iumssj

جستجو در مقالات منتشر شده


11 نتیجه برای فتحی

دکتر مهدی فتحی، دکنر نوراحمد لطیفی، دکتر علیرضا کریمی،
جلد 1، شماره 0 - ( زمستان 1373 )
چکیده

نامیده می شود و بازسازی (microtia) عدم رشد مادرزادی لاله گوش و مجرای خارجی آن میکروشیا  کامل آن یکی از کارهای مهم جراحی ترمیمی است. این عمل بازسازی، معمولا در چند مرحله انجام شده و  غالبا نتایج خوبی را به همراه دارد، اما بعلت نیاز به بستری شدن های متعدد کودک، علاوه بر ناراحتی بیمار  سبب صرف هزینه های فراوان، اتلاف وقت پزشک و بیمار و شیوع بیشتر عوارض عمل جراحی و بستری شدنهای متوالی می گردد. در این بررسی در 16 بیمار مبتلا به میکروشیای یک طرفه و دو طرفه، اتمام مراحل بازسازی کامل گوش و تمپانوپلاستی تنها در یک مرحله انجام شده است، که خوشبختانه در هیچکدام عارضه خاصی مشاهده نشده است. بازسازی یک مرحله ای لاله گوش و مجرای خارجی برای در کشور چین انجام شده است و این بررسی اولین تجربه این عمل جراحی در Song اولین بار توسط بیمارستان حضرت فاطمه (س) می باشد. بر مبنای شواهد این بررسی به نظر می رسد، بازسازی یک مرحله ای لاله گوش بعلت صرفه جویی در تعداد مراحل عمل جراحی و کاهش اتلاف هزینه و وقت و داشتن نتایج تقریبا مشابه، نسبت به بازسازی چند مرحله ای ارجع باشد.


دکتر حسین فراهینی، دکتر تیمور فتحی،
جلد 10، شماره 37 - ( 12-1382 )
چکیده

    سندرم آلبرایت (Mccune –Albright) بیماری است که با فیبروز دیسپلازی منتشر، بلوغ جنسی زودرس و پیگمانتاسیون پوست تظاهر می‌کند. یافته‌های بالینی عبارتند از: پیگمانتاسیون پوست(Café-au-lait) که در ابتدای تولد ظاهر می‌شود. 2- فیبروز دیسپلازی پلی‌استئوتیک که شایعتریـن محل درگیری آن پروگزیمال ران می‌باشــد 3- اختلال در کار غدد داخلی که به شکل پرکاری چند غده خود را نشان می‌دهد. 4- ناهنجاری اندامها و شکستگی متعدد و راجعه که از مشکلات ارتوپدی این بیماران می‌باشد. با وجود شیوع کم فرم پلی‌استئوتیک (3-2 مورد در یک میلیون) درمان ناهنجاری اندام مورد بحث بوده و اغلب موارد عود ناهنجاری به دنبال درمان بطور شایع دیده می‌شود. بیمار مورد بحث دختر 19 ساله‌ای است که به دنبال بروز صفات ثانویه جنسی در 2 سالگی و پیگمانتاسیون پوست در بدو تولد که مورد توجه نیز بوده است، تحت بررسی قرار گرفت. بیمار به علت شکستگی مکرر پروگزیمال ران چپ تا 5 سالگی تحت درمان غیرجراحی بود اما پس از آن برای وی کورتاژ و پیوند استخوانی و ثابت کردن داخلی با پلیت صورت گرفت. در طول مدت پیگیری مشاهده شد که با وجود ثابت کردن داخلی، پیشرفت ناهنجاری و در نتیجه کوتاهی اندام تحتانی چپ به میزان 10 سانتیمتر رخ داده است به همین دلیل بیمار در سن 19 سالگی بطور مجدد تحت عمل جراحی والگوس استئوتومی ساب تروکانتریک و ثابت کردن با پلیت و اتوگرافت ایلیاک و استئوتومی Close wedge سوپراکوندیلر فمور قرار گرفت
طاهره فتحی نجفی، سپیده جبارزاده گنجه، سیما مجاهدی رضائیان، سیدرضا مظلوم،
جلد 11، شماره 42 - ( 9-1383 )
چکیده

    سرطان پستان شایع‌ترین سرطان در زنان بوده و نزدیک به      از کل سرطان‌های موجود در زنان را تشکیل می‌دهد. از نظر مرگ و میر بعد از سرطان ریه در ردیف دوم قرار دارد. طی 50 سال اخیر تغییرات ایجاد شده در شیوه زندگی انسان سبب افزایش میزان بروز این سرطان شده است. طبق گزارش‌های موجود، شیوع این سرطان در کشورهای مختلف 23-8 مورد در هر 100 زن می‌باشد. متأسفانه شیوع این بیماری در ایران مشخص نیست اما طبق آمارهای منتشر نشده از سوی 3 مرکز وابسته به دانشگاه علوم پزشکی مشهد، میزان بروز این بیماری در سنین باروری افزایش یافته است. عوامل خطر ابتلا به سرطان پستان در زنان یائسه شناخته شده است اما این عوامل در سنین باروری متفاوت بوده و به درستی مورد شناسایی قرار نگرفته است. علاوه بر آن عوامل خطر در کشورهای مختلف یکسان نیست و کشور ما می‌تواند عوامل خطر خاص خود را داشته باشد که نیازمند بررسی و تحقیق می‌باشد. پژوهش انجام شده از نوع توصیفی ـ تحلیلی و موردی شاهدی، 2 گروهه و چند متغیره بود که هدف اصلی آن بررسی عوامل خطر ابتلا به سرطان پستان در سنین باروری زنان شهر مشهد طی سال 82-1381 بوده است. به طور کلی 350 نفر در این پژوهش شرکت کردند که 170 نفر در گروه مورد و 180 نفر در گروه شاهد قرار گرفتند. ابزار تحقیق، پرسش‌نامه و فرم مصاحبه بوده است. نتایج این تحقیق نشان داد که سن، منطقه جغرافیایی محل زندگی، شغل و مدت اشتغال، تأهل، سن اولین حاملگی، عدم زایمان، سابقه زایمان زودرس، سابقه نازایی، سابقه بیماری‌های داخلی و جراحی، در معرض دود سیگار بودن و اشعه ایکس در زنان شهر مشهد از عوامل خطر ابتلا به سرطان پستان قبل از یائسگی محسوب می‌شوند.

دکتر میترا براتی، دکتر فاطمه قاسمی ، دکتر مرضیه فتحی ،
جلد 13، شماره 53 - ( 10-1385 )
چکیده

    زمینه و هدف: دیابت، یکی از شایع‌ترین بیماری‌های مزمن در جامعه بوده و با مکانیسم‌های متعددی سبب نقص ایمنی شده و شیوع عفونت‌های مختلف را افزایش می‌دهد. علاوه بر آن، عفونت می‌تواند سبب ایجاد هیپرگلیسمی و حملات کتواسیدوز در این بیماران گردد. در این مطالعه سعی بر این بوده تا شیوع دیابت در بیماران مبتلا به سپسیس و عوامل مرتبط با فرجام این بیماران مورد بررسی قرار گیرد. روش بررسی: این مطالعه، به صورت توصیفی ـ مقطعی و با انتخاب 300 نفر، به صورت نمونه‌گیری تصادفی، در بیمارانی که طی سالهای 82-1380 با تشخیص سپسیس در بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص) بستری شده بودند، انجام گرفت. نتایج، با استفاده از نرم‌افزار آماری(version 11.5)SPSS (میانگین، انحراف معیار و ...) مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: میانگین سنی بیماران، 2/57 سال(4/28=SD) بود. از 300 بیمار بررسی شده، 158 نفر(7/52%) دچار دیابت بودند. شایع‌ترین محل عفونت، دستگاه تنفسی و سپس، دستگاه ادراری بود. بررسی فرجام بیماران در دو گروه دیابتی و غیردیابتی، نشانگر اختلاف آماری بین آنها بود(001/0=Pvalue). مورتالیتی بیماران با افزایش سن، بیش‌تر بود و با افزایش فاصله زمانی شروع درمان از شروع علایم نیز، بیش‌تر بود(001/0=Pvalue). 88 نفر از بیماران دو علامت از 4 علامت SIRS(Systemic inflamatory response syndrome) را در بدو بستری داشتند که 16 نفر(2/18%) آنها، فوت کردند. 156 نفر، 3 علامت را دارا بودند که 116 نفر(4/74%) از آنها، فوت کردند. 56 نفر، 4 علامت داشتند که 47 نفر(84%) از آنها، فوت کردند(001/0=Pvalue). از 158 نفر بیمار مبتلا به دیابت، 67 نفر میانگین قند بالای 250 میلی‌گرم در دسی‌لیتر داشتند که 65 نفر(97%) آنها، فوت کردند و 55 نفر، میانگین قند بین 180 تا 250 میلی‌گرم در دسی‌لیتر داشتند که 46 نفر(84%) آنها، فوت کردند و 36 نفر، میانگین قند کمتر از 180 میلی‌گرم در دسی‌لیتر داشتند که 15 نفر(42%) آنها، فوت کردند. اختلاف بین این سه گروه، از نظر آماری معنی‌دار بود(001/0=Pvalue). نتیجه‌گیری: این مطالعه نشان داد که با افزایش سن، خطر بروز سپسیس و مرگ ناشی از آن، در گروه دیابتی و غیر دیابتی افزایش می‌یابد. همچنین مرگ ناشی از سپسیس در دیابتی‌ها، بیش از غیر دیابتی‌ها بوده و درمان سریع می‌تواند مرگ و میر را کاهش دهد. با افزایش شدت بیماری(تعداد بیش‌تر معیارهای SIRS)، مورتالیتی افزایش می‌یابد، در حالی که کنترل دقیق قند خون می‌تواند پیش‌آگهی بیماری را بهبود بخشد.


دکتر سید عباس حسنی، دکتر محمد مهدی ظاهری، دکتر محسن عباسی، دکتر حسین سعیدی، دکتر سید محمد حسینی، دکتر مرضیه فتحی،
جلد 16، شماره 0 - ( دی 1388 )
چکیده

    زمینه هدف: محیط پر تنش بخش اورژانس کارکنان این بخش را در معرض خطرات ناشی از تهاجمات و تعارضات فیزیکی و کلامی قرار می‌دهد که می‌تواند علاوه بر امنیت و رضایت شغلی کارکنان بر روند و کیفیت ارائه خدمات و مراقبت‌ها به بیماران نیز موثر باشد. این مطالعه سعی دارد میزان بروز خشونت کلامی و فیزیکی از جانب بیماران و همراهان آنها نسبت به پرسنل بخش اورژانس بیمارستان رسول اکرم(ص) در مدت سه ماهه چهارم سال 1385 را تعیین کند.

روش بررسی: در این مطالعه مقطعی توصیفی از طریق پرسشنامه کلیه پرسنل شاغل در بخش اورژانس بیمارستان رسول اکرم(ص) نسبت به خشونتهای کلامی و فیزیکی در سه ماهه چهارم سال 1385 مورد پرسش قرار گرفتند. پاسخگویان 166نفر شامل 17نفر اتندینگ، 33نفر رزیدنت، 15نفر اینترن، 32نفر پرستار، 15نفر کمک بهیار، 20نفر پرسنل آزمایشگاه، 10نفر پرسنل رادیولوژی، 18 نفر پرسنل نگهبانی و 6 نفر پرسنل خدمات بودند.  سپس داده‌ها جمع آوری و با استفاده از نرم‌افزار SPSS نسخه 15 و تست های آماری t-test  و کای-دو  آنالیز گردید.

یافته ها: سن افراد مورد مطالعه 67/7±20/32سال بود. 39% پاسخ دهندگان زن و 61%  مرد بودند. 5/77% افراد مورد مطالعه حداقل یک بار مورد خشونت کلامی قرار گرفته بودند که میانگین تعداد خشونت کلامی در 3 ماهه چهارم 1385،  1/31بار بود. 74% خشونت کلامی از طرف مردان و 26% از طرف زنان بوده است. 93/15% پرسنل اورژانس با میانگین 44/6% بار در طی 3ماه مورد خشونت فیزیکی قرار گرفته اند که عامل 78% خشونتها مردان و 22% نیز زنان بوده اند. 13% پرسنل اورژانس حین فعالیت در اورژانس احساس امنیت بالا، 52% احساس امنیت متوسط و 27% احساس امنیت پایینی دارند و 8% هم اصلا احساس امنیت نمی کنند. 15/96% پرسنل اورژانس اعلام کردند که در ارتباط با شناخت و مدیریت بیماران خشن آموزش رسمی ندیده اند. 4/87% پرسنل اورژانس اقدامات و تمهیدات امنیتی اورژانس بیمارستان  را برای تامین امنیت جانی آنها ناکافی دانسته بودند.

نتیجه گیری: با توجه به نتایج این مطالعه میزان بروز خشونت در بخش اورژانس بیمارستان رسول اکرم(ص) بالاست و این امر موجب نگرانی و دغدغه پرسنل اورژانس شده است. همچنین در این مطالعه خشونت بیشتر از طرف همراهان بوده است که می‌توان با ایجاد اتاق انتظار با ظرفیت مناسب، از حضور بی مورد همراهان در محوطه بخش جلوگیری نمود.


دکتر ناهید کیانمهر، دکتر مرضیه فتحی، دکتر مهسا صمدزاده، دکتر غزاله عرفانیان،
جلد 17، شماره 70 - ( 1-1389 )
چکیده

    : با شناسایی هر چه سریع تر بیماران پرخطر مراجعه کننده با آنژین صدری ناپایدار، می توان آن ها-درمانی زودهنگام برخوردار ساخته، م ورتالیتی و م وربیدیتی بیماری های قلبی -

عروقی را کاهش داد

بالینی بیماران، از شاخ صهای التهابی مختلف استفاده نمود

. با توجه به نقش اثبات شده التهاب در پاتوژنز آترواسکلروز، می تو ان برای پیش بینی سیر.

روش کار

سفید خون کلیه بیمارانی که در یک دوره زمانی

اورژانس بیمارستان دانشگاهی حضرت رسول اکرم

نسخه

: یک مطالعه مشاهده ای -تحلیلی، به صورت آینده نگر، طراحی و اجرا گردید که در آن تعداد سلول های3 ماهه، با تشخیص اولیه آنژین صدری نا پایدار اولیه، در بخش(ص) پذیرش شدند اندازه گیری شده و با استفاده از آزمون11 ارتباط آن با سن، جنس، بیماری زمینه ای، مدت استمرار درد SPSS و برنامه نرم افزاری t-test آماری

(

در اورژانس تا

کمتر یا بیشتر از 20 دقیقه )، پاسخ درد به نیتروگلیسرین زیرزبانی و پیش آگهی کوتاه مدت بیماران (از زمان بستری2 ماه بعد از ترخیص) بررسی شد.

یافته ها

ها به ترتیب

: بین تعداد سلول های سفید خون بیماران مراجعه کننده به اورژانس با آنژین صدری ناپایدار و سن و: P value) جنس، ابتلا به هیپرتانسیون و مدت استمرار درد آن ها ارتباط آماری معنی دار وجود ندارد

0).

بین تعداد سلول های سفید خون بیماران مراجعه کننده به اورژانس با آنژین صدری / 0/76 و 62 ،0/57 ،0/47

یا مرگ ناشی ا ز حوادث

،

CCU ناپایدار با پاسخ به نیتروگلیسرین زیرزبانی و احتمال بی علامت بودن، بستری در0/ ها به ترتیب: 025 P value) قلبی-عروقی تا 2 ماه بعد از ترخیص از بیمارستان، رابطه آماری معنی دار وجود دارد

.(0/035

،0/035 ،0/035

نتیجه گیری

کارآمد، برای پیش بینی پیش آگهی کوتاه مدت بیماران مبتلا به آنژین صدری ناپایدار و انجام اقدامات تشخیصی

: شمارش تعداد سلول های سفید خون، یک ابزار ساده، ارزان قیمت و در دسترس و در عین حال-

درمانی مورد نیاز آ نها، در زمان مناسب می باشد

.

زمینه و هد ف

را از مزایای اقدامات تشخیصی


دکتر حمیدرضا علیزاده اطاقور، دکتر مصطفی حسینی، دکتر عدنان تیزمغز، دکتر راحله ابوالفتحی ممتاز،
جلد 21، شماره 123 - ( 6-1393 )
چکیده

  زمینه و هدف : شقاق مقعد یک پارگی خطی در نیمه تحتانی کانال آنال می باشد. پارگی در آنودرم منجر به اسپاسم اسفنگتر داخلی آنال شده که منجر به بدتر شدن زخم و ایجاد شقاق مقعد می‌گردد. هدف این مطالعه بررسی تاثیر داروی Colofac بر کاهش اسپاس مبود.

  روش کار : در یک کارآزمایی بالینی (Clinical trial) طی سال ۱۳۸۸، ۴۰ بیمار مراجعه کننده به درمانگاه تخصصی جراحی ابوالفضل شهر بوشهر به علت شقاق مقعد مورد بررسی قرارگرفتند . بیماران بصورت تصادفی به دو گروه ۲۰ نفری تقسیم شدند که گروه مداخله داروی Colofac بصورت mg 135(شبی یک عدد) به مدت ۲ هفته دریافت نمودند و برای گروه کنترل درمان معمول شقاق مقعد انجام شد .

  یافته‌ها : از ۲۰ بیمار دریافت کننده داروی Colofac ، ۱۷نفر ( ۸ ٥ درصد) بهبودی داشتند که بهبودی پس از ۲ هفته درمان در این گروه ۹۲/ ٦ برابر بیشتر از گروه دریافت کننده داروی معمول بود .

نتیجه‌گیری : با توجه به تفاوت چشمگیر پاسخ به درمان در گروه گیرنده Colofac نسبت به گروه گیرنده داروی معمول استفاده از این دارو در درمان شقاق مقعد حاد سودمند می باشد
مهتاب معظمی، صادق عباسیان، سید رضا عطارزاده حسینی، مهرداد فتحی،
جلد 22، شماره 132 - ( 3-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: وابستگی به مواد مخدر خود را با تغییر در سطوح پروتئین‎های محافظت کننده از راه‎های هوایی و افزایش استرس نشان می‏دهد. هدف از این تحقیق تعیین اثر فعالیت‏ورزشی هوازی بر سطوح سرمی پروتئین سلولی کلارای 16 کیلودالتونی (CC16) و شاخص‎های عملکرد ریوی افراد وابسته به مواد مخدر بود.

روش کار: تحقیق حاضر از نوع تحقیقات نیمه تجربی با طرح دو مرحله پیش آزمون و پس آزمون بود. نمونه آماری تحقیق را 20 آزمودنی وابسته به مواد مخدر تشکیل می‏دادند. این افراد به نحو تصادفی در گروه‏های تجربی دوگانه قرار گرفتند؛ گروه تجربی اول متشکل از افرادی بودند که علاوه بر مصرف روزانه 10 میلی‏گرم متادون، فعالیت‏ورزشی را با شدتی برابر 70 الی 75 درصد VO2max به مدت 20 جلسه متداوم تمرینی انجام می‏دادند و گروه تجربی دوم متشکل از افرادی بودند که تنها روزانه 10 میلی‏گرم متادون مصرف می‏کردند. پس از مداخله‏های تحقیقی، سطوح سرمی CC16 و شاخص‎های عملکرد ریوی بررسی شد. در نهایت، داده‏ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.

یافته ها: بررسی‏های آماری نشان داد که مقادیر سرمی CC16 پس از مداخله تحقیقی در گروه تمرین ورزشی به طور معناداری کاهش یافته بود (029/0=P). همچنین، مقادیر کورتیزول تنها در گروه تمرین ورزشی به طور معناداری کاهش یافته بود (030/0=p).

نتیجه گیری: احتمالاً روش ترکیبی تمرین ‏ورزشی دارو درمانی در بهبود عملکرد ریوی افراد وابسته به مواد مخدر و کاهش سطح هورمون استرسی کورتیزول قوی‎تر عمل می‎کند، ولی جهت تایید این یافته به تحقیقات بیشتری نیاز است.


محمد فتحی، سعید آبرون،
جلد 22، شماره 136 - ( 7-1394 )
چکیده

زمینه و هدف: تغییرات اپی­ژنتیک یکی از مهمترین پیامدهای فعالیت­بدنی است که فاکتور Heterochromatin Protein 1&beta یکی از فاکتورهای اصلی این روند محسوب می شود، هدف این تحقیق بررسی تاثیر فعالیت­ استقامتی بر بیان ژن hp-1&beta بطن چپ رت­های نر نژاد ویستار بود.

روش‌ کار: 20 رت (3/7±241 گرم) با 8 هفته سن به صورت تصادفی به دو گروه کنترل (10=n) و تجربی (10=n)  تقسیم شدند. گروه تجربی یک برنامه استقامتی (به مدت 14 هفته، 6 روز در هفته با شدت پایانی 30 متر در دقیقه) را روی تردمیل اجرا کرد، سپس با استفاده از روش m-mode و توزین به ترتیب ابعاد و وزن قلب اندازه گیری و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرینی، بی­هوش و تشریح شدند، در ادامه قلب خارج و با استفاده از روش Real time-PCR میزان بیان ژن hp-1&beta بطن چپ اندازه‌گیری شد. در پایان با استفاده از آزمون آماری t اطلاعات به دست آمده ارزیابی شدند.

یافته‌ها: شاخص‌های وزنی نشان داد که وزن قلب و بطن چپ جدا شده گروه تجربی بیشتر از گروه کنترل بود و بطن چپ رت‌ها گروه تجربی بزرگتر از گروه کنترل بود، به این صورت که نسبت وزن بطن چپ به وزن بدن گروه تجربی (18/0±3/2) در مقایسه با گروه کنترل (12/0±049/2) از نظر آماری  بیشتر بود. نسبت وزن بطن چپ به BSA در گروه تجربی (008/0±168/0) به طور معنی داری نسبت به گروه کنترل (006/0±153/0) بیشتر  بود.  که این یافته­ها با افزایش 49 برابری و معنی­دار (05/0 p<) بیان ژن hp-1&beta در بافت بطن چپ گروه تمرین کرده همراه بود.

نتیجه‌گیری: نتایج این پژوهش نشان داد که فعالیت استقامتی موجب افزایش ابعاد داخلی و همچنین وزن قلب به خصوص بطن چپ می شود که این تغییرات ساختاری با تغییرات ژنی hp-1&beta همراه بود یعنی هرگونه تغییر ساختاری بافت در اثر فعالیت استقامتی با تغییرات ژنی همراه است.


فاطمه فتحی، قاسم جان بابایی، مهدی پوراصغر،
جلد 23، شماره 151 - ( 10-1395 )
چکیده

زمینه و هدف: سرطان اصولاً یک بیماری ژنتیک است و اختلالات میلوئید به گروهی از سندرم‌ها اطلاق می‌شود که رابطه تنگاتنگ با یکدیگر داشته و از طریق تکثیر خودکامانه یک یا چند نوع سلول مغز استخوان، مشخص می‌گردند. یکی از عوارض شایع روانی در بیماران مبتلا به سرطان، پیوند اضطراب و به ویژه اضطراب مرگ است. این نوع اضطراب می‌تواند به عنوان یکی از تشخیص‌های مهم روانشناختی در بیماران مبتلا به سرطان مطرح باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هیپنوتیزم اضطراب مرگ بیماران مبتلا به لوسمی میلوئید حاد تحت درمان شیمی درمانی انجام شد.

روش­ کار: روش پژوهش از نوع شبه آزمایشی، گروه کنترل و آزمایش با پیش آزمون و پس آزمون بود. جامعه آماری پژوهش حاضر کلیه بیماران مبتلا به لوسمی میلوئید حاد تحت درمان شیمی درمانی درکلینیک باغبان و بیمارستان امام خمینی شهرستان ساری که دارای پروند پزشکی و آزمایش فلوسایتومتری در تشخیص لوسمی میلوئید حاد بودند که تعدادشان 86 نفر بوده و نمونه به حجم 26 نفر به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (13 نفر) و گروه کنترل (13 نفر) قرار گرفتند. پرسشنامه‌ای که جهت جمع آوری اطلاعات از گروه نمونه در نظر گرفته شد عبارت بود از پرسشنامه اضطراب مرگ کالت لستر شش جلسه هیپنوتیزم درمانی برای گروه آزمایش اجرا شد و برای تجزیه و تحلیل آماری داده‌ها از تحلیل کوواریانس به کمک نرم افزار SPSS₂₂ استفاده شد.

یافته ­ها: نتایج نشان داد که هیپنوتیزم به طور معنادار موجب کاهش اضطراب مرگ خود، دیدن خود در حال مرگ، مرگ اطرافیان، دیدن اطرافیان در حال مرگ و اضطراب مرگ در حالت کلی گردیده که از لحاظ آماری معنادار بود (001/0p<).

نتیجه­ گیری: می‌توان گفت که مداخله هیپنوتیزم یک مداخله موثر بر ابعاد اضطراب مرگ در بیماران مبتلا به لوسمی میلوئید حاد تحت درمان شیمی درمانی است و می‌تواند به عنوان یک روش غیر تهاجمی دردسترس تیم مراقبان بهداشتی قرار گیرد.


علی سالاری، ناهید خوشرفتار یزدی، مهرداد فتحی،
جلد 25، شماره 169 - ( تیر 1397 )
چکیده

زمینه و هدف: شین اسپلینت شایع‌ترین علت آسیب­های اسکلتی-عضلانی ناشی از افزایش بار می­باشد.  هدف از این پژوهش،  مقایسه زوایای مفاصل اندام تحتانی حین فرود از گام رژه و انعطاف پذیری در سربازان دارا و فاقد شین اسپلینت بود.
روش­ کار: در این پژوهش 30 نفر از سربازان مرزبانی استان خراسان رضوی با دامنه سنی 18 تا 30 سال، به صورت نمونه­گیری انتخابی در دسترس گزینش و بر اساس بروز یا عدم بروز علایم شین اسپلینت در هنگام رژه  به دو گروه تقسیم شدند. اندازه­گیری پارامترهای کینماتیکی شامل زوایای ران، زانو و مچ پا با استفاده از سیستمی متشکل از نشانه گذاری پوستی، عکس برداری دیجیتال(دوربین فیلمبرداری سونی، با رزولاسیون 4 مگاپیکسل) و نرم افزارAuto CAD اانجام شد. میزان انعطاف­پذیری آزمودنی ها نیز با استفاده از آزمون خم شدن به جلو اندازه­گیری شد.  توصیف متغیرها با استفاده از روش‌های آمار توصیفی و بررسی نرمال بودن و همگنی توزیع داده‌ها، به ترتیب از آزمون شاپیروویلک و آزمون لون استفاده شد همچنین مقایسه میانگین زاویه ها و انعطاف­پذیری، با استفاده از روش آمار استنباطی، تی مستقل در سطح معنی­داری 05/0>p آزمایش شدند.
یافته­ ها: نتایج تفاوت معنی­داری را در نتایج زوایای مفاصل اندام تحتانی سربازان دارای شین اسپلینت (مچ: 001/0 p=؛ 176/6-t=، زانو: 001/0 p=؛ 824/14t=، ران: 001/0 p=؛ 231/14t=) و همچنین آزمون خم شدن به جلو (001/0 p=؛ 164/8t=) در مقایسه با سربازان فاقد شین اسپلینت نشان داد.
نتیجه­ گیری: مقایسه نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که شین اسپلینت موجب تغییر در زوایای مفاصل اندام تحتانی و همچنین انعطاف­پذیری بخش پایین کمر و عضلات همسترینگ می­شود.

صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb