iumssj

جستجو در مقالات منتشر شده


44 نتیجه برای صالحی

دکتر سیدفتح الله موسوی بفروئی، دکتر پیروز صالحیان، دکتر بابک بهنام،
جلد 6، شماره 3 - ( 9-1378 )
چکیده

  به منظور تعیین حساسیت (sensitivity) و ویژگی (specificity) نشان توموری (tumor marker) در گردش (circulating) کارسینوم سلول فلسی (squamous cell) در تشخیص تومورهای اولیه سر و گردن و انواع دست اندازنده (metastatic) کارسینوم سلول فلسی (SCC) و غیر آن (Non- SCC) که شیوع زیادی دارند، مطالعه حاضر طراحی و اجرا شد. مطالعه در مدت یکسال و بر روی 89 بیمار مبتلا به تومورهای سر و گردن ( غیر از تومورهای تیروئید) صورت گرفت.

  پس از تکمیل پرسشنامه انجام دادن آزمایشهای بالینی و به کارگیری امکانات پرتوشناختی (Radiologic) مورد نیاز، بیماران تحت اقدامات تشخیصی بالینی و آسیب شناختی و نیز تحت اقدامات درمانی قرار گرفتند تمام روشهای معمولی و اختصاصی آسیب شناسی بافتی برای تشخیص نهایی به کار گرفته شد. از 89 مورد فوق، 2/56% مبتلا به تومورهای سلول فلسی و 8/43% مبتلا به تومورهای غیر سلول فلسی (Non- SCC) با 21 تشخیص آسیب شناختی متنوع بودند. خون بیماران به منظور اندازه گیری نشان (Marker) دکر شده گرفته شد. سپس با استفاده از روش های ایمونواسی و بیوشیمیایی و آنزیمی مقدار آن به دست آمد و نتایج حاصل مورد مقایسه آماری با تشخیصهای آسیب شناختی قرار گرفت.

  نتایج حاصل نشان می دهد که میزان نشان توموری کارسینوم سلول فلسی (SCC tumor marker) در کارسینوم سلول فلسی سروگردن نسبت به تومورهای دیگر سر و گردن به طور کاملا معنی داری (0/0001>p) افزایش می یابد. میزان این نشان توموری در گروه تومورهای بدخیم نیز بیشتر از گروه تومورهای خوش خیم است (0/05>p) ذکر این نکته ضروری است که با توجه به تشخیص آسیب شناختی نهائی 73% از تومورهای سر و گردن بدخیم (malignant) و 27% خوش خیم (benign) می باشند .

 


دکتر ولی‌ا… حسنی، دکتر رضا صالحی، دکتر شهرام ناصرنژاد، دکتر بهزاد صدری، دکتر سعیدرضا انتظاری، دکتر محمودرضا محقق،
جلد 8، شماره 24 - ( 6-1380 )
چکیده

    در این پژوهش باتوجه به‌ویژگی لیدوکائین در‌کاهش (Minimum Alveolar Concentration)MAC هوشبرهای استنشاقی تلاش شد با تزریق عضلانی لیدوکائین بعنوان پیشدارو ازمیزان مصرفی تیوپنتال حین القاء بیهوشی کاسته شود.

دویست بیمار بالغ (دارای ریسک بیهوشی I و II ) که کاندید اعمال جراحی انتخابی بودند وارد مطالعه شدند و بطور تصادفی تحت تزریق عضلانی لیدوکائین 5% ( mg/kg 3) با نرمال سالین بمیزان ( mg/kg 06/0) قرار گرفتند(هر گروه یکصد نفر).

حدود 15 دقیقه پس از تجویز عضلانی القاء بیهوشی بر اساس پروتکل ثابتی شروع شد، بدین ترتیب که بعد از تجویز وریدی میدازولام، تیوپنتال بصورت دوز یکجا( bolus ) بمیزان ( mg/kg 5/0) در فواصل زمانی 30 ثانیه تجویز می‌گشت و در زمانیکه بیمار قادر به انجام دستورها نبود و رفلکس پلکی مختل می‌گشت با تجویز ساکسینیل کولین با استفاده از لوله مناسب انتوبه می‌گشت. لازم بذکر است که وضعیت همودینامیک (فشار خون وضربان قلب) بیماران قبل از تجویز پیشدارو در حین لوله‌گذاری اندازه‌گیری شد.

بررسی نتایج بدست آمده موید این نکته است که از میانگین میزان مصرفی تیوپنتال حین القاء بیهوشی در گروهی که لیدوکائین 5% ( mg/kg 3) را بعنوان پیشدارو دریافت نمودند، نسبت به گروه کنترل حدود 5/42% کاسته شده است (05/0 p< ). همچنین پایداری وضعیت همودینامیک حین لوله‌گذاری در گروهی که لیدوکائین عضلانی دریافت کرده بودند قابل توجه بود.


دکتر امین ا… نیک اقبالی، دکتر مصطفی سلطان، دکتر پیروز صالحیان، دکتر عباسعلی رفعتی،
جلد 8، شماره 27 - ( 12-1380 )
چکیده

این مطالعه که یک مطالعه آینده نگر می‌باشد، جهت بررسی اثر ضد میکروبی پوویدون آیودان روی فلور نرمال ملتحمه و مقایسه آن با نرمال سالین، روی 100 بیمار که در بیمارستان حضرت رسول تحت عمل جراحی چشم قرار گرفته بودند طی 1 سال انجام شد. از 100 بیمار که تحت عمل جراحی داخل چشمی قرار گرفتند، 67 مورد عمل کاتاراکت و لنز داخل چشمی و 33 مورد عمل ویترکتومی عمیق داشتند. قبل از پرپ و درپ از کلدوساک تحتانی نمونه‌‌‌برداری و کشت انجام شد. سپس بیماران بطورتصادفی به 2 گروه 50 نفری تقسیم شدند، که در گروه اول کلدوساک‌ها با10 سی‌سی محلول نرمال سالین و در گروه دوم با10 سی‌سی محلول پوویدون آیودان 5% به‌مدت 1 دقیقه ، شستشو داده شدند. پس از خاتمه عمل نیز در هر 2 گروه نمونه‌برداری از کلدوساک تحتانی انجام شد. تمام نمونه‌‌‌‌ها به آزمایشگاه میکروب‌‌‌شناسی ارسال، و برای تشخیص آنها از روشهای میکروبیولوژی استفاده گردید. سپس نتایج مورد بررسی آماری قرار گرفت. در این بررسی 85% کشتها قبل از عمل مثبت بود و شایعترین میکروارگانیسمی که در محیط کشت رشد کرده بود، استافیلوکوک اپیدرمیدس بود. در مجموع استفاده از پوویدون آیودان در مقایسه با نرمال سالین، بطور قابل ملاحظه‌‌‌ای تعداد موارد کشت مثبت از ملتحمه را پس از عمل کاهش داده بود (2/76% در مقایسه با 5/46%). در مقایسه این 2 گروه، از نظر شستشوی ملتحمه و ارتباط آن با نوع عمل این نتیجه بدست آمد که در گروه کاتاراکت اختلاف معنی‌‌‌‌دار آماری وجود نداشت (75% در گروه پوویدون آیودان در مقابل 2/55% در گروه نرمال سالین)، در حالیکه این اختلاف در گروه ویترکتومی کاملاً معنی‌‌دار بود (6/78% در گروه پوویدون آیودان در مقابل 6/28% در گروه نرمال سالین021/0= P ). از نظر مدت زمان عمل، با توجه به نوع شستشوی ملتحمه با یکی از این 2 محلول دیده شد، در مواردی که مدت عمل 2 ساعت ویا کمتر بود بین 2 گروه اختلاف معنی‌‌‌داری وجود نداشت در حالیکه در مدت عمل بالای 2ساعت، در گروه پوویدون آیودان بطور قابل ملاحظه‌‌‌ای درصدمنفی شدن کشت‌‌ها بیش از گروه نرمال سالین بوده است. (75% در مقابل 5/35%، 037/0= P ). با توجه به طیف وسیع ضدمیکروبی، در دسترس بودن، ارزان بودن و عوارض بسیارکم محلول پوویدون آیودان 5%، توصیه می‌‌‌‌گردد جهت شستشوی ملتحمه، قبل از اعمال جراحی چشمی، ازآن استفاده شود و یا اینکه حداقل در عملهای طولانی مدت (مانند ویترکتومی) بکار برده شود.


دکتر سیدعلی ضیایی، دکتر مسعود محمودیان، دکتر پیروز صالحیان،
جلد 9، شماره 28 - ( 3-1381 )
چکیده

آنزیم تبدیل کننده آنژیوتانسین ( ACE ( با اثر روی مولکول غیرفعال آنژیوتانسین (AngI) I آن را تبدیل به مولکول فعال آنژیوتانسین (AngII)II می‌نماید. بافتهای اپی‌تلیومی، اندوتلیومی و نورواپی‌تلیالی منبع ACE هستند. این آنزیم در بافتهایی نظیر ریزپرزهای روده و توبولهای کلیه فراوان است و مقداری از آن نیز درون پلاسما شناور می‌باشد. در مواردی دیده شده است که استفاده از داروهای دارای سمیت ریوی یا کلیوی، توانسته است میزان سرمی و بافتی این آنزیم را تغییردهد. در این مطالعه، اثر داروی دارای سمیت کلیوی (جنتامایسین) بر روی فعالیت ACE در موش صحرایی بررسی شده است. 5 گروه از موشهای نر نژاد Sprague-Dawley انتخاب گردیدند که گروه اول گروه کنترل بود و به 4 گروه بعدی هر روز mg/kg 100 جنتامایسین داخل صفاقی داده شد. این 4 گروه به ترتیب در روزهای 1 ، 3 ،5 و7 قربانی شدند و میزان فعالیت ACE در سرم و بافتهای کلیه و ریه این حیوانات اندازه‌گیری شد. برای مقایسه، فعالیت آنزیم NAG (آنزیم لیزوزومال و داخل سلولی) به عنوان استاندارد نشان‌دهنده آسیب سلولی در این بافتها و ادرار بررسی گردید. همچنین با اندازه‌گیری پارامترهای عملکرد کلیوی (کراتینین، اوره، سدیم وپروتئین ادرار)، اندازه‌گیری میزان جنتامایسین بافت کلیوی و مشاهدات بافت شناسی بافت کلیه‌ها، روند تغییرات اعمال شده بر کلیه‌ها بررسی گردید. فشار خون موشها توسط cuff دمی اندازه‌گیری گردید. نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که مصرف مقادیر حاد جنتامایسین ( mg/kg 100) باعث آسیب پیشرونده کلیه‌ها می‌گردد. نشانه‌های نارسایی حاد کلیوی و آسیب سلولهای توبول کلیه عبارتند از: الف) کاهش کلیرانس کراتینین، افزایش BUN و پروتئینوری . ب ) افزایش درجه آسیب بافتی در مطالعه پاتولوژی ج ) افزایش فعالیت آنزیم NAG ادرار و کاهش NAG کلیه‌ها. میزان ACE بافت کلیه بطور معنی‌داری در روز اول کاهش یافت اما در مورد بافت ریه و سرم، این تغییرات تا روز هفتم مشاهده نگردید.

ACE ریه در روز هفتم افزایش معنی‌داری یافت که در همان زمان ACE سرم و کلیه نیز افزایش نشان داد. فشار خون در روز هفتم بطور معنی‌داری بالا رفت که با اافزایش ACE ریوی همخوانی دارد. این اطلاعات نشان می‌دهد که احتمالاً افزایش فعالیت ACE کلیه حاصل آزاد شدن نیتریک اکسید ( NO ) از کلیه آسیب دیده می‌باشد. این اثر ناشی از یک پیام عمومی است که سبب افزایش ACE در بدن می‌شود و در نتیجه فشار خون و احتمالاً سرعت پالایش گلومر ولی ( GFR ) افزایش می‌یابد.


دکتر پیروز صالحیان دردشتی، دکتر الهام امینی،
جلد 11، شماره 40 - ( 6-1383 )
چکیده

    2-Bcl، ژن شناخته شده ضـــد آپوپتــوز(مرگ برنامه‌ریـــزی شده سلول) است که بدون اثــر تحریکی بر تکثیر سلولــی سبــب افزایـــش مدت زمان حیات سلول می‌شود. تظاهر انکوژن 2-bcl در انواع مختلفی از بدخیمی‌ها از جمله سرطان‌های با درجـــه بدخیمـــی پاییــــن ماننـــد Basal Cell Carcinoma(BCC) گزارش شده است. یافته‌های موجود در مورد تظاهر 2-bcl در BCC متفاوت بوده و میزان بروزی معادل 67 تا 100% را نشان می‌دهد. هدف از این مطالعه بررســـی میـــزان و شـــدت تظاهـــر 2-bcl در موارد غیرمهاجـــم BCC یعنــــی سطحــــی و محدود(Superficial، Circumscribed) و مـــوارد مهاجـــم(نفـــوذ کننده و شبـه مورفه‌آ یا Infiltrative، Morphea-like) بوده است. در این پژوهش از آنتی‌بادی مونوکلونال ضد 2-bcl برای ارزیابی کمی و کیفی تظاهر پروتئین حاصل از این انکوژن در نمونه‌های بافتی ثابت شده در فرمالین مربوط به 33 مورد BCC استفاده شد. بدین ترتیب که 22 مورد غیرمهاجم و 11 مورد مهاجم مورد بررسی قرار گرفتند. میزان کمی رنگ‌پذیری سلول‌های تومورال برای 2-bcl در 4 گروه صفر تا 25%، 50-26%، 75-51%، 200-76% رتبه‌بندی شد. شدت رنگ‌پذیری سلول‌های تومورال برای 2-bcl به صورت خفیف، متوسط و شدید مورد ارزیابی قرار گرفت. 2-bcl در تمام موارد BCC تظاهر پیدا کرد اما میزان و شدت تظاهر آن در موارد غیرمهاجم به صورت معناداری از نظر آماری بالاتر از موارد مهاجم بود(001/0=P). تظاهر متفاوت 2-bcl در زیرگروه‌های مختلف مهاجم و غیرمهاجم هیستوپاتولوژیک BCC پیشنهاد کننده این مطلب است که با وجود منشا گرفتن این تومور از سلول‌های قاعده‌ای(بازالویید) و محدود بودن موارد متاستاز تومور، BCC دسته ناهمگونی از تومورها را تشکیل می‌دهد. میزان و شدت رنگ‌پذیری موارد BCC با رشد غیرتهاجمی برای 2-bcl نسبت به موارد BCC با رشد تهاجمی بیش‌تر است. به عبارت دیگر تظاهر بالای 2-bcl می‌تواند بیان کننده رفتار مطلوب در تومور بوده و در تعیین پیش‌آگهی آن مفید باشد. 

        


دکتر خدیجه ارجمندی رفسنجانی، دکتر پروانه وثوق، دکتر ثریا صالحی، دکتر مرتضی بیانی مقدم،
جلد 11، شماره 42 - ( 9-1383 )
چکیده

    هدف از این مطالعه بررسی تظاهرات بالینی، عوامل مستعد کننده، نتایج درمان و میزان مزمن شدن بیماری در شیرخواران 23-1 ماهه مبتلا به ایمون ترومبوسیتوپنی پورپورا بوده است. در این مطالعه گذشته‌نگر تعداد 62 شیرخوار مبتلا به ITP از سال 1377 لغایت 1381 به مدت 5 سال، از نظر سن، جنس، تظاهرات بالینی نتایج درمان و میزان مزمن شدن بیماری در این گروه سنی مورد بررسی قرار گرفتند. از 62 شیرخوار مورد مطالعه، 39 نفر(9/62%) پسر و 23 نفر(1/37%) دختر بودند. سن بیماران بین 5/1 تا 23 ماه بود. شصت و دو بیمار خون‌ریزی به صورت پتشی و پورپورا یا اکیموز داشتند و در 12 بیمار(5/19%) علاوه بر پتشی و پورپورا خون ریزی مخاطی به صورت خون‌ریزی از بینی یا اپیستاکسی(7 نفر)، خون‌ریزی از لثه(1 نفر) و خون‌ریزی از لثه و اپیستاکسی(1 نفر) وجود داشت و 3 بیمار نیز خون‌ریزی از اعضای داخلی داشتند که در هر 3 مورد خون‌ریزی از دستگاه گوارش بود. از نظر عوامل مستعد کننده، 44 نفر(71%) به دنبال عفونت‌های ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی، 8 نفر(9/12%) به دنبال تزریق واکسن و 1 مورد پس از آبله مرغان دچار این بیماری شده بودند و در 9 نفر عامل مستعد کننده مشخص نبود. از نظر نوع درمان، برای 55 بیمار IVIgG تجویز شده بود که از این تعداد 39 نفر تنها IVIgG و 16 نفر IVIgG و پردنیزولون به طور هم زمان یا پس از مدتی دریافت کرده بودند و 3 بیمار از 16 بیمار به علت عدم پاسخ، داروهای متعددی برای آن‌ها تجویز شده بود و 4 بیمار هیچ دارویی دریافت نکرده بودند. از نظر پاسخ به درمان در 46 نفر(2/74%) پاسخ کامل و در 6 نفر(7/9%) پاسخ نسبی مشاهده شد و 6 نفر به درمان پاسخ ندادند. از نظر سیر بیماری، 51 نفر(25/82%) ITP حاد و 11 نفر(75/17%) ITP مزمن داشتند. به طور خلاصه پاسخ به درمان در شیرخواران مبتلا به ITP خوب بوده و در اغلب موارد یک دوره درمانی کافی می‌باشد. شیوع ITP مزمن در شیرخواران کم‌تر از بچه‌های بزرگ‌تر است و واکسن نقش مهمی در اتیولوژی ITP در آن‌ها دارد. از آن جا که در زمینه ITP در این مقطع سنی کم‌تر مطالعه شده است مطالعه حاضر جهت بررسی این گروه سنی صورت گرفت. 

        


دکتر حبیب انصارین، دکتر مینا دلیری، دکتر پیروز صالحیان دردشتی،
جلد 11، شماره 43 - ( 9-1383 )
چکیده

    هدف از این مطالعه مقایسه بیان پروتئین 53P در اشکال مهاجم و غیرمهاجم کارسینوم سلول بازال بوده است. BCC شایع‌ترین سرطان پوست در سفیدپوستان است که در مردان بیش از زنان دیده می‌شود. تهاجمی و غیرتهاجمی بودن تومور توسط تعدادی از معیارهای بالینی و آسیب‌شناسی تعییــن می‌گــردد. ژن 53P یک ژن مهارکننـده تومور می‌باشد که احتمالاً در کنترل رشد سلولی نقش دارد. جهــش در این ژن سبــب از دســت رفتـن کنتـرل رشـد سلولی و در نتیجـه بدخیمــی می‌گردد. بررسی‌ها نشان داده‌اند که در کارسینوم سلول بازال (Basal cell Carcinoma) در 60-40% موارد، حداقل به طور موضعی واکنش ایمنی مثبت برای 53P وجود داشته است. این مطالعه مقطعی روی 33 نمونه انجام شد و گزارش‌های آسیب‌شناسی مربوط به BCC در تمام بیمارانی که در فاصله سال‌های 1380-1379، نمونه‌های بیوپسی آن‌ها به بخش آسیب‌شناسی بیمارستان حضرت رسول اکرم ارجاع شده بود، مورد بررسی قرار گرفت. هم‌چنین اطلاعات مورد نیاز از نظر سن، جنس، محل درگیری، سابقه رادیوتراپی و وجود ضایعات پوستی قبلی جمع‌آوری شد و لام‌های آسیب‌شناسی توسط آسیب‌شناس از نظر تهاجمی یا غیرتهاجمی بودن براساس معیارهای آسیب‌شناسی تقسیم‌بندی گردید. بلوک‌های پارافینی نمونه‌های مورد مطالعه با روش ایمونوهیستوشیمی از نظر میزان مثبت شدن پروتئین 53P مورد بررسی قرار گرفت. با توجه به نتایج به دست آمده میزان و شدت مثبت شدن پروتئین 53P در کارسینوم سلول بازال که از نظر بافت‌شناسی مهاجم بودند(ارتشاحی، مورفه‌آفرم) بیش از تومورهای غیرمهاجم(Cricums cribed، سطحی) بوده است و این تفاوت از نظر آماری معنی‌دار مشاهده گردید(05/0P<2Chi) بنابراین شناسایی زودرس پروتئین 53P در مراحل ابتدایی کارسینوم سلول بازال، می‌تواند موجب شناسایی بهتر پیش‌آگهی تومور شود.

دکتر رضا صفائیان، دکتر نادر صالحی، دکتر محمد تمدن رستگار،
جلد 11، شماره 44 - ( 12-1383 )
چکیده

    امروزه از گروه‌های دارویی متفاوتی جهت پیش‌گیری یا درمان تهوع و استفراغ بعد از عمل(Ponv) استفاده می‌شود که این داروها می‌توانند در عمل‌های مختلف یا بیماران مختلف اثرات متفاوتی داشته باشند. علاوه بر آن بعضی از این داروها گران‌قیمت بوده و این مسئله عاملی محدود کننده برای استفاده از آن‌ها محسوب می‌شود بنابراین برنامه‌های دقیقی برای استفاده از داروهای ضد تهوع و استفراغ وجود ندارد. با توجه به این که نوروترانسیترهای متعددی در ایجاد این عارضه نقش دارند، درمان چند دارویی می‌تواند اثر بیش‌تری روی تهوع و استفراغ بعد از عمل داشته باشد. در این مطالعه که به صورت ارزیابی بالینی تصادفی طراحی گردید، 140 بیمار که تحت عمل جراحی داخل شکمی قرار گرفته بودند(شیوع تهوع و استفراغ بعد از عمل در این بیماران بالا است) انتخاب شدند و به 2 گروه تقسیم گردیدند سپس 2 رژیم درمانی متفاوت جهت پیش‌گیری از این عارضه تجویز گردید و اثر این دو رژیم درمانی با هم مورد مقایسه قرار گرفت. در گروه اول از ترکیب دارویی گرانیسترون و دگزامتازون(70=n) و در گروه دوم از دروپریدول و دگزامتازون استفاده شد(70=n). هدف از این مطالعه مقایسه شیوع تهوع و استفراغ در این 2 گروه، در مدت24 ساعت بعد از عمل بوده است. بیماران مورد مطالعه در گروه سنی 50-15 سال بودند و اعتیاد به الکل و موادمخدر نداشتند، از داروهای اعصاب استفاده نمی‌کردند و زمان جراحی آن‌ها بیش از 4 ساعت نبوده است. خانم‌ها در 10 روز اول قاعدگی وارد مطالعه نشدند. براساس نتایج به دست آمده تهوع و استفراغ بعد از عمل در گروه گرانیسترون و دگزامتازون 4/1% و در گروه دوم 23% بود(0001/0=p). اگر چه گرانیسترون داروی گران‌قیمتی می‌باشد، به علت وجود تفاوت بارز، به نظر می‌رسد که اثر آن از نظر اقتصادی قابل بررسی و توجیه باشد. 

دکتر پیروز صالحیان ، دکتر محمد فرهادی، دکتر ابراهیم امین تهران، دکتر ندا میرزمانی،
جلد 12، شماره 45 - ( 3-1384 )
چکیده

کارسینوم نازوفارنکس به ویژه در بیماران ساکن مناطق آندمیک خاور دور به طور شایع همراه با ویروس اپشتاین‌بار می‌باشد. بررسی آنتی‌ژن‌های هسته‌ای و DNA ویروس در سلول‌های کارسینوم نازوفارنکس نشان داده است که این ویروس می‌تواند سلول‌های اپی‌تلیال را آلوده کرده و سبب ترانسفورماسیون آن به سوی بدخیمی شود. ویروس پاپیلومای انسانی ( HPV ) ویروسی انکوژنیک با تمایل به سلول های اپی‌تلیال است که همراهی آن با تعدادی از تومورهای سر و گردن از جمله کارسینوم نازوفارنکس شناسایی شده است. این مطالعه گذشته‌نگر جهت بررسی میزان فراوانی ویروس اپشتاین‌بار و ویروس پاپیلومای انسانی زیرگروه‌های 11/6 و 18/16 صورت گرفت و طی آن نمونه‌های بافتی ثابت شده در فرمالین مربوط به 20 بیمار مبتلا به کارسینوم نازوفارنکس با روش هیبریداسیون درجا مورد بررسی قرار گرفت. از نظر زیرگروه هیستولوژیک براساس سیستم طبقه‌بندی WHO ، 16 نمونه(80%) از نوع کارسینوم تمایز نیافته(نوع III WHO ) و 4 نمونه(20%) از نوع سنگ‌فرشی غیرشاخی شونده (نوع II WHO ) بودند. از نظر مرحله یا Stage بیماری براساس سیستم طبقه‌بندی AJCC ( American Joint Committee of Cancer ) 10% بیماران در مرحله I ، 5% در مرحله II ، 25% در مرحله III و 60% در مرحله IV قرار می‌گرفتند. تقریباً 55% بیماران در زمان تظاهر بیماری متاستاز به غدد لنفاوی گردن داشتند. با روش هیبریداسیون درجا و استفاده از پروب DNA کنژوگه با فلورسئین، EBER در 19 مورد(95%) از 20 نمونه مورد مطالعه شناسایی گردید. با روش هیبریداسیون درجا با تقویت سیگنال با تیرامید و استفاده از پروب DNA حاوی بیوتینیل، سکانس HPV DNA زیر گروه 11/6 در 2 نمونه(10%) شناسایی شد و سکانس HPV DNA ساب تایپ 18/16 نیز تنها در 2 نمونه(10%) مشاهده گردید. همراهی EBV و HPV در 3 مورد(15%) وجود داشت. این مطالعه همراهی قوی(95%) کارسینوم نازوفارنکس از نوع تمایز نیافته و سنگ‌فرشی غیرشاخی شونده را با EBV نشان داد در حالی که همراهی HPV با EBV تنها در 15% موارد نمونه‌های کارسینوم نازوفارنکس مشاهده گردید. این اختلاف میان نتایج مطالعه حاضر و نتایج حاصل از مطالعات قبلی ممکن است ناشی از اختلاف جغرافیایی و تفاوت در عوامل محیطی درگیر باشد.


دکتر میترا مهرآزما، دکتر شکراله یوسفی، دکتر ثریا صالحی، دکتر ماندانا دولتی،
جلد 12، شماره 48 - ( 6-1384 )
چکیده

    مایکوباکتریوم توبرکلوزیس عامل مرگ حدود 3 میلیون نفر در سراسر جهان است. بنابراین به تنهایی مهم‌ترین عامل مرگ ناشی از بیماری‌های عفونی در کره زمین می‌باشد. علاوه بر درگیری‌های متعددی که در ارگان‌های مختلف بدن ایجاد می‌کند، شایع‌ترین علت نارسایی فوق کلیه به ویژه در کشورهای توسعه نیافته است. درگیری غده فوق کلیه در مرحله حاد به صورت بزرگ شدگی منتشر و در مراحل بعد به صورت کوچک شدن غده است. بیمار مورد نظر پسر بچه 5/3 ساله اهل سنندج بود که به دلیل توده شکمی به این مرکز ارجاع شده بود. بیمار از 5/2 سال پیش دچار اسهال مزمن و کم خونی فقر آهن مقاوم به درمان شده، در سونوگرافی شکم علایم آدنوپاتی در ناحیه پاراآئورتیک و خلف پریتوئن مشهود نبود ولی در پل فوقانی کلیه راست(ناحیه آدرنال)، تصویر توده هیپواکو با دود مشخص و بدون کلسیفیکاسیون مشاهده شد و بیمار با تشخیص‌های ویلمزونوروبلاستوم تحت بررسی قرار گرفت. ‌


دکتر سعید یزدانبخش، دکتر مصطفی صالحی،
جلد 12، شماره 48 - ( 6-1384 )
چکیده

    زمینه و هدف: این مطالعه به صورت گذشته‌نگر در بیماان مبتلا به دیسپلازی مفصل ران که به روش استئوتومی کیاری در فاصله سال‌های 1380-1352 قرار گرفته‌اند انجام شده است این روش در بیمارانی به کار رفته که در آن‌ها پوشش سر به وسیله استابولوم مقدور نمی‌باشد. هدف اصلی از انجام این مطالعه در درجه اول بررسی نتایج دراز مدت استئوتومی کیاری در بیماران یاد شده و در درجه بعدی تاثیر آن بر درد، لنگیدن دامنه حرکت مفصل و عوارض زایمانی می‌باشد. روش بررسی: 50 بیمار از لحاظ کلینیکی و رادیولوژیکی مورد مطالعه قرار گرفتند که 4 بیمار به علت نداشتن پیگیری از مطالعه حذف شدند، در نتیجه 53 هیپ در 46 بیمار جهت مطالعه آماده بودند که در 39 مورد یک طرفه و در 7 مورد دو طرفه بودند. میانگین سن بیماران 6/12 سال و میانگین پیگیری 74 ماه بود. یافته‌ها: نتایج عمل با Harris hip score قبل و بعد از عمل مورد ارزیابی قرار گرفت که در 31 مورد عالی، در 9 مورد خوب، در 4 مورد متوسط و در 2 مورد بد بود. متوسط Harris hip score بعد از عمل 92 بود. نتیجه‌گیری: به طور کلی چنین نتیجه گرفته شد که عمل کیاری در این بیماران در صورت انتخاب صحیح بیمار نتایج خوبی دارد. درد در بیشتر بیماران از بین رفته و یا کاهش قابل ملاحظه پیدا کرد. لنگیدن در اکثر موارد از بین رفته یا به طور محسوس کاهش یافت، دامنه حرکتی مفصل بهبود یافته و حفره استابولوم با استخوان و وسعت کافی آماده عمل جراحی تعویض مفصل در صورتی که در آینده لازم باشد می‌گردد.


دکتر شکوه تقی‌پور ظهیر، دکتر هادی صالحی‌نیا،
جلد 14، شماره 54 - ( 1-1386 )
چکیده

    زمینه و هدف: پلورال افیوژن، در زمینه بسیاری از بیماری‌ها مشاهده می‌گردد که دو گروه عمده آن، بدخیمی‌ها و سل می‌باشند. در حال حاضر جهت افتراق این دو از یکدیگر، بیوپسی از پلور انجام می‌گیرد که علاوه بر اینکه یک روش تهاجمی است، هزینه‌دار نیز می‌باشد، به همین دلیل محققان برآنند تا راه‌های ساده‌تر و با تهاجم کمتری را برای تشخیص علت پلورال افیوژن پیدا کنند که یکی از روشهای ذکر شده، اندازه‌گیری فعالیت آدنوزین دآمیناز ADA(Adenosine deaminase) در مایع پلور است که در جاهای مختلف دنیا انجام شده و نتایج متفاوتی گزارش شده است. در راستای تحقق این اهداف، در این مطالعه سعی شد تا با اندازه‌گیری سطح آنزیم آدنوزین دآمیناز مایع پلور بیماران مبتلا به پلورال افیوژن و مقایسه آن با نتایج حاصل از بیوپسی، در صورت امکان این روش به عنوان روش پیشنهادی جهت تفکیک مواردی که از لحاظ بالینی، افتراق این دو از یکدیگر مشکل می‌باشد، مطرح شود. روش بررسی: این مطالعه از نوع توصیفی ـ تحلیلی بود و بصورت cross-sectional روی 60 بیمار که در بخش داخلی و عفونی بیمارستان شهید صدوقی یزد با شک به سل یا بدخیمی بستری بودند، انجام شد؛ بطوری که ابتدا سطح ADA مایع پلور گرفته شده، اندازه‌گیری شد(cut off point=35u/lit) و سپس نتایج آن با نتایج بیوپسی مقایسه گردید. یافته‌ها: اطلاعات حاصل از اندازه‌گیری سطح ADA و نتایج بیوپسی، با استفاده از نرم‌افزار (version 10)SPSS و آزمون آماری Chi-square مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. براساس نتایج بدست آمده، حساسیت سطح ADA جهت تشخیص سل در مقایسه با بیوپسی، 4/68% و برای ضایعات بدخیم، 3/91% بود. ویژگی سطح ADA جهت تشخیص سل در مقایسه با بیوپسی 6/92% و برای ضایعات بدخیم 8/37% بود. ارزش اخباری مثبت ADA جهت تشخیص سل در مقایسه با بیوپسی 2/81% و برای ضایعات بدخیم، 8/47% بود. ارزش اخباری منفی سطح ADA جهت تشخیص سل در مقایسه با بیوپسی، 36/86% و برای ضایعات بدخیم، 5/87% بود. نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج می‌توان چنین عنوان کرد که بالا بودن سطح ADA مایع پلور(بالاتر از 35 واحد در لیتر) بیش از 90%، احتمال سل را مطرح می‌کند و پایین بودن آن(کمتر از 35 واحد در لیتر) اگر چه از حساسیت بالایی در تشخیص ضایعات بدخیم برخوردار است ولی چون ویژگی سطح ADA جهت تشخیص ضایعات بدخیم 8/37% است، الزاماً مطرح کننده بدخیمی نیست.


دکتر نسرین خالصی، دکتر فرود صالحی، دکتر کامبیز کشاورز،
جلد 14، شماره 55 - ( 4-1386 )
چکیده

    مقدمه: آلبینیسم شامل گروهی از شرایط بالینی می‌باشد که به صورت ارثی منتقل می‌گردند. در مبتلایان به بیماری، رنگدانه ملانین در چشم، پوست و مو، کم است یا وجود ندارد. آلبینیسم، بیماری مجزا بوده و جز یک مورد به همراه میکروسفالی و هیپوپلازی انگشتان، تا به حال با هیچ گونه آنومالی دیگر گزارش نگردیده است. سندرم VACTERL مشتمل بر آنومالی‌های متعددی از جمله آنومالی‌های ستون مهره‌ها، آنوس بسته، مشکلات قلبی، فیستول تراشه به مری، آنومالی‌های کلیوی و اندام می‌باشـد. شیـوع آن معادل 6/1 در 10000 تولـد زنده بوده و به صورت اسپورادیک رخ می‌دهد. همراهی این دو بیماری با هم تا کنون گزارش نشده است. معرفی بیمار: بیمار، نوزاد پسر ترم 3 روزه‌ای بود که فنوتیپ آلبینیسم پوستی ـ چشمی داشت و به علت وجود آنومالی‌های همراه، پس از بررسی، سندرم VACTERL برای وی مطرح شد که چند روز پس از اعمال جراحی انجام شده جهت تصحیح آنومالی‌های موجود، به علت سپسیس بعد از جراحی و عوارض آن، فوت شد. نتیجه‌گیری: آلبینیسم شامل گروه از شرایط بالینی است که معمولاً به تنهایی و بدون همراهی با آنومالی‌های دیگر رخ می‌دهد. این مورد، اولین همراهی آلبینیسم با سندرم VACTERL می‌باشد.


دکتر داریوش ساعدی، دکتر منا صالحی، دکتر حسین نژادگشتی،
جلد 14، شماره 57 - ( 11-1386 )
چکیده

    مقدمه: پیوند کلیه به عنوان درمان انتخابی اکثریت بیماران مبتلا به End stage renal failure(ERSF) پذیرفته شده است. تنگی شریان، شایع‌ترین عارضه عروقی پس از پیوند کلیه است که در تقریباً 25-4% دریافت کنندگان رخ می‌دهد. معرفی بیمار: بیمار آقای 68 ساله‌ای است که به علت ESRF ناشی از کلیه‌های پلی‌کیستیک، تحت پیوند کلیه از یک دهنده زنده قرار گرفته بود، از روش آناستاموز End to End شریان کلیوی به شریان ایلیاک داخلی راست استفاده شده بود که پس از گذشت 5/1 ماه از پیوند، کراتینین(Cr) بیمار تا 1/3 افزایش پیدا کرد. سونوگرافی کالر داپلکس از عروق اینترارنال، اندکس مقاومت شریانی(RI=Resistance index) و نمای امواج شریانی شرایین داخل کلیوی و داپلکس در شریان ایلیاک داخلی و شریان کلیوی اصلی، نشانگر وجود تنگی شدید در شریان ایلیاک داخلی پروگزیمال به محل آناستاموز بود. بیمار، با شک به تنگی در شریان ایلیاک داخلی تحت MRA(Magnetic resonance angiography) قرار گرفت. در این بررسی تنگی حدود 90-80% در شریان ایلیاک داخلی پروگزیمال به محل آناستاموز مشاهده گردید. در همین زمان، اسکن رادیونوکلئید با TC-DTPA، هیدرونفروز خفیـف کلیــه پیوندی و اختلال عملکرد آن را مطرح می‌کرد. با توجه به همه اقدامات تشخیصی فوق، بیمار با تشخیص تنگی شریان کلیه پیوندی، کاندید آنژیوپلاستی Percutaneous گردید. در عرض 24 ساعت پس از stent گذاری، کراتینین بیمار تا 1/2 کاهش یافت و در آزمایشات بعدی، در عرض یک ماه، در سطح 3/1 باقی ماند. در سونوگرافی کالر داپلر پس از 48 ساعت از جاگذاری Stent، نمای موج و اندکس‌های زمان و مقاومت شریان‌ها در محدوده طبیعی قرار داشتند. در اسکن رادیونوکلئید که 3 روز پس از آنژیوپلاستی انجام شد، عملکرد کلیه نرمال گزارش گردید. نکته جالب در مورد گزارش شده، فاصله کوتاه 5/1 ماه پس از پیوند تا زمان بروز علائم تنگی شریانی و تنگی شریانی در پروگزیمال به آناستاموز در شریان ایلیاک داخلی و تنگی به دنبال پیوند از دهنده زنده است. نتیجه‌گیری: با توجه به جاگذاری موفق Stent در بیمار مورد بحث، Stent placement به عنوان یک روش درمانی ارزشمند و قابل انجام در کشورمان جهت درمان تنگی‌های شریانی متعاقب پیوند کلیه مطرح می‌گردد.


عزیزه افخم‌ابراهیمی، دکتر میرفرهاد قلعه‌بندی، دکتر منصور صالحی، دکتر علیرضا کافیان تفتی، یعقوب وکیلی، الهه اخلاقی فارسی ،
جلد 15، شماره 0 - ( بهار 1387 )
چکیده

    زمینه و هدف: تقریباً هر بیماری جسمی که درد یا ناراحتی قابل ملاحظه تولید کند، می‌تواند بر روی کیفیت خواب تأثیر منفی بگذارد. جراحات و بیماری‌هایی که سیستم قلبی ـ عروقی، تنفسی، گوارشی و نورولوژیک را مبتلا می‌کنند، می‌توانند کیفیت خواب را مختل کنند. هدف از این مطالعه، بررسی پارامترهای خواب و عوامل مؤثر بر کیفیت خواب بیماران جسمی مختلف است. روش بررسی: در یک مطالعه توصیفی ـ مقطعی، 300 بیمار سرپایی با شکایات مختلف جسمی که به درمانگاه‌های داخلی، گوش و حلق و بینی(ENT)، ارتوپدی، اعصاب، نفرولوژی و جراحی مراجعه کرده بودند، شرکت داده شدند. ابزار ارزیابی، شاخص کیفیت خواب پیتزبورگ بود که کیفیت خواب را در 7 قلمروی اصلی می‌سنجد و یک نمره 5> به عنوان اختلال خواب قابل ملاحظه تلقی شده است. برای تحلیل داده‌ها، از آمار توصیفی و تحلیل پراش یکطرفه استفاده گردید. یافته‌ها: میانگین نمره پیتزبورگ در تمام درمانگاه‌ها، بالاتر از نقطه برش(02/8=M) یافته شد. تفاوت‌های معنی‌داری در پارامترهای مدت خواب، اختلالات خواب و اختلال عملکرد روزانه بین درمانگاه‌ها بدست آمد و بیماران درمانگاه گوش و حلق و بینی بیشترین مشکلات خواب را داشتند. عوامل درد و نگرانی به عنوان علل اصلی اختلالات خواب، گزارش شده بودند. نتیجه‌گیری: براساس یافته‌های این پژوهش، بسیاری از بیماری‌های جسمانی می‌توانند به خودی خود اختلال خواب ایجاد کنند. از آنجایی که، درد و نگرانی بیش از سایر عوامل بر کیفیت خواب تاثیر منفی می‌گذارند، لازم است در ارزیابی و درمان بیماران جسمی مختلف در نظر گرفته شوند.


دکتر محمدصالح گنجویان، دکتر حمید بهتاش، سیدمحمد فرشته نژاد، دکتر علی اصغر صالحی صدقیانی، دکتر ابراهیم عامری،
جلد 15، شماره 0 - ( تابستان 1387 )
چکیده

  زمینه و هدف: کمردرد یکی از مشکلات شایعی است که معضلات و محدودیت­های قابل توجهی را برای فرد و جامعه به ­همراه دارد. اندازه­گیری انحنای مهره­های کمری در بررسی کمردرد می­تواند مفید باشد که یکی از این موارد، اندازه زاویه کمری- خاجی می­باشد؛ این در حالی است که هنوز به­طورکامل اندازه مقادیر نرمال این زاویه در جمعیت عادی و سالم مشخص نشده است. بنابراین با توجه به شیوع بالای کمردرد در جمعیت ایرانی و همچنین عدم انجام مطالعات کافی در زمینه­ تعیین اندازه­ زاویه­ کمری- خاجی به عنوان یک عامل زمینه ساز در بروز کمردرد در جامعه­ ایرانی، این مطالعه با هدف بررسی اندازه­ این زاویه در افراد انجام گرفت .

  روش بررسی: این مطالعه به روش مقطعی( Cross-sectional ) و بر روی مراجعه­کنندگان به درمانگاه ارتوپدی بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) شهر تهران انجام گرفت. نمونه­گیری به روش غیراحتمالی( Non-probability ) و آسان( Convenience ) انجام شد. در نهایت 130 نفر که دارای معیارهای مطالعه بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. برای این منظور فرم جمع آوری اطلاعات( check list ) شامل مشخصات دموگرافیک همچون سن و جنس در مورد کلیه­ افراد مراجعه­کننده تکمیل می­گردید. به منظور ارزیابی زاویه کمری ـ خاجی( Lumbosacral angle ) از تمامی افراد در زمان مراجعه رادیوگرافی ایستاده­ جانبی( standing lateral ) ناحیه کمری ـ خاجی بعمل می­آمد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

  یافته‌ها: از مجموع 130 فرد مورد مطالعه،‌ 70 نفر زن و 60 نفر مرد بودند. میانگین کلی زاویه کمری ـ خاجی برابر(47/0= SD ) ˚ 77/13 بدست آمد. میانگین این زاویه در مردان(8/1= SD ) ˚ 84/13 و در زنان(6/0= SD ) ˚ 17/13 بود که این اختلاف از نظر آماری معنی­دار نبود(05/0< P ). همچنین همبستگی آماری معنی­داری بین سن افراد با اندازه زاویه کمری ـ خاجی بدست آمد(025/0= P ).

نتیجه‌گیری: نتایج مطالعه حاضر نشان می­دهد که اندازه زاویه کمری- خاجی در جمعیت ایرانی ˚ 14- 12 می‌باشد. انجام مطالعات بیش‌تر بر روی اندازه زاویه این مفصل در جامعه ایرانی و بویژه بررسی دقیق ارتباط مقادیر این زاویه با بروز مشکلاتی همچون کمردرد که در جامعه ما از شیوع بالایی برخوردار است، ضروری به نظر می‌رسد
دکتر سید مهدی مدرس‌زاده، دکتر خلیل قاسمی فلاورجانی، دکتر مهران صالحیان، دکتر مصطفی سلطان سنجری، دکتر نادر صدیق،
جلد 16، شماره 0 - ( تابستان 1388 )
چکیده

  زمینه و هدف: عوامل خطرزای متعددی برای ابتلا به نوروپاتی قدامی عصب بینایی غیر شریانی (NAION=Nonarteritic Anterior Ischemic Optic Neuropathy) دخیل دانسته شده‌اند ولی عامل اصلی ایجاد این بیماری همچنان ناشناخته مانده است. هدف از این مطالعه بررسی فراوانی بیماری‌های سیستمیک در بیماران مبتلا به نوروپاتی قدامی عصب بینایی غیر شریانی مراجعه‌کننده به بیمارستان حضرت رسول اکرم (ص) با توجه به فقدان مطالعه مشابه در ایران بوده است.

  روش بررسی: در این مطالعه که از مقطعی گذشته‌نگر بود، کلیه مراجعین مبتلا به NAION که از آغاز سال 1382 تا پایان سال 1384 به درمانگاه چشم بیمارستان حضرت رسول (ص) مراجعه کردند، وارد مطالعه شدند و از نظر مشخصات دموگرافیک و انواع بیماری‌های سیستمیک شامل دیابت، فشار خون بالا، هیپر لیپیدمی، بیماری‌های کلیوی و بیماری‌های روماتولوژیک، مورد بررسی قرار گرفتند. اطلاعات از پرونده بیماران گردآوری شد و با نرم‌افزار spss آنالیز شد. مقایسه درونی و نیز مقایسه اطلاعات مربوط به شیوع دیابت و فشار خون بالا در این مبتلایان، با شیوع این دو بیماری سیستمیک در جمعیت عمومی ایران صورت گرفت. داده‌ها با آزمون مجذور کای آنالیز شدند.

  یافته‌ها: در کل 51 بیمار وارد مطالعه شدند که میانگین سنی آن‌ها 93/9±05/51 سال بود. در 6/21% از بیماران، درگیری دو طرفه چشم‌ها مشاهده شد. نسبت زن به مرد تقریباً برابر بود. شایع‌ترین بیماری‌های سیستمیک به ترتیب دیابت، فشارخون بالا، هیپرلیپیدمی و بیماری کلیوی با شیوع 2/39%، 3/37%، 5/35% و 9/3% بودند. شیوع فشار خون در نمونه‌های این طرح در محدوده بالای 45 سال به طرز معنی‌داری بیشتر از جامعه ایرانی بود
( p=0.004 ). همچنین شیوع دیابت نیز از جمعیت تهران بالاتر بود ( p<0.001 ).

  نتیجه‌گیری: دیابت، فشار خون بالا، هیپرلیپیدمی و بیماری کلیوی، بترتیب شایع‌ترین بیماری‌های سیستمیک همراه با NAION هستند. در بررسی مبتلایان به NAION ، به این بیماری‌ها نیز باید توجه کرد.


دکتر حسین صالحی، دکتر سیدهادی انجم روز، رقیه زارع، نرگس سلطانپور،
جلد 16، شماره 0 - ( آبان 1388 )
چکیده

    زمینه: با وجودی که احتمال وقوع آپاندیسیت استامپ نادر است، ولی هنوز می‌تواند به عنوان یک رویداد کلینیکی مهم  قلمداد شود.وقوع آپاندیسیت استامپ اخیراً افزایش یافته است.

معرفی بیمار: در این مطالعه یک مورد آپاندیسیت استامپ در یک مرد 18 ساله با درد ربع تحتانی راست شکم که 7 ماه قبل سابقه آپاندکتومی داشته، توصیف می‌شود. آپاندیسیت استامپ، پیدایش تغییرات التهابی در استامپ آپاندیس پس از آپاندکتومی قبلی می‌باشد.

نتیجه‌گیری: این گزارش تاکید می‌کند که یک جراح همیشه باید احتمال آپاندیسیت استامپ را در یک فرد با علائم درد شکمی حاد با سابقه قبلی آپاندکتومی مد نظر داشته باشد.


مریم صالحی، دکتر مهوش جعفری، دکتر علیرضا عسگری، دکتر مسعود صالح مقدم، محمد سلیمیان، مریم عباس نژاد، منصوره حاج غلامعلی،
جلد 17، شماره 70 - ( 1-1389 )
چکیده

    زمینه و هدف:ارگانوفسفره‌ها سبب افزایش تولید رادیکالهای آزاد و تخریب سیستم آنتی‌اکسیدانت بدن می‌گردند. دیازینون یکی از گسترده ترین ارگانوفسفره هایی است که امروزه درکشاورزی بکار می‌رود. هدف از این مطالعه ارزیابی اثر دیازینون روی سیستم اکسیدان- آنتی‌اکسیدان مغز موش صحرایی است.

روش کار: درمطالعهتجربیحاضرموش‌های صحرایینرنژادویستار به صورت تصادفی در 4گروهقرار گرفتند:گروه کنترل (روغن ذرت بعنوان حلال دیازینون)وسه گروهآزمایش که دیازینون را در دوزهایmg/kg  30، 50 و 100 بصورت داخلصفاقی دریافت کردند. 24 ســاعتپسازتزریق،حیواناتبااتر بیهوش وبافتمغزجداگردید. بعد از هموژنه کردن بافت مغز،فعالیتآنزیم‌های ســوپراکســیددیسموتاز (SOD)، کاتالاز (CAT)، گلوتاتیون S- ترانسفراز (GST) و لاکتات دهیدروژناز (LDH) ومیزانگلوتاتیون (GSH) ومالوندیآلدئید (MDA) توسط روش‌های بیوشیمیایی اندازه‌گیری شد. معنی‌دار بودن نتایج توسط آنالیز واریانس (ANOVA) به همراه تست توکی تعیین شد.

یافته‌ها: بهدنبالتجویز دیازینون، فعالیت آنزیم‌های SOD، GST و LDH در دوزهای بیشتر از mg/kg 50 در مقایسه با کنترل بطور معنی‌داری افزایش یافت، در حالیکه میزانفعالیتآنزیم  CAT تغییر معنی‌داری را نشان نداد. همچنین کاهش میزان گلوتاتیون مغز در دوزهای بیشتر از mg/kg 50  دیازینون مشاهده شد. میزان MDA فقط در دوز mg/kg 100 در مقایسه با گروه کنترل افزایش معنی‌داری را نشان داد.

نتیجه‌گیری:نتایج این مطالعه پیشنهاد می‌کند که دیازینون احتمالاً باعث تولید رادیکال‌های آزاد شده و افزایش فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانت ناشی از افزایش ظرفیت سم زدایی بافت مغز می‌باشد. کاهش GSH نشاندهنده نارسایی سیستم دفاعی آنتی‌اکسیدانت برای مقابله با رادیکال‌های آزاد است و افزایش MDA با پراکسیداسیون غشای مغز همراه است که در نهایت ممکن است منجر به آسیب اکسیداتیو بافت مغز گردد


دکتر مصدق جباری، دکتر حسن صالحی، دکتر آریا جنابی، دکتر بهزاد لطفی، دکتر لیلا زاهدی شولمی، دکتر احمد مورکی،
جلد 18، شماره 82 - ( 1-1390 )
چکیده

  زمینه و هدف : هیپرکالمی یک اختلال شایع در مبتلایان به نارسایی کلیه بوده و به عنوان یک اورژانس در طب داخلی، از اهمیت حیاتی برخوردار است. از طرف دیگر، با توجه به غیر اختصاصی بودن علائم هیپرکالمی و وجود علائم مشابه در خود بیماری زمینه ای امکان بروز عوارض خطرناک هیپرکالمی در آنها وجود دارد که مهمترین این اثرات بر روی میوکارد ایجاد می شود. با توجه به عدم تکامل مکانیسم تطابق پتاسیم در مقابله با هیپرکالمی حاد و عدم سرعت کافی در ایجاد این تطابق در نارسایی حاد کلیه ( Acute Renal Failure ARF )، اثرات توکسیک هیپرکالمی بسیار سریع و در مقادیر پایین تر پتاسیم پلاسمایی رخ می دهد. هدف از این مطالعه مقایسه تغییرات الکتروکاردیوگرافیک ناشی از هیپرکالمی در بیماران مبتلا به نارسایی حاد کلیه و نارسایی مزمن کلیه تحت همودیالیز مزمن بود.

  روش کار: مطالعه حاضر یک مطالعه مقطعی تحلیلی است که بر روی بیماران بخشهای همودیالیز بیمارستانهای شهید هاشمی نژاد، شهدای هفتم تیر و حضرت رسول اکرم (ص) در طول مدت سا ل های 82 تا 83 انجام گرفت. در مجموع 138 بیمار مبتلا به نارسایی مزمن کلیه ( End Stage Renal Disease ESRD ) تحت دیالیز مزمن و 91 بیمار مبتلا به ARF بستری در بخش های مختلف بیمارستانی از نظر سطح سرمی الکترولیتها و تغییرات الکتروکاردیوگرافیک با استفاده از نرم افزار آماری SPSS v.11 و تست های آماری t-test و مجذور کای مورد مقایسه قرار گرفت.

  یافته ها : از دویست و بیست و نه نفر افراد مورد مطالعه، صد و سی و هشت نفر (60 درصد) مبتلا به ESRD تحت همودیالیز مزمن و 91 نفر (40 درصد) مبتلا به نارسایی حاد کلیه بودند. میانگین میزان پتاسیم سرم در مبتلایان به ARF و ESRD به ترتیب 2/1 ± 66/5 و 91/0 ± 77/5 میلی اکی والان در لیتر بود که تفاوت معنی داری نداشت. ( p=0.4 ) میانگین ارتفاع موج T ، موج R ، و نسبت T/R در بررسی الکتروکاردیوگرافیک بیماران ARF به ترتیب 4/2 ± 3/6 میلی متر، 1/2 ± 7/5 میلی مترو 9/0 ± 3/1 میلی‌متر ودر الکتروکاردیوگرافی ( ECG ) بیماران ESRD به ترتیب 2/2 ± 6 میلی متر، 3/2 ± 6/5 میلی مترو 78/0 ± 2/1 بود که اختلاف معنی داری مشاهده نشد. ( p value به ترتیب: 3/0، 8/0، 7/0). در افراد ARF و ESRD فراوانی peaked tall-T wave با شدت هیپرکالمی ارتباط معنی دار داشت.( P<0.001 ) در وجود هیپرکالمی و هیپوکلسمی هم زمان، شیوع peaked tall-T wave ، میانگین ارتفاع موج R و نیز نسبت T/R در دو گروه ARF و ESRD تفاوتی نداشت در حالی که در هیپرکالمی و هیپوناترمی هم زمان شیوع موج T بلند (peaked tall T-wave) و میانگین نسبت T/R در دو گروه ARF و ESRD تفاوت معنی دار داشت. . ( p value به ترتیب 01/0 و 05/0>)

  نتیجه‌گیری: هیپرکالمی شدید، هیپرکالمی در زمینه ARF و همراهی هیپرکالمی و هیپوناترمی احتمال بروز تغییرات قلبی ناشی از هیپرکالمی را افزایش می دهند. در نتیجه این دسته از بیماران دیالیزی نیازمند توجه و مراقبت بیشتری از نظر عوارض قلبی می باشند.



صفحه 1 از 3    
اولین
قبلی
1
 

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb