفر سیپروفلوکساسین، 19 نفر کوتریموکسازول، 71 نفر تتراسیکلین یا داکسی سیکلین دریافت کرده بودند و 14 نفر هیچ آنتی‌بیوتیکی دریافت نکرده بودند که بعنوان گروه کنترل با بقیه گروهها مقایسه شدند. به منظور بررسی و مقایسه اثرات درمانی این گروهها متغیرهای زیر در نظر گرفته شد:1 . داشتن کشت مدفوع مثبت قبل از بستری، 2 . شدت بیماری، 3 . زمان پاسخ به درمان و 4 . طول مدت درمان جهت بدست آوردن نتیجه تحقیق مقایسه ای بصورت دوبدو بین گروههای تحت مطالعه برای دو متغیر “زمان پاسخ به درمان” و “ طول مدت درمان” انجام شدو نتایج بصورت P-Value محاسبه شد و پس از بررسی اعداد P-Value مشخص شد که هیچ یک از این اعداد معنی دار نبوده اند به این معنی که هیچ یک از این گروهها از نظر میانگین زمان پاسخ به درمان و میانگین طول مدت درمان برتری بردیگران ندارد و به منظور کسب نتیجه بهتر در درمان وبا علاوه بر مایع درمانی دقیق و موثر ، بهتر است آنتی بیوتیکی استفاده شود که در دسترس بوده و از نظر اقتصادی هزینه کمتری دربرگیرد.


دکتر ابوالفضل مهدی‌زاده، دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر افسانه قاسمی، دکتر فاطمه ارجمند تیموری،
جلد 7، شماره 21 - ( 9-1379 )
چکیده

  هدف از این پژوهش مقایسه شدت درد گزارش شده توسط بیماران طی کورتاژ با استفاده از بی‌حسی توسط سالیـــــن ساده و لیدوکاییـــن بافــر شده بود. به همیـــــن منظور مطالعه‌ای به روش کارآزمایی بالینــی دو سوکور ( Double blind clinical trial) بر روی 85 بیمار کاندید کورتاژ تشخیص یا درمانی صورت گرفت. بیماران به دو گروه تزریق زیر مخاطی سرویکوواژینال (CervicoVaginal) با سالین (41=n) و لیدوکائیـــن بافـــر شده (44=n) تقسیم شدند. سطح اضطراب تمامی بیماران دو گروه با استفاده از Anxiety Self-evaluation Questionnaire اندازه‌گیری شد. شدت درد گزارش شده توسط بیماران در هنگام دیلاتاسیون و 30 دقیقه بعد از عمل ثبت شد و در دو گروه مورد مقایسه قرار گرفت. شدت درد (طی دیلاتاسیون و 30 دقیقه پس از عمل) در بی‌حسی موضعی با لیدوکایین و سالین تفاوت آماری قابل توجهی نداشت (05/0P>). در گروه بیماران دریافت کننده لیدوکایین علایمی از مسمومیت با لیدوکایین یافت نشد. نتیجه این که جهت به حداقل رساندن عوارض جانبی و مسمومیت با لیدوکایین طی کورتاژ می‌توان سالین را به عنوان یک ماده بی‌حس کننده تزریقی جایگزین (alternative) مورد توجه قرار داد. به نظر می‌رسد که مکانیسم اثر سالین بیشتر اتساع اعصاب اتونوم در دهانه سرویکس باشد تا بلوک پایانه‌های عصبی و لذا زمان انتظار برای شروع اثر سالین مورد نیاز نیست.


محمد اکبری، افسانه آذری،
جلد 8، شماره 25 - ( 9-1380 )
چکیده

    این مطالعه مقطعی بر روی بیماران مراجعه کننده به درمانگاههای فیزیوتراپی شهر تهران انجام شد و هدف اصلی آن تعیین شیوع شش ماهه درد گردن در بیماران مراجعه کننده به درمانگاههای فیزیوتراپی تهران بزرگ بود. جهت این بررسی شهر تهران به پنج ممنطقه تقسیم شد، سپس در هر منطقه یک یا دو درمانگاه بطور تصادفی برای جمع‌آوری اطلاعات انتخاب شدند. افراد مورد مطالعه شامل تمام مراجعه کنندگان به درمانگاههای فیزیوتراپی (1272 نفر) بودند.

شیوع شش ماهه درد گردن در مراجعه کنندگان به درمانگاهها 4/12-9 درصد و بطور متوسط 7/10% بود. میزان شیوع در زنان 9/11% و در مردان 2/10% بدست آمد. اختلاف معنی‌داری در شیوع درد گردن بین زنان و مردان و همچنین بین مناطق پنج‌گانه دیده نشد.


دکتر مریم کاشانیان، دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر کتایون اسماعیل‌پور، دکتر نرگس عمادی‌آذر،
جلد 10، شماره 33 - ( 3-1382 )
چکیده

.

    این مطالعه برای بررسی میزان آنگاژمان در خانمهای نولی‌پار (اول زا) و ارتباط آن با مدت و نحوه انجام زایمان صورت گرفت. در این بررسی از 1322 خانم نولی‌پار با حاملگی ترم که در شروع مرحله فعال زایمان قرار داشتند، 1132 مورد بدون آنگاژمان بودند. در حالی که در 190 مورد (4/14%) آنگاژمان صورت گرفته بود (تمام بیماران حاملگی یک قلو با پرزانتاسیون سفالیک داشتند). سن مادر و پارگی کیسه آب بر بروز آنگاژمان تأثیری نداشت اما تنگی لگن به عنوان یک عامل مؤثر در وقوع آنگاژمان شناخته شد(005/0P<). طول مدت مرحله دوم زایمان در 2 گروه تفاوت آماری واضحی نداشت اما طول مرحله اول زایمان در گروه بدون آنگاژمان طولانی‌تر بود(005/0P<). وزن جنین نیز عامل مؤثری در وقوع آنگاژمان بود(05/0P<). از 1132 مورد بدون آنگاژمان، 108 مورد سزارین شدند که تنها 44 مورد به علت عدم پیشرفت مناسب در سیر زایمان و بروز C.P.D بود. در تمام مواردی که آنگاژمان وجود داشت، زایمان واژینال صورت گرفت لذا عدم آنگاژمان به تنهایی نمی‌تواند عامل تعیین کننده برای نوع زایمان باشد.


دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر ابوالفضل مهدیزاده، دکتر مریم حاجب،
جلد 10، شماره 35 - ( 9-1382 )
چکیده

    فیستول رحم به مثانه یکی از بیماریهای بسیار نادر می‌باشد که در اغلب موارد گزارش شده به دنبال انجام سزارین، ایجاد می‌شود. این بیماران اغلب با علائمی مانند بی‌اختیاری ادرار در مراحل اولیه بیماری و هماچوری دوره‌ای درمراحل دیررس مراجعه می‌کنند. استفاده طولانی مدت از IUD ازعلل بسیار نادر ایجاد فیستول رحم به مثانه در گزارشهای موجود بیماری می‌باشد. در این مقاله یک خانم 30 ساله با سابقه سزارینهای مکرر و حاملگی با وجود IUD در رحم معرفی می‌شود که 6 ماه پس از انجام آخرین سزارین با علائم هماچوری دوره‌ای مراجعه کرده بود، پس از اقدامات انجام شده تشخیص فیستول رحم به مثانه برای وی گذاشته شد که توسط عمل جراحی ترمیم صورت گرفت. دراین مقاله علائم بیماری، معیارهای تشخیصی و عوارض فیستول رحم به مثانه همراه با روشهای مختلف طبی و جراحی برای این بیماران مورد بحث و بررســی قرار گرفته است.      

       


دکتر ابوالفضل مهدیزاده، دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر زهرا سرلک، دکتر پیام اقتصادی،
جلد 10، شماره 35 - ( 9-1382 )
چکیده

    شیوع شکم حاد جراحی (غیرمامایی) در دوران بارداری حدود 2-2/0% می‌باشد. با وجود شیوع بسیار کم، شکم حاد جراحی در دوران بارداری با عوارض جدی و مرگ و میر نسبتاً بالایی همراه است که علت آن عدم تشخیص به موقع و صحیح علت بیماری و گاهی درمان ناکافی می‌باشد. تشخیص افتراقی مشکلات جراحی غیر مامایی از مشکلات مامایی همراه با بیماریهای طبی گاهی بسیار دشوار است. هدف از این مطالعه بررسی شیوع علل شکم حاد جراحی در زنان باردار، نحوه بروز بیماری، تشخیص به موقع و اداره آنها بوده است. این مطالعه به روش Case series و آینده‌نگر در فاصله سالهای 1374 تا 1380 در مراکز آموزشی دانشگاه ایران انجام شد و طی آن تمام زنانی که حاملگی آنها توسط آزمایشگاه (BHCG) قطعی شده بود و با تشخیص نهایی شکم حاد تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند وارد مطالعه شدند. متوسط سن بیماران 86/22 سال(انحراف معیار 22/4 سال)، متوسط میزان حاملگیهای قبلی 26/3(انحراف معیار 18/2) و میانگین تعداد زایمانهای قبلی 37/2(انحراف معیار 99/0) به دست آمد. اغلب بیماران در سه ماهه دوم بارداری قرار داشتند و شایعترین علامت درد شکم و شایعترین یافته حساسیت شکمی(Abdominal Tenderness) بود. شایعترین علت ایجاد کننده شکم حاد، حاملگی خارج از رحم با 62% و سپس به ترتیب پارگی کیست تخمدان (27%) کیست خونریزی دهنده تخمدان(10%) و آپاندیسیت حاد(1%) بودند. در این مطالعه خوشبختانه مرگ و میر مادر دیده نشد. در نهایت می‌توان گفت شکم حاد در زمان بارداری می‌تواند بسیار خطرناک باشد و تشخیص سریع و به موقع آن در پیش‌آگهی و نتیجه از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. 

دکتر محمد اکبری، دکتر حسین کریمی، دکتر حسین فراهینی، دکتر سقراط فقیه‌زاده،
جلد 10، شماره 36 - ( 9-1382 )
چکیده

کشیدگی لیگامانی مچ پا شایعترین آسیب ورزشی است و بیش از      این کشیدگیها در افرادی بروز می‌کند که سابقه آن را داشته‌اند. درمان انتخابی اولیه در کشیدگیهای لیگامانی درجه I وII مچ پا، فیزیوتراپی است. در ایالات متحده هزینه درمان و توان‌بخشی این کشیدگیها بیش از دو بیلیون دلار در سال می‌باشد. از جمله دلایل تکرار(عود) کشیدگی لیگامانی مچ پا کامل نشدن برنامه درمانی یا نبود روشهای درمانی کارآمد برای آن است. هدف از انجام این مطالعه مقایسه اثرات برنامه رایج فیزیوتراپی با یک برنامه جدید بود که برنامه درمانی جدید به منظور آموزش تعادل و حس عمقی طرح‌ریزی شده است. در این تحقیق تعداد 30 بیمار مبتلا به کشیدگی لیگامانی مچ پا انتخاب و بطور تصادفی به 2 گروه 15 نفری تقسیم شدند. برای گروه اول 10 جلسه درمانی با روش سنتی و برای گروه دوم 10 جلسه درمانی با روش جدید فیزیوتراپی انجام شد. بیماران هر گروه قبل از شروع درمان و در پایان 10 جلسه درمانی با آزمونهای تعادلی استاتیک و دینامیک بالینی و ابزاری مورد ارزیابی قرار گرفتند. براساس نتایج به دست آمده در هر دو گروه درمانی، شاخصهای مورد نظر قبل و بعد از درمان بطور معنی‌داری بهتر شده بودند. نتایج آزمون محدوده‌های ثبات در ایستادن روی دو اندام و اندام مبتلا در گروه  درمانی جدید بهبودی بیشتری داشت بطوری که در مقایسه با گروه درمان سنتی اختلاف آماری معنی‌داری را نشان داد. به عنوان نتیجه‌گیری کلی می‌توان گفت که هر چند هر دو روش درمانی در بهبود بیمار مؤثر بوده‌اند اما روش جدید که در آن  تا کید بر حس عمقی و بهبود تعادل وجود دارد، میزان بهبودی بیشتر و زمان لازم برای برگشت مجدد به ورزش کمتر بوده است
دکتر عیسی نورمحمدی، دکتر فاطمه شریف‌زاده، دکتر محمدحسین بدخش، دکتر عبدالرسول اکبریان، آناهیتا معاونی، دکتر سوسن نوری،
جلد 10، شماره 38 - ( 12-1382 )
چکیده

عنصر روی از مدت‌ها قبل به عنوان یک عنصر کم مقدار که در واکنش‌های بیوشیمیایی و سیستم‌های موجود در بدن انسان نقش اساسی دارد، شناخته شده و اهمیت آن در دوران بارداری و پیش‌آگهی حاملگی در بسیاری از کشورها مورد مطالعه قرار گرفته است. این مطالعه جهت تعیین میزان روی سرم در زنان باردار ایرانی در 3 ماهه سوم و مقایسه این یافته‌ها با افراد شاهد سالم انجام شده است، در این مطالعه 100 نفر از زنان باردار در 3 ماهه سوم بارداری به عنوان گروه مورد و 50 نفر به عنوان گروه شاهد در نظر گرفته شدند. جهت بررسی میزان روی و فراسنج‌های خون‌شناسی وابسته به این عنصر، از جمله آلبومین، آلکالن فسفاتاز و همچنین هموگلوبین نمونه‌های خون از گروه مورد و شاهد گرفته شد. نتایج به دست آمده اختلاف معنی‌داری را در مورد سطح روی نشان داد(0001/0 P< ) و در مورد آلبومین نیز ارتباط معنی‌داری وجود داشت(0001/0 P< ). ارتباط بین کاهش آلبومین سرم با وضعیت روی در مطالعه حاضر کمبود روی را در مراحل آخر بارداری تأیید می‌نماید. این یافته‌ها نشان دهنده سطح پایین‌تر روی در اواخر 3 ماهه سوم بارداری و ناکافی بودن احتمالی تغذیه مادر، افزایش سطح استروژن و افزایش حجم پلاسما می‌باشد. اثبات این مطلب که مصرف روی در زنان باردار جهت حفظ سلامتی آن‌ها ضروری است، نیازمند مطالعه بیشتر بوده و بهتر است این مطالعه روی جمعیت بزرگ‌تری انجام شود.


لیلا فرجی، مهدی اکبری، دکتر عبدا… موسوی، دکتر امید خجسته،
جلد 11، شماره 39 - ( 3-1383 )
چکیده

    هدف از این مطالعه ارزیابی وضعیت شنوایی در شیرخواران و کودکان مبتلا به بیماری مننژیـت طی روند بیماری، به کمک آزمون ABR بوده است. در این مطالعه وضعیت شنوایی 40 شیرخوار و کودک مبتلا به مننژیت در محدوده سنی 1 روزه تا 12 ساله با استفاده از آزمون ABR، در 2 مرحله(72-24 ساعت پس از تشخیص بیماری و 24 ساعت قبل از مرخص شدن از بیمارستان) مورد ارزیابی قرار گرفت. در اولین مرحله آزمایش(24 ساعت بعد از تشخیص بیماری)، آزمون ABR در 40 بیمار انجام شد که در 35 نفر(5/87%)، شنوایی هنجار و در 5 بیمار(5/12%) کاهش شنوایی حسی ـ عصبی SNHL(Sensorineural Hearing Loss) شدید تا عمیق را نشان داد. از این تعداد در 4 مورد SNHL شدید تا عمیق دو طرفه و در 1 بیمار SNHL شدید تا عمیق یک طرفه وجود داشت(4 دختر و 1 پسر). تمام این بیماران از نظر سنی در محدوده 15-5 ماه بودند. در طول دومین مرحله از انجام آزمون ABR، نتایج فوق به طور مجدد ملاحظه شد. به طور کلی می‌توان چنین نتیجه‌گیری کرد که آسیب‌شنوایی به دنبال ابتلا به بیماری مننژیت در کودکان(اگر رخ داده باشد)، در مرحله حاد این بیماری ایجاد می‌شود. در این مطالعه 5/12% از جمعیت مورد بررسی دچار مشکل شده بودند که با استفاده از نتایج آزمون ABR، می‌توان آن را ردیابی نمود.  

       


دکتر محمد اکبری، دکتر اسماعیل ابراهیمی تکامجانی، ابراهیم صادقی،
جلد 11، شماره 41 - ( 6-1383 )
چکیده

 افراد مبتلا به کشیدگی لیگامان مچ پا به دلیل وجود درد، تورم و محدودیت حرکت در مفصل مچ پا، آهسته راه رفته و قدم‌های کوتاه‌تری برمی‌دارند. با وجود آن که کشیدگی مچ پا یکی از متداول‌ترین آسیب‌ها در بین ورزشکاران و افراد فعال محسوب می‌شود، هنوز روش درمانی مشخص و مورد قبولی برای اغلب درمان‌گرها وجود ندارد. درمان‌های مختلفی برای این ضایعه پیشنهاد شده است که به 2 گروه عمده متحرک سازی زودهنگام و بی‌حرکت کردن عضو آسیب دیده تقسیم می‌شوند. هدف از این مطالعه، مقایسه اثرات روش متحرک سازی زودهنگام با بریس عمل‌کردی و محدود کردن حرکات توسط گچ‌گیری بوده است. در این مطالعه با اندازه‌گیری 3 متغیر راه رفتن، شامل سرعت راه رفتن، طول گام اندام سالم و زمان تکیه روی اندام آسیب دیده، اثرات 2 روش ذکر شده مورد بررسی قرار گرفت تا روش مناسب‌تر تعیین شود. در این بررسی 30 فرد مبتلا به کشیدگی مچ پا به صورت نمونه‌گیری آسان انتخاب شدند و براساس قرعه‌کشی به 2 گروه 15 نفری تقسیم گردیدند. برای گروه اول جهت کنترل حرکات از بریس عمل‌کردی استفاده شد و در گروه دوم گچ‌گیری صورت گرفت. سه هفته بعد از شروع درمان، اولین آزمون راه‌ رفتن برای نمونه‌ها انجام شد سپس 2 گروه به صورت هم زمان به بخش فیزیوتراپی ارجاع شدند. پس از خاتمه 10 جلسه فیزیوتراپی، آزمون‌ها تکرار شدند و اطلاعات مربوط به راه رفتن ثبت گردید. آزمون T مستقل در مرحله پیش آزمون و پس آزمون اختلاف معنی‌داری را در میانگین مقادیر 2 گروه نشان نداد. براساس آزمون T زوج بین مقادیر پیش آزمون و پس آزمون گروه گچ‌گیری اختلاف معنی‌دار آماری وجود داشت اما در گروه بریس عمل‌کردی این اختلاف معنی‌دار نبود. نتایج به دست آمده نشان داد که در گروهی که از بریس استفاده کرده بودند، بیماران قبل از فیزیوتراپی به راه رفتن مناسب رسیده بودند و اهداف توان‌بخشی در زمان کوتاه‌تری به وقوع پیوسته بود.  

        


دکتر مریم کاشانیان، دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر شهلا شعبان‌دوست،
جلد 11، شماره 41 - ( 6-1383 )
چکیده

    هدف از این مطالعه بررسی اثرات سقط خودبه‌خودی روی نتایج و سرانجام حاملگی بعدی بوده است. در این پژوهش آینده‌نگر که به صورت Historical Cohort و تصادفی انجام شد، 300 بیمار وارد مطالعه شدند. از این تعداد 200 مورد حاملگی دوم خود را می‌گذراندند و حاملگی قبلی آن‌ها با سقط خودبه‌خود پایان یافته بود و 100 مورد(گروه شاهد) افرادی با مشخصات مشابه با گروه اول بودند که حاملگی دوم خود را می‌گذراندند اما حاصل حاملگی اول آن‌ها تولد یک نوزاد ترم و زنده بود. نتایج حاملگی فعلی در 2 گروه از نظر عوارض مادری که شامل جفت سرراهی، دکولمان، پارگی زودرس کیسه آب، پره اکلامپسی و اکلامپسی، سقط، زایمان بریچ، زایمان زودرس، مرگ جنین داخل رحم بود و عوارض نوزادی مانند کم بودن وزن زمان تولد، وجود ناهنجاری‌های ظاهری مادرزادی، کم بودن نمره آپگار دقیقه اول و نیز نوع زایمان(سزارین یا زایمان با واکیوم یا فورسپس) بررسی شد. براساس نتایج به دست آمده بروز عوارض در حاملگی بعدی بجز از نظر سقط مجدد و مرگ جنین در داخل رحم، تفاوت دیگری با گروه شاهد نداشت. میزان سزارین و کورتاژ نیز در این گروه بیش از گروه شاهد بوده است اما عوارض نوزادی در 2 گروه تفاوت معنی‌داری نداشت. به عنوان نتیجه‌گیری کلی می‌توان گفت که سابقه 1 نوبت سقط خودبه‌خودی خطر قابل توجهی را برای حاملگی بعدی ایجاد نمی‌کند و نیازمند ارزیابی و پی‌گیری خاصی نیست اما احتمال سقط و مرگ جنین کمی افزایش می‌یابد که ضرورت مراقبت دقیق دوران حاملگی را نشان می‌دهد.

        


دکتر لادن حقیقی، دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر مهری مشایخی،
جلد 11، شماره 42 - ( 9-1383 )
چکیده

    با توجه به شناسایی نقش اکسید نیتریک در عمل‌کرد میومتر و کاربرد آزادکننده‌های اکسید نیتریک(No donors) در مهار انقباضات زودرس رحمی در چند سال اخیر، این طرح پژوهشی به منظور بررسی کارآیی و عوارض ایزوسوربید دی‌نیترات در مهار دردهای زودرس زایمانی، طی مدت 14 ماه و به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی(RCT) در بیمارستان شهید اکبرآبادی انجام شد. در این مطالعه 150 خانم باردار با حاملگی یک قلو و زنده و سن بارداری 37-34 هفته که به علت دردهای زودرس زایمانی مراجعه کرده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. نمونه‌های مورد پژوهش به طور تصادفی در 2 گروه آزمایش(ایزوسوربید دی‌نیترات) و شاهد قرار گرفتند. دو گروه از نظر سن تقویمی، سن بارداری، پاریتی، دیلاتاسیون و افاسمان سرویکس مشابه بودند. براساس نتایج به دست آمده ایزوسوربید دی‌نیترات در پیش‌گیری از زایمان زودرس حداقل به مدت 48 ساعت موثر بود(0001/0P<). ایزوسوربید‌ دی‌نیترات روی آپگار دقیقه اول و پنجم نوزادان متولد شده اثری نداشت و میانگین فاصله زمانی بین شروع ایزوسوربید دی‌نیترات و توقف انقباضات رحمی 1±291/3 ساعت بود.عوارض ایزوسوربید به ترتیب شیوع عبارت بود از: کاهش فشار خون(4/7%)، سردرد(9/4%) و تاکیکاردی(5/2%). با توجه به نتایج این بررسی، ایزوسوربید دی‌نیترات با توجه به عوارض کم، قیمت مناسب و سهولت مصرف می‌تواند به عنوان انتخاب مناسبی جهت پیش‌گیری از زایمان زودرس مورد استفاده قرار گیرد.   

دکتر مهشید طالبی‌طاهر، معصومه اکبری، مهدی رضایی، ندا عشایری، زهرا عمرانی، هما قادریان، فاطمه قلی‌پور، محبوبه محمدزاده،
جلد 11، شماره 43 - ( 9-1383 )
چکیده

    ویروس هپاتیت B(HBV) یکی از علل عمده هپاتیت ویروسی، سیروز و هپاتوسلولار کارسینوما در سراسر جهان بوده و عامل حدود 000/000/1 مرگ در سال می‌باشد. این ویروس به عنوان دومین کارسینوژن خطرناک بعد از سیگار در جهان مطرح بوده و براساس گزارش WHO، 37% از مردم جهان آلوده به HBV هستند. با توجه به این که کارکنان بهداشتی از گروه‌های پرخطر برای ابتلا و انتقال هپاتیت B بوده و در صورت ابتلا، احتمال انتقال ویروس از این گروه به سایر افراد جامعه بالا است و نیز در حال حاضر بهترین راه پیش‌گیری از هپاتیت B تزریق 3 دوز واکسن آن می‌باشد، برآن شدیم تا در این مطالعه تیتر آنتی‌بادی ضد ویروس هپاتیت B(Anti-HBS) را در کارکنان بهداشتی بیمارستان فیروزگر شهر تهران تعیین کنیم. در این مطالعه که به روش مشاهده‌ای توصیفی ـ مقطعی انجام شد، 102 نفر از کارکنان بهداشتی بیمارستان فیروزگر تهران در 6 گروه (هیئت علمی، دستیار، کارورز، کارآموز، پرستار و کارمند) به روش نمونه‌گیری آسان(convenience) انتخاب شدند و وارد مطالعه گردیدند. شرط ورود به مطالعه دریافت 3 نوبت کامل واکسن هپاتیت B بوده است. پس از خون‌گیری از افراد مورد مطالعه، نمونه‌ها به آزمایشگاه بیمارستان فیروزگر منتقل گردید و فرم جمع‌آوری اطلاعات که شامل سن، جنس، وضعیت تاهل، گروه شغلی در بیمارستان، سابقه مصرف الکل و سیگار، ابتلا به بیماری مزمن کبدی و کلیوی، ابتلا به دیابت، سن ازدواج، مدت زمان گذشته شده از دریافت آخرین نوبت واکسن هپاتیت B  بود، برای هر یک از آن‌ها تکمیل گردید. تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماری 5/11SPSS و تست‌های آماری T، 2Chi، Levene’s، K.S، Oneway ANOVA و ضریب هم‌بستگی پیرسون صورت گرفت. هم‌چنین از شاخص‌های فراوانی میانگین، انحراف معیار و خطای معیار استفاده شد. سطح معنی‌داری، کم‌تر از 5% در نظر گرفته شـد و از مدل Multiple Linear regression برای پیش‌گویــی عوامــل موثــر بر تیتـر آنتی‌بادی استفاده گردید. تیتر Anti-HBS در 102 نفر تعیین شد و میانگین تیتر Anti-HBS، 43/70(84/83-02/57، CI95%) به دست آمد. هم‌چنین تیتر Anti-HBS در 30 نفر(4/29%) کم‌تر از mIu/ml10 و 72 نفر(6/70%) برابر یا بیش‌تر از mIu/ml10 بود. هم‌چنین ارتباط آماری معنی‌داری بین تیتر Anti-HBS و 2 عامل سن و مدت زمانی که از دریافت واکسن گذشته بود، وجود داشت(05/0P<). زمان پایدار ماندن پاسخ‌دهی به واکسن هپاتیت B بعد از دریافت آن به طور دقیق مشخص نیست و پی‌گیری جهت دریافت 3 دوز کامل، واکسیناسیون در قبل یا زمان شروع به کار در این مراکز و عوامل تاثیرگذار بر پاسخ‌دهی به واکسن باید مورد توجه قرار گیرد. هم‌چنین پیشنهاد می‌شود کارکنان مراکز بهداشتی(HCW) که از گروه‌های پرخطر ابتلا و انتقال HBV به شمار می‌روند نسبت به تعیین تیتر Anti-HBS خود پس از تزریق 3 دوز واکسن اقدام نمایند.  

دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر لامع اخلاقی، دکتر هرمزد اورمزدی، هما فروهش، دکتر مهربان فلاحتی، رامش فرخ‌نژاد،
جلد 12، شماره 46 - ( 6-1384 )
چکیده

تریکومونیازی س با عامل تریکوموناس واژینالیس( T.V. = Trichomonas Vaginalis ) و باکتریال واژینوز ( B.V. = Baterial Vaginosis ) از شناخته‌شده‌ترین بیماری‌های منتقل شونده از راه مقاربت‌های جنسی و تاثیرگذار در بروز زایمان‌های زودهنگام و نوزادان کم وزن هستند. با توجه به اهمیت موضوع در مقاله حاضر، میزان فراوانی تریکومونیازیس و باکتریال واژینوس، هم زمانی این 2 آلودگی با یکدیگر، تاثیر آن‌ها در نازایی، زایمان‌های زودهنگام و تولد نوزادان کم وزن در زنان حامله مراجعه کننده به بیمارستان و زایشگاه شهید اکبرآبادی تهران به روش مقطعی بررسی شده است. در مطالعه حاضر، که در مدت 1 سال(از 1/4/81 تا 1/4/1382) و در تعداد 368 زن حامله صورت گرفته است، پس از مصاحبه خصوصی، تکمیل پرسش نامه و معاینه بالینی، از ترشحات دهانه واژن و بن‌بست خلقی گردن رحم( Posterior fornix ) تمام افراد، نمونه‌گیری به عمل آمد. از هر نمونه پس از ثبت خصوصیات ماکروسکوپی و تعیین PH ، برای تشخیص تریکومونیازیس از 2 روش گسترش مستقیم و کشت بر روی محیط درسه استفاده شد. برای تشخیص باکتریال واژینوزیس علاوه بر اندازه‌گیری PH و انجام تست اختصاصی ویف ( Whiff ) برای سنجش بو، از روش رنگ‌آمیزی و ارزش‌یابی سلول‌های کلیدی( Clue Cells ) استفاده شد. در این مطالعه، از 20 نفر(5/5%) که دارای علائم بالینی بودند، 11 مورد(9/2%) تریکوموناس واژینالیس، 8 مورد(2/2%) باکتریال واژینوز و 1 مورد عفونت قارچی تشخیص داده شدند. آلودگی هم زمان این 2 با هم، یعنی T.V و B.V مشاهده نگردید. اگر چه بیش‌ترین سن، در افراد مورد بررسی 25 سال بود، ولی ارتباط معنی‌داری بین آلودگی با سن زن حامله، سن حاملگی، تعداد حاملگی، تعداد سقط، و علائم بالینی مشاهده نشد. تنها 1 مورد(3/0%) از زنان آلوده به T.V دچار زایمان زود هنگام و تولد نوزاد کم وزن شد. یافته‌ها و نتایج مطالعه حاضر نشان می‌دهد ناچیزبودن میزان آلودگی زنان حامله مورد مطالعه ما به تریکوموناس واژینالیس و باکتریال واژینوز در مقایسه با کشورهایی که دارای روابط جنسی آزاد هستند مربوط به ویژگی‌های فرهنگی، اخلاقی و اعتقادات زنان ایرانی به ارکان خانواده است. این مطالعه نشان داد چون محوطه درون واژن یک اکوسیستم(زیست محیطی) طبیعی است، لذا تنها حضور فیزیکی تریکوموناس واژینالیس و باکتریال واژینوز سبب نازایی نمی‌شوند، مگر این که به عللی، این شرایط نامتعادل شود. در این مطالعه مشاهده شد در صورت عدم دقت در معاینات بالینی و عدم انجام آزمون‌های آزمایشگاهی، تراوشات عفونی بی‌رنگ و یا سفید رنگ واژینال می‌تواند با تراوشات طبیعی و یا مایع اسپرم به خصوص برای متخصصین تازه کار اشتباه شود.


دکتر مریم کاشانیان، دکتر عبدالرسول اکبریان، دکتر مهدیه سلطان‌زاده،
جلد 12، شماره 46 - ( 6-1384 )
چکیده

    در این مطالعه تاثیر دوتوکولیتیک آتوسیبان(آنتاگونیست اکسی‌توسین) و نیفدیپین(مهار کننده کانال کلسیم) در درمان زایمان زودرس و عوارض آن‌ها مقایسه شده است. مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی تصادفی بر روی 80 خانم باردار صورت گرفت که به علت دردهای زایمانی، در سن حاملگی 34-26 هفته به بیمارستان شهید اکبرآبادی تهران مراجعه کرده بودند. 40 بیمار در گروه آتوسیبان و 4 بیمار دیگر در گروه نیفدیپین به صورت یک در میان و تصادفی قرار گرفتند. سپس 2 گروه از نظر پاسخ به درمان(پیش‌گیری از زایمان تا 48 ساعت برای تجویز کورتیکواستروئیدها) و عوارض جانبی داروها مقایسه شدند. فاصله زمانی مصرف داروها تا زمان زایمان نیز مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. دو گروه از نظر تاثیر و پاسخ به درمان تفاوت معنی داری نداشتند(میزان تاثیر در گروه آتوسیبان 5/82% و در گروه نیفدیپین 75% بوده است). عوارض جانبی در گروه آتوسیبان 5/17% و در گروه نیفدیپین 40% بوده است که تفاوت آماری معنی‌دار داشتند(027/0= p ). فاصله زمانی بین شروع دارو تا زایمان در گروه آتوسیبان 12/16 ± 03/29 روز و در گروه نیفدیپین 9/13 ± 85/22 روز بود که تفاوت معنی‌دار وجود نداشته است. از موارد فوق می‌توان نتیجه گرفت که آتوسیبان داروی موثری برای درمان زایمان زودرس می‌باشد و هیچ گونه عارضه جدی ندارد، بلکه عوارض مشاهده شده خفیف و در حد تحمل بیمار می‌باشند. از آن جا که عوارض جانبی نیفدیپین از محدودیت‌های مصرف این دارو است به نظر می‌رسد آتوسیبان می‌تواند به عنوان درمان انتخابی به خصوص در بیمارانی که نیفدیپین را تحمل نمی‌کنند، بیمارانی که در خطر عوارض قلبی عروقی هستند مثل چند قلویی و در بیماری‌های قلبی مطرح باشد.


دکتر شهلا چایچیان، دکتر ابوالفضل مهدیزاده، دکتر عبدالرسول اکبریان،
جلد 12، شماره 49 - ( 12-1384 )
چکیده

    زمینه و هدف: بارداری لوله‌ای، کماکان از مشکلات بزرگ تشخیصی و درمانی طب زنان و مامایی به شمار می‌رود و همچنان سبب مرگ و میر و یا نازایی در بسیاری از مبتلایان می‌گردد. هدف از این مطالعه، بررسی محاسن بویژه حفظ قدرت باروری و معایب بویژه اجبار به انجام لاپاراتومی، در درمان این بیماری آزاردهنده به روش لاپاراسکوپی بود که در ایران کاری نسبتاً جدید است. روش بررسی: در این مطالعه که به روش historical cohort طراحی شده بود، پرونده 101 بیمار که طی سالهای 1374 تا 1381 در بخش اندوسکوپی ژینکولوژی بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص) تحت عمل جراحی لاپاراسکوپی قرار گرفته بودند، بررسی شد و به وسیله پرسشنامه‌های از پیش طراحی شده، اطلاعات دموگرافیک و سایر اطلاعات ضروری از طریق پرونده‌ها یا تماس تلفنی جمع‌آوری شد. یافته‌ها: لوله رحمی مبتلا، در 88 بیمار حفظ شد و در 12 بیمار، سالپنژکتومی انجام شد. در 2 مورد، خونریزی پس از عمل ایجاد شد که نیاز به لاپاراسکوپی مجدد بود و در 1 مورد نیز نیاز به لاپاراتومی پیدا شد. عفونت پس از عمل در 1 مورد سبب سالپنژکتومی شد. 2 مورد نیز در مرکز دیگری تحت لاپاراتومی قرار گرفتند و نسج حاملگی درون هماتوسالپنکس خارج گردید. در 1 بیمار نیز پس از عمل، افزایش دوباره β-HCG وجود داشت که تحت شیمی‌درمانی قرار گرفت. میزان بارداری بعدی در 37 بیمار که خواهان حاملگی بودند، 58% و میزان عود بارداری نابجا در لوله مبتلا ولوله مقابل جمعاً 7% بود. نتیجه‌گیری: بارداری لوله‌ای یکی از اورژانس‌های شایع طب زنان و مامایی می‌باشد که همواره باید بین اولین تشخیص‌های افتراقی شکم حاد زنان در سنین باروری باشد. درمان بارداری نابجا نه تنها بستگی به سن بیمار و تمایل او برای بارداری بعدی دارد، بلکه به سن بارداری و یافته‌های همراه بیماری حین لاپاراسکوپی نیز مربوط است. مسلماً در بیمارانی که سن بالاتری داشته و تمایلی نیز به بارداری بعدی ندارند، درمان انتخابی، روش ساده سالپنژکتومی با کوتر یا لیزر و یا روش سه حلقه(3-loop method) می‌باشد. عمل جراحی محافظه کارانه بارداری خارج از رحم با خطر تکرار حاملگی خارج از رحم همراه می‌باشد و این حقیقتی است که بیمار و خانواده او باید در جریان باشند و اجازه این شیوه جراحی به طور کتبی از آنان گرفته شود. از 101 بیمار مورد مطالعه، 14 بیمار سابقه عمل جراحی روی لوله رحمی، به علت بارداری نابجا داشتند که بارداری نابجای دوباره یا در لوله رحمی جراحی شده و یا در لوله مقابل اتفاق افتاده بود. اگر چه بعضی از مطالعات این خطر را نفی می‌کنند، ولی تکرار این بیماری یک واقعیت است و تا حدودی نیز بستگی به نوع و روش جراحی دارد.



صفحه 1 از 3    
اولین
قبلی
1
 

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb