iumssj

جستجو در مقالات منتشر شده


20 نتیجه برای نوربخش

دکتر اسماعیل ابراهیمی‌تکامجانی، دکتر محمدرضا نوربخش، شبنم بصیری،
جلد 7، شماره 21 - ( 9-1379 )
چکیده

    با توجه به اهمیت ویژه کنترل تعادل در انجام فعالیت‌های حرکتی، در سال‌های اخیر تعدادی از پژوهشگران با استفاده از نظریه‌های نوین در زمینه کنترل تعادل و حرکت، روش‌های جدیدی را برای بررسی تعادل ارایه نموده‌اند. از جمله روش‌هایی که اخیراً به منظور معاینه تعادل توسط برخی از محققین مورد استفاده قرار گرفته است، بررسی میزان نوسان بدن در وضعیت ایستاده در حالت‌هایی است که دسترسی فرد به اطلاعات سیستم‌های بینایی و حسی ـ پیکری (Somatosensory) تغییر پیدا کرده است. پژوهش حاضر یک بررسی شبه تجربی است. این مطالعه برروی 90 زن که براساس سن به سه گروه کودک، بالغ و سالمند تقسیم شده‌اند،انجام پذیرفت. در این پژوهش توانایی این افراد در کنترل وضعیت ایستاده در شرایط مختلف حسی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج حاصل نشان می‌دهند که در شرایط مختلف آزمون، گروه بالغین بهتر از دو گروه دیگر قادر به کنترل تعادل در وضعیت ایستاده بودند. به علاوه، به‌نظر می‌رسد که در کودکان شرکت‌کننده در این آزمون، عملکرد سیستم وستیبولار برای کنترل تعادل در وضعیت ایستاده در حد بالغین نبود. در سالمندان شرکت‌کننده در این پژوهش، اطلاعات سیستم بینایی از اهمیت کمتری در کنترل تعادل در وضعیت ایستاده برخوردار بود.


دکتر ثمیله نوربخش، دکتر سوزان شناسا، دکتر منصوره رفیع‌نژاد،
جلد 8، شماره 26 - ( 12-1380 )
چکیده

استرپتوکوک پنومونیه از عوامل مهم بیماریزای شناخته شده در انسان و بویژه کودکان است. اطلاع پزشکان هر کشور از میزان مقاومت این میکروب در انتخاب آنتی‌بیوتیک مناسب برای درمان انواع مختلف بیماریهای ناشی از آن در کودکان (مننژیت، پنومونی، اتیت میانی و سینوزیت) اهمیت زیادی دارد. در دو مطالعه انجام شده بر روی کودکان مقیم در مهدکودکهای آمریکا بترتیب 59% و 53% کودکان با پنوموکوک مقاوم به پنی‌سیلین کلنیزه بودند. طی سالهای 1376-1375 از 170 کودک سالم مقیم در مهدکودکهای وابسته به دانشگاه علوم پزشکی ایران کشت نازوفارنکس انجام گردید. 8/51% افراد مورد مطالعه دختر (میانگین سنی 98/3 سال) و 2/48% پسر (میانگین سنی 99/3) بودند. شایعترین عوامل بیماریزای جدا شده شامل استرپتوکوک گروه D ( GDS ) 60% (میانگین سن ابتلا 07/4 سال)، استرپتوکوک گروه A ( GAS ) 5/32% (میانگین سن 1/4)، استرپتوکوک پنومونیه 5/2% (میانگین سن ابتلا 5/4 سال)، هموفیلوس آنفولونزا 6/0%(میانگین سن ابتلا 2 سال) و استافیلوکوک9/5% (میانگین سن ابتلا 6/2 سال) بود. از نظر تنوع عوامل و درصد فراوانی هر کدام تفاوت معنی‌داری بین دو گروه پسر و دختر وجود نداشت. پنوموکوکهای جدا شده با روش دیسک، در صددرصد موارد به پنی‌سیلین و آمپی‌سیلین مقاوم بودند اما به اریترومایسین، کوتریموکسازول، کلرامفنیل، سفالوتین، سیپروفلوکساسین و وانکومایسین حساس بودند. نتیجه آنکه با توجه به تعریف استاندارد از انواع مقاومت، احتمالا پنوموکوکهای کلنیزه کننده نازوفارنکس کودکان در این مطالعه از نوع شدیداً مقاوم ( highly resistant ) نبوده و عمدتاً شامل انواع مقاومت بینابینی ( intermediate ) به پنی‌سیلین بودند.


دکتر ثمیله نوربخش، دکتر شهناز ریماز، فاطمه آقاحسینی،
جلد 8، شماره 27 - ( 12-1380 )
چکیده

بعلت شیوع فراوان اریون در کشور ایران (ناشی از عدم تزریق معمول واکسن در کودکان) و عوارض ناشی از آن که عمدتاً بصورت مننگوآنسفالیت تظاهر می‌یابد، بر آن شدیم تا یک مطالعه طولی، جهت بررسی میزان بروز، سیر و عوارض مننگوآنسفالیت اریونی روی تمام کودکان کمتر از 15 سال که با تشخیص مننگوآنسفالیت اریونی در 2 بیمارستان رسول اکرم و فیروزآبادی طی سالهای 1376-1374 بستری شده‌ بودند انجام دهیم. بر حسب مدت زمان بستری و عوارض، بیماران به 2 گروه بدخیم و خوش‌خیم تقسیم شدند. 70 % بیماران در گروه خوش‌خیم بودند که در عرض 5 روز بدون هیچ عارضه‌ای، مرخص گردیدند. 30 % باقیمانده در گروه بدخیم بودند که فوت کرده یا بعد از 5 روز با عارضه (تشنجهای مکرر، هیدروسفالی، سربلیت، فلج عصب 7، کری حسی عصبی و … ) مرخص شدند. بین 2 گروه از نظر سن، جنس، فصل ابتلا و تغییرات مایع نخاع مقایسه انجام گرفت که متوسط سن ابتلا در گروه بدخیم بالاتر از گروه خوش‌خیم بود. هر 2 مورد خوش‌خیم و بدخیم، در فصل بهار بیشتر دیده شدند، فرم خوش‌خیم در بهار و تابستان بیشتر و فرم بدخیم در فصل زمستان و بهار یکسان بود. در پاییز موردی از آن دیده نشد. نسبت ابتلا به مننگوآنسفالیت در پسر/دختر 4 به 1 بود، تفاوتی از نظر جنس بین گروه خوش‌خیم و بدخیم وجود نداشت. یافته‌های مثبت مایع نخاع (مننژیت آسپتیک) بنفع فرم خوش‌خیم بوده است(01/0 P< ). نتیجه اینکه در 30 % موارد مننگوآنسفالیت اریونی، احتمال وقوع فرم بدخیم وجود دارد. باید به این نکته اشاره کرد که عوارض اریون در این مطالعه بیشتر از کشورهای توسعه یافته بوده است.


دکتر محسن فیروزرای، میترا نوربخش، دکتر مریم رزاقی‌آذر، دکتر عبدالحسین باستانی،
جلد 11، شماره 42 - ( 9-1383 )
چکیده

    یافته‌های متعددی وجود دارند که نشان می‌دهند استرس اکسیداتیو در پاتوژنز بیماری دیابت و عوارض مزمن آن نقش مهمی بر عهده دارد. هدف از انجام دادن این تحقیق، بررسی آسیب‌پذیری غشای گویچه‌های قرمز در برابر اکسیداسیون و ارزیابی وضعیت آنتی‌‌اکسیدان‌ها در بیماران مبتلا به دیابت تیپ یک بوده است. در این مطالعه 35 بیمار مبتلا به دیابت تیپ یک و 28 فرد سالم که از نظر سن و جنس مشابه افراد بیمار بودند، مورد بررسی قرار گرفتند و آسیب‌پذیری گویچه‌های قرمز نسبت به اکسیدان‌‌ها و مقدار مالون دی‌آلدیید(MDA) و نیز مقدار گلوتاتیون گویچه‌های قرمز(GSH)، فعالیت آنزیم گلوتاتیون پراکسیداز آن‌ها(GSH-Px) و آنتی‌اکسیدان‌های تام پلاسما(FRAP) در بیماران و افراد سالم ارزیابی و مقایسه شد. براساس نتایج به دست آمده مقدار GSH و FRAP کم‌تر از افراد سالم بود. تفاوت GSH-Px در گروه بیماران و شاهد معنی‌دار نبود. آسیب‌پذیری لیپیدهای غشای گویچه‌های قرمز افراد بیمار، مقدار MDA و MDA maximal release در بیماران افزایش چشم‌گیری را نشان داد. MDA با سن، FBS و HbA1C هم‌بستگی مثبت و با FRAP هم‌بستگی منفی داشت. GSH گویچه‌های قرمز با طول مدت ابتلا به دیابت هم‌بستگی مثبت و با FBS و HbA1C هم‌بستگی منفی را نشان داد. آنتی‌اکسیدان‌های تام پلاسما نیز با FBS و HbA1C هم‌بستگی منفی داشتند. هیچ گونه رابطه معنی‌داری بین شاخص‌های اندازه‌گیری شده با کلسترول، تری‌گلیسرید و کراتینین دیده نشد. با توجه به نتایج به دست آمده به نظر می‌رسد که در مبتلایان به دیابت تیپ یک حالت استرس اکسیداتیو وجود داشته باشد که ناشی از کنترل متابولیک آن‌ها می‌باشد و این افراد به علت اختلال در وضعیت آنتی‌اکسیدان‌ها، از آسیب‌پذیری بیش‌تری در برابر ترکیبات اکسید کننده برخوردار هستند.  

دکتر ثمیله نوربخش، دکتر حسن تنکابنی، مریم اسقایی، فاطمه حسینی، دکتر لیلی واحد، آذردخت طباطبایی،
جلد 11، شماره 42 - ( 9-1383 )
چکیده

    با وجود پیش‌رفت‌های انجام شده در زمینه درمان ضدویروسی که در 2 دهه اخیر رخ داده است، HSE هنوز یک بیماری جدی است که خطر مرگ و میر و عوارض قابل توجهی دارد. مرگ و میر این بیماری در افراد درمان نشده حدود 70% و در بیماران درمان شده 19% است. بیش از 50% از بازماندگان نقص‌های نورولوژیک متوسط تا شدید دارند. با پیش‌رفت روش‌های حساس غیرتهاجمی، گروهی از بیماران مبتلا به عفونت که علائم خفیف‌تر و غیرتیپیک بیماری را داشتند مشخص شدند. در این مطالعه مقطعی، میزان فراوانی HSE با استفاده از روش PCR در مایع نخاع 71 بیمار با علائم مننگوآنسفالیت که در بخش کودکان بیمارستان رسول اکرم(ص) و مفید بستری شده و با روش نمونه‌گیری آسان انتخاب شده بودند، تعیین گردید. در معاینات بالینی بیماران این مطالعه شایع‌ترین یافته مانند سایر مطالعات تب و اختلالات حواس(Mental Status) بود. مننژیسموس در این بیماری یک یافته غیرشایع می‌باشد. میانگین بیماران مبتلا به مننگوآنسفالیت 5/3±83/4(محدوده 15-1 سال)، نسبت پسر به دختر 29/42 و HSV1-PCR در 6/5% بیماران مثبت و در 93% بیماران منفی بود. PCR روش اینویتروی سریع و راحتی است که تعداد بسیار کم ویروس را در نمونه‌های بالینی با استفاده از یک روند بیوشیمیایی که موجب تکثیر مقادیر ناچیز DNA ویروس می‌گردد تا زمانی که قابل اندازه‌گیری شود، شناسایی می‌کند. هیچ یافته بالینی اختصاصی در رابطه با HSE وجود ندارد. درمان تجربی بیماران مشکوک به HSE تا زمانی که تشخیص به اثبات برسد، توصیه می‌گردد زیرا آسیکلوویر یک داروی انتخابی و غیرتوکسیک است و از سوی دیگر پیش‌آگهی HSE درمان نشده بد می‌باشد.    

        


دکتر ثمیله نوربخش، دکتر ناصر جواهرتراش، دکتر شهناز ریماز، دکتر مهدی رضایی، آذردخت طباطبایی،
جلد 11، شماره 43 - ( 9-1383 )
چکیده

    کلامیدیا پنومونیه یکی از علل عفونت تنفسی تحتانی در کودکان و عامل برونشیت وپنومونی در افراد بالغ و نیز عامل 20-10% از پنومونی‌های آتیپیک در اجتماع است که ابتلا به آن در تمام سنین دیده می‌شود. این عفونت سبب فعال شدن حملات آسم شده و نیاز به درمان اختصاصی دارد. کشت این ارگانیسم مشکل است بنابراین روش‌های سرولوژی برای تشخیص کمک کننده هستند. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی عفونت حاد و ابتلای قبلی به عفونت کلامیدیا در کودکان زیر 14 سال مبتلا به پنومونی و تعیین متوسط سن ابتلا به عفونت بوده است. با درمان موفقیت‌آمیز پنومونی کلامیدیایی با اریترومایسین و سایر ماکرولیدها نه تنها از میزان بروز موارد پنومونی کاسته می‌شود بلکه حملات آسم و موارد بستری کاهش می‌یابد. این مطالعه مورد ـ شاهدی روی نمونه خون 73 کودک زیر 14 سال(35 بیمار مبتلا به پنومونی و 38 شاهد) انجام شد. بررسی آنتی‌بادی اختصاصی IgG و IgM کلامیدیا با روش ELISA صورت گرفت. براساس نتایج به دست آمده میانگین سن کودکان 87/3±7/3 سال بود و 6/48% پسر و 4/51% دختر بودند. عفونت حاد کلامیدیایی(Chlamydia IgM مثبت) در 48% از کل کودکان و در 57% از کودکان مبتلا به پنومونی مثبت بود. بیش‌ترین فراوانی در گروه سنی 3-2 سال(40%) و میانگین سنی 7/3 سال مشاهده شد. ایمنی قبلی نسبت به کلامیدیا در 4/27% کل کودکان وجود داشت که بیش‌ترین فراوانی مربوط به سن بالاتر از 5 سال(50%) بود. ابتلا به عفونت حاد کلامیدیایی در گروه مبتلا به پنومونی به طور معنی‌داری(001/0P<) بیش از گروه شاهد بود اما ایمنی قبلی تفاوت واضحی نداشت. به عنوان نتیجه‌گیری کلی می‌توان گفت که عفونت حاد کلامیدیایی(Chlamydia-IgM مثبت) با پنومونی یا بدون پنومونی در 50% از کودکان در سن 3 سالگی دیده می‌شود که تا رسیدن به سن 5 سال این IgG مثبت خواهد شد. با توجه به پاسخ خوب عفونت به درمان خوراکی اریترومایسین، با کنترل این عفونت نه تنها موارد پنومونی کاهش می‌یابد بلکه از حملات آسم در افراد مستعد کاسته شده یا حداقل تخفیف یافته و موارد بستری بیماری کم خواهد شد.  

        


دکتر ثمیله نوربخش، دکتر شهناز ریماز،
جلد 11، شماره 44 - ( 12-1383 )
چکیده

    RSV(Respiratory syncicial virus) اصلی‌ترین عامل ایجاد کننده برونشیولیت و پنومونی در کودکان زیر 1 سال و مهم‌ترین عامل بیماری‌زای دستگاه تنفس در اوایل دوران کودکی است. هدف از این پژوهش تعیین فراوانی عفونت ویروس سن‌سیشیال تنفسی و بررسی علائم بالینی آن در کودکان مبتلا به عفونت حاد دستگاه تنفسی تحتانی بوده است. این مطالعه توصیفی ـ مقطعی روی 83 بیمار در محدوده سنی 2 ماه تا 14 سال که مبتلا به عفونت حاد دستگاه تنفسی تحتانی(برحسب معیار تشخیصی بالینی) بوده و در بخش عفونی کودکان بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص) در 8 ماه نخست سال 1380 بستری شده بودند، انجام شد. روش کار بدین ترتیب بود که پس از گرفتن نمونه نازوفارنکس با سواب، آزمون ایمونوفلورسانس(IFA) اختصاصی روی نمونه‌ها صورت گرفت و نتایج IFA ثبت شد سپس با استفاده از نرم‌افزار 9SPSS بر حسب سن و جنس و علائم بالینی مقایسه گردید. براساس نتایج به دست آمده میانگین سن بیماران 88/5 ماه بود و 20 مورد از نظر RSV مثبت بودند(23% از کل موارد عفونت‌های حاد تنفسی بستری شده). در بیماران RSV مثبت نسبت پسر به دختر 8/1 به دست آمد و اغلب آن‌ها در محدوده سنی 6-2 ماه قرار داشتند. شایع‌ترین علائم بالینی در این بیماران(هر دو جنس و تمام گروه‌های سنی) به ترتیب سرفه، تب، آب‌ریزش بینی، ویزینگ و دیسترس تنفسی بوده است و در 25% موارد سابقه آلرژی وجود داشت. براساس بررسی‌های آماری، ارتباط بین فراوانی علائم بالینی و جنسیت معنی‌دار نبود. هم‌چنین اختلاف معنی‌داری بین میانگین سنی افراد دارای یک علامت بالینی و افراد فاقد آن علامت بالینی مشاهده نشد. با توجه به علائم بالینی شایع و نیز استفاده از روش IFA به خصوص در شیرخواران زیر 6 ماه مبتلا به عفونت حاد دستگاه تنفس و در فصل‌های سرد سال، می‌توان با تشخیص قطعی و به موقع عفونت RSV از مصرف بی‌مورد آنتی‌بیوتیک‌ها جلوگیری کرد.

        


دکتر ثمیله نوربخش، دکتر محمد فرهادی، آذردخت طباطبایی،
جلد 12، شماره 48 - ( 6-1384 )
چکیده

    زمینه و هدف: اریون در ایران آندمیک است. به علت بالا بودن درصد افراد غیرواکسینه جوان(کمتر از 15 سال) در ایران، احتمالاً بروز اریون و عوارض آن در مقایسه با کشورهای توسعه یافته قبل از واکسیناسیون عمومی بیشتر است. هدف از این تحقیق تعیین نقش اریون در کری عصبی کودکان بوده است. روش بررسی: این مطالعه مقطعی توصیفی در سال‌های 1382-1381 برروی 87 کودک حداکثر تا 14 سال مبتلا به کری عصبی و 30 کودک شاهد در بخش کودکان و گوش و حلق و بینی بیمارستان رسول اکرم(ص) تهران انجام گرفت. در نمونه خون کودکان، وجود IgM و IgG اختصاصی اریون به روش الیزا بررسی شد. یافته‌ها: میانگین سنی افراد تحت بررسی، 9/27±8/39 ماه و 6/60 درصد پسر و 4/39 درصد دختر بودند. گروه سنی 3 تا 5 سال بیشترین فراوانی(5/51%) و سن بالاتر از 10 سال کمترین فراوانی را داشتند. عفونت حاد اریون(IgM) در 3/8درصد و ایمنی قبلی به اریون(IgG) در 1/24درصد کل موارد دیده شد. بیشترین فراوانی عفونت حاد اریون(IgM مثبت) در گروه سنی 3 تا 5 سال بود و در گروه‌های سنی مختلف تفاوت نداشت(11/0=p). بیشترین فراوانی ایمنی قبلی اریون(IgG مثبت) در گروه سنی 5-3 سال و در گروه‌های سنی مختلف متفاوت بود(05/0=p). ابتلا به عفونت حاد(IgM) و قبلی اریون(IgG) به جز میانگین سن کودکان(013/0؛ 015/0=p)، در گروه بیمار و شاهد و دو جنس تفاوتی با گروه غیرمبتلا نداشت(4/0؛1=p). 75 درصد کل کودکان فاقد ایمنی به اریون بودند. 24درصد کودکان با کاهش شنوایی(مانند کودکان سالم) ایمنی به اریون داشتند. 8/8درصد کودکان 3 تا 5 سال گروه بیمار در مقایسه با 8/6درصد گروه شاهد، مبتلا به عفونت حاد اریون بودند(11/0=p) اما ایمنی قبلی به اریون در گروه بیمار کمتر از شاهد بود(4/0=p). نتیجه‌گیری: بنابراین عفونت اریون در کودکان 3 تا 5 سال مبتلا به کاهش شنوایی عصبی شایع‌تر و مهم‌تر از سایر سنین است. چون با افزایش سن ابتلا به اریون، احتمال بروز کاهش شنوایی عصبی هم افزایش خواهد یافت. پیشگیری از اریون با واکسن موثر و ارزان اریون کمک‌کننده است. بنابراین با انجام واکسیناسیون وسیع اریون در جمعیت کمتر از 20 سال، می‌توان هزینه ابتلا به اریون و عوارض آن را کاهش داد.


آذردخت طباطبایی، دکتر محمد فرهادی، دکتر احمدرضا شمشیری، دکتر ثمیله نوربخش، دکتر شباهنگ محمدی، رضا فلک،
جلد 13، شماره 50 - ( 1-1385 )
چکیده

    زمینه و هدف: پولیپ بینی از یافته‌های نسبتاً شایع در بیماران مراجعه کننده به متخصصین گوش و حلق و بینی می‌باشد. برخی از متخصصین معتقد به همراهی پولیپ بینی با عوامل قارچی، در بعضی بیماران، می‌باشند. این امر ما را بر آن داشت تا در مورد صحت این مطلب مطالعه‌ای به شرح ذیل انجام دهیم. روش بررسی: در این مطالعه مقطعی، 118 بیمار مبتلا به پولیپ بینی که برای عمل مربوطه در بخش ENT بیمارستان رسول اکرم(ص) بستری شده بودند بررسی شدند. جهت تجزیه و تحلیل نتایج از نرم‌افزار spss و آزمون‌های آماری کای دو، Fisher exact test و t استفاده شد. یافته‌ها: 7/62 درصد بیماران مرد و 3/37 درصد زن بودند. میانه سن آن‌ها 35 سال(12 تا 70 سال) بود. از این تعداد، 5/52 درصد IgE بیش از حد طبیعی و 5/47 درصد میزان IgE سرم طبیعی داشتند. آزمایش مستقیم از نظر قارچ در 5/32 درصد موارد مثبت و در 5/67 درصد موارد منفی بود. همچنین کشت قارچ در 4/36 درصد موارد مثبت و در 6/63 درصد موارد منفی شد. قارچ‌های جدا شده به ترتیب شیوع عبارت از آسپرژیلوس 9/50 درصد، کاندیدا 5/34 درصد، پنی‌سیلیوم 3/7 درصد، آلترناریا 5/5 درصد و کوروولاریا 8/1 درصد بودند. میانگین سن بیماران مبتلا به قارچ بیشتر از غیرمبتلایان به قارچ بود(40 در مقابل 35 سال) و این اختلاف از نظر آماری نزدیک به معنی‌داری بود(06/0=p). بیمارانی که IgE بیشتر از 100 واحد در میلی‌لیتر داشتند، بیشتر مبتلا به قارچ بودند(از نظر کشت و آزمایش مستقیم، 001/0p<). نتیجه‌گیری: با توجه به نتایج، به نظر می‌رسد که در بیماران مبتلا به پولیپ بینی، بالا بودن IgE سرم و عفونت قارچی می‌بایست مورد توجه قرار گیرند. البته با توجه به این که اکثر بیماران ما در سوابق خود علاوه بر داشتن پولیپ، به سینوزیت مزمن نیز مبتلا بودند، احتمال دارد که علت جدا شدن تعداد زیاد موارد مثبت قارچ از نمونه پولیپ نیز همین مورد باشد. لذا نیاز به انجام تحقیقات بیشتر و با لحاظ کردن بیماران سینوزیتی و مبتلایان به سینوزیت آلرژیک قارچی لازم می‌نماید.


دکتر محمد فرهادی، آذردخت طباطبایی، دکتر مهدی شکرآبی، دکتر احمدرضا شمشیری، دکتر مریم کدیور، دکتر ثمیله نوربخش،
جلد 13، شماره 52 - ( 6-1385 )
چکیده

     زمینه و هدف: فرضیه‌های متعددی به عنوان مکانیسم پایه ایجاد پولیپ بینی مطرح هستند. به منظور بررسی یکی از علل احتمالی که می‌تواند اختلال در تنظیم پاسخ‌های ایمنی سیستمیک فرد باشد، مطالعه حاضر طراحی شد تا ارتباط ارتشاح سلولهای T در مخاط با شدت بروز واکنش‌های آلرژیک اختصاصی بررسی شود. روش بررسی: ایــن مطالعــه از نوع مطالعات مقطعی است. 60 بیمار مبتلا به پولیپ بینی با میانه سنی 34 سال(69-13 سال) که برای درمان به بخش گــوش و حلــق و بینــی بیمارستــان حضــرت رسول اکرم(ص) مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه شدنــد. 3/59% بیمــاران مــرد بودنــد. جهــت اندازه‌گیــری IgE توتال ســرم، IgE اختصاصی (با روش الیزا) و شمارش سلولهای ایمنی و زیرگروه‌های آن[با روشهای APAAP(Alkaline phosphatase anti alkaline phosphatase) و LSAB(Labeled streptavidin biotin)]، نمونه‌های خون و بافت پولیپ گرفته شد. یافته‌ها: 7/56% بیماران، IgE بیش‌تر و مساوی 100 واحد در میلی‌لیتر داشتند و 3/43% بیماران، IgE کمتر از 100 داشتند. در 45% بیماران، از بین آزمون‌های انجام شده برای تعیین وجود IgE اختصاصی، حداقل یکی از سه تست آلرژن‌ها مثبت شد. تعداد لنفوسیت‌های CD8 مثبت در بیماران دارای IgE اختصاصی، بیش‌تر مشاهده شد(04/0=p)، همچنین میزان IgE سرمی در بیماران با IgE اختصاصی، بیش‌تر بود(001/0=p). در آنالیز Multivariate، مشخص شد که سطح سرمی IgE، نسبت CD4+ به CD8+ و سن با مثبت شدن IgE اختصاصی بیماران مبتلا به پولیپ بینی ارتباط دارند(001/0P<؛ 1=R2). نتیجه‌گیری: از نظر ایمونوپاتولوژیک، سنتز IgE در بیماران آلرژیک، بی فازیک است و معمولاً در تحریک اولیه سیستم ایمنی، IgE توتال افزایش یافته و به مرور در طی پدیده Affinity maturation، IgE اختصاصی افزایش می‌یابد؛ لذا در بیماران با IgE اختصاصی، غلظت IgE به صورت مداوم افزایش یافته باقی می‌ماند. احتمالاً کاهش لنفوسیت‌های CD4+ در مطالعه اخیر مرتبط با کاهش سلولهای تنظیمی TH1 بوده و افزایش سلولهای CD8+، مرتبط با افزایش سلولهایی است که دارای توانمندی برای ترشح سیتوکین‌هایی‌ هستند که در روند سلولهای TH2 موثرند یا در تنظیم فعالیت سلولهای TH1 اثر می‌گذارند. توجیه دقیق نقش زیرگروه‌های متعدد لنفوسیت T مدیون تمایز و تفکیک زیرگروه‌های لنفوسیت‌های TH1 و TH2 در پولیپ بینی است که نیاز به مطالعه بیش‌تری دارد.


دکتر ثمیله نوربخش، دکتر محمد فرهادی، آذردخت طباطبایی، دکتر علی محمدپور میر،
جلد 14، شماره 57 - ( 11-1386 )
چکیده

    زمینه و هدف: عفونت‌های مکرر و یا مزمن آدنوتونسیلر، بیش‌تر کودکان را گرفتار می‌کند. فراوانی پاتوژن‌های تنفسی بالقوه در سطح آدنوئید و لوزه کودکان مبتلا به علایم متوسط تونسیلوفارنژیت و یا هیپرتروفی آدنوتونسیلر، تفاوت زیادی با کودکان بدون علامت ندارد. کلامیدیاپنومونیه، پاتوژن شایع دستگاه تنفسی کودکان است. در مورد کلونیزاسیون واقعی و لکالیزاسیون باکتری در دستگاه تنفسی، اطلاعات زیادی در دسترس نیست. یافته‌های اخیر نشان می‌دهند که احتملاً کلامیدیا، یک پاتوژن شایع در نسج آدنوئید کودکانی که آدنوئیدکتومی می‌شوند، می‌باشد. هدف از این مطالعه، تعیین عفونت کلامیدیا پنومونیه در نسج آدنوئید کودکانی که آدنوئیدکتومی می‌شوند با روش PCR(Polymerase chain reaction) و اندازه‌گیری آنتی‌بادی اختصاصی در سرم بیماران بود. روش بررسی: این مطالعه، از نوع مقطعی ـ توصیفی بود که در طی 1 سال(85-1384)، بر روی 44 نمونه آدنوئید کودکانی که در بخش گوش و حلق و بینی مجتمع حضرت رسول اکرم(ص)، آدنوئیدکتومی شدند، آزمایش اختصاصی PCR کلامیدیا انجام گرفت. 168 آزمایش سرولوژی الیزا(2 نوع آنتی‌بادی فاز حاد و قبلی برای هر نمونه) انجام شد. نمونه‌ها از 53 بیمار(1/63%) و 31 کودک سالم(9/36%) گرفته شدند. اطلاعات جمع‌آوری شده توسط نرم‌افزار آماری(version 10.5)SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. یافته‌ها: سن بیماران، 14-3 سال با دامنه 11 سال و میانگین سنی 95/7 سال و انحراف معیار ±98/1 سال بود. 8/54% بیماران، پسر و 2/45%، دختر بودند. فصل آدنوئیدکتومی در 24% موارد، بهار، در 18%، تابستان، در 36%، پاییز و در 22%، زمستان بود. با روش PCR، DNA کلامیدیا در 7 نمونه از 44 نمونه آدنوئید بیماران(9/15%) مثبت بود. مثبت شدن PCR، بین دو جنس و در گروه‌های سنی، تفاوتی نداشت. از کل کودکان، 7/3% به عفونت حاد مبتلا بودند و 3/12% ایمنی قبلی به کلامیدیا داشتند. با روش سرولوژی، از 51 بیمار فقط 1 مورد(2%)، عفونت حاد و 6 نفر(8/11%)، ایمنی قبلی به کلامیدیا داشتند. بین گروه بیمار و شاهد، ایمنی حاد و قبلی به کلامیدیا تفاوتی نداشت. نتیجه‌گیری: نتایج نشان می‌دهند که عفونت کلامیدیایی یافته نسبتاً شایعی در نسج آدنوئید کودکانی که آدنوئیدکتومی می‌شوند، می‌باشد. نسج آدنوئید می‌تواند به عنوان مخزن باکتری‌های ایجاد کننده عفونت سینوس و ریه و حتی عفونت‌های مزمن گوش باشد. اگر چه کلامیدیا پنومونیه یافته شایعی در آدنوئید کودکانی که آدنوئیدکتومی می‌شوند، می‌باشد اما اینکه کلامیدیا در گروه بیماران نقش پاتوژن دارد را نمی‌توان با نتایج این مطالعه به تنهایی مشخص نمود. توصیه می‌شود، در صورت عدم پاسخ درمانی آدنوئیدیت به داروهای معمول، قبل از عمل جراحی، از آنتی‌بیوتیک‌های موثر بر عفونت کلامیدیا(مناسب با سن مریض) مانند اریترومایسین یا تتراسیکلین و یا ماکرولیدهای جدید مثل آزیترومایسین یا کلاریترومایسین استفاده شود.


آذردخت طباطبائی، دکتر محمد فرهادی، دکتر ثمیله نوربخش، دکتر مهدی شکرآبی، دکتر احمد رضا شمشیری، دکتر نجمه‌السادات علیرضایی، دکتر امیر واشقانی فراهانی،
جلد 15، شماره 0 - ( پاییز و زمستان 1387 )
چکیده

    زمینه و هدف: در مورد پاتوژنز رینوسینوزیت‌های مزمن و پولیپ‌ بینی، وجود زمینه التهابی تا حدودی مسجل است، ولی عوامل قطعی آن همچنان ناشناخته‌اند. در این تحقیق، از بین عوامل عفونی دو باکتری مایکوپلاسما و کلامیدیا که نقش عمده‌ای در انواع بیماری‌های دستگاه تنفسی دارند، در نمونه بافت پولیپ بینی به عنوان عوامل اتیولوژیک مورد بررسی قرار گرفتند.

روش بررسی: در این مطالعه مقطعی توصیفی ـ تحلیلی، 51 بیمار مبتلا به پولیپ بینی و 19 فرد سالم (که به دلیل شکستگی بینی مورد عمل جراحی قرار خواهند گرفت) از مراجعین به بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص)، وارد مطالعه شدند. از بیماران، نمونه خون برای تست ELISA و نمونه بافت پولیپ (و از گروه شاهد مخاط شاخک تحتانی) برای تست PCR گرفته شد. جهت آنالیز آماری از آماره‌های توصیفی و از آزمون‌های کای دو،‌ مک نمار و ضریب توافق کاپا استفاده شد.

یافته‌ها: درصد موارد مثبت آزمون‌های سرولوژی IgM و IgG و تست PCR برای کلامیدیا به ترتیب در گروه بیماران 8/9،‌1/47 و 8/7 درصد، و در گروه شاهد صفر، 4/47 و صفر درصد بود، که اختلاف بین دو گروه از نظر آماری معنی‌دار نبود. این نتابج برای مایکوپلاسما به ترتیب در گروه بیماران 7/15، 6/68، 6/19 درصد، و در گروه شاهد 8/15، 4/47 و صفر درصد بود که اختلاف بین دو گروه از نظر تست‌های سرولوژی PCR, (IgG) (polymerase chain reaction) قابل توجه بود (p-Value به ترتیب 10/0 و 05/0).

نتیجه‌گیری: از دو عامل میکروبی مورد بررسی در این مطالعه، امکان ارتباط عفونت مایکوپلاسمایی با پولیپ بینی قوت گرفت؛ ولی همچنان به مطالعات بزرگتر با لحاظ کردن عوامل مداخله‌گر بیشتر نیاز است.


دکتر میترا براتی، دکتر ثمیله نوربخش، آذردخت طباطبائی، دکتر فریده ابراهیمی تاج، دکتر مهشید طالبی طاهر،
جلد 16، شماره 0 - ( بهار 1388 )
چکیده

    زمینه و هدف: عفونت‌های دستگاه تنفسی یکی از علل مهم مرگ در کودکان در کشورهای در حال توسعه است. اگرچه شیوع این عفونت‌ها در کشورهای توسعه یافته و توسعه نیافته مشابه است، ولی مرگ ناشی از آن در کشورهای در حال توسعه 10 تا 50 برابر بیشتر است. ویروس‌ها، عامل شایع این عفونت‌ها در کودکان بوده و ویروس آنفلوانزا، آدنو و سنسیشال (RSV) تنفسی ازجمله این عوامل هستند هدف از انجام این پژوهش، تعیین شیوع ویروس‌های آدنو، آنفلوانزا آ و بی و سنسیشیال در ترشحات حلق کودکان 3 ماه تا15سال مبتلا به عفونت تنفسی فوقانی با روش سریع ایمونوکروماتوگرافیک بود.

روش بررسی: یک مطالعه توصیفی و مقطعی در کودکان 3 ماهه تا 15 ساله که در طی یک سال (سال 1385) به درمانگاه کودکان بیمارستان رسول اکرم با علائم عفونت تنفسی فوقانی مراجعه کرده‌اند، انجام شده است. نمونه مستقیم از حلق بیماران به روش سریع کروماتوگرافی از نظر وجود آدنوویروس، ویروس‌های نسیشیال و آنفلوانزای آ و بی مورد بررسی قرار گرفت. آنالیز اطلاعات با نرم افزار SPSS V. 13 انجام شد. برای متغیرهای کمی از شاخص میانگین و انحراف معیار و برای متغیرهای کیفی از شاخص درصد و جهت مقایسه میانگین‌ها از تست آماری t استفاده شد.

یافته‌ها: 160 کودک با عفونت تنفسی فوقانی با میانگین سنی 5/61 ماه مورد بررسی قرار گرفتند. 5/57% پسر و 5/42% دختر بودند. تب در 4/77%، گلودرد در 66%، درد شکم در 4/16%، اسهال در 10%، استفراغ در 7/15%، سرفه، عطسه و ترشح از بینی در 4/37%، لنف آدنوپاتی گردنی در 8/13%، اگزودا حلقی در 27%، پتشی کام در 7/5% و کنژکتیویت در 9/1% دیده شد. بیماران 24% در فصل بهار، 1/14% در تابستان، 1/23% در پائیز و 5/38% در زمستان مراجعه کرده بودند.

ویروس آنفلوانزا در 7 مورد (4/4%) جدا شد که میانگین سنی بیماران 3/82 (6/47 SD ±) ماه بود. ویروس مذکور 6/28% در بهار، 3/14% در تابستان و 1/57% در زمستان جدا شدند. آدنوویروس در 10 مورد (3/6%)جدا شد که بیماران میانگین سنی 7/83 (5/58 SD ±) ماه داشتند. ویروس مذکور20% در بهار، 30% در تابستان، 30% در پائیز و 20% در زمستان جدا شدند. ویروس سنسیشیال در 9 مورد (7/5%) جدا شد که میانگین سنی بیماران 7/54
(7/50
SD ±) ماه بود. ویروس مذکور 4/44% در بهار، 4/44% در پائیز و 1/11% در زمستان جدا شدند.

نتیجه‌گیری: در این بررسی آدنوویروس شایع‌ترین و سپس ویروس‌های سنسیشیال و آنفلوانزا قرار داشتند. به‌طور کلی تب شایع‌ترین علامت بوده، ولی در RSV گلودرد، در آنفلوانزا سرفه، استفراغ و پتشی و درآدنوویروس لنفادنوپاتی گردنی شایع‌تر بود. ویروس‌ آنفلوانزا در زمستان و ویروس سنسیشیال در بهار و پائیز شایع‌تر بوده، ولی آدنوویروس تابع الگوی فصلی خاصی نبود.


دکتر مهدی شکرآبی، بهاره لاریبی، دکتر امیر حسن زرنانی، دکتر مجید غفارپور، دکتر مژده قبایی، دکتر ثمیله نوربخش، معصومه بخشایش،
جلد 16، شماره 0 - ( اسفند 1388 )
چکیده

    زمینه و هدف:مولتیپل اسکلروز (MS) شایعترین بیماری التهابی سیستم عصبی مرکزی می‌باشد که در آن طی یک روند خودایمنی، غلاف میلینی فیبرهای عصبی از بین می‌رود. در این بیماری لنفوسیت‌های CD4+ T بویژه زیر گروه TH1 در تخریب بافت عصبی نقش مهمی ایفا می‌کنند.با توجه به نقش احتمالی ویروس اپشتاین بار در اتیولوژی و پاتوژنز بیماری MS، هدف از این مطالعه بررسی ارتباط سطح آنتی‌بادیهای ضد ویروس اپشتاین بار (EBV) با تولید سایتوکاین‌های  TH1و TH2 می‌باشد.

روش بررسی: در 68 بیمار مبتلا به مولتیپل اسکلروز در مراحل مختلف بیماری و 20 نفر از افراد سالم بعدازگرفتن نمونه خون وریدی سطح آنتی‌بادیهای ضد EBNA-1 و VCA از ویروس  EBV به روش الایزا در پلاسما اندازه‌گیری گردید. سپس سلول‌های تک هسته‌ای خون محیطی (PBMC) به کمک فایکول جدا شد. PBMC به دست آمده پس از کشت، توسط PHA تحریک و سطح سایتوکاینهای IFN-γ، IL-12 و IL-4 در مایع رویی کشت سلول به روش الایزا تعیین گردید. تحلیل آماری داده‌ها با استفاده از نرم افزار SPSS (version 16) صورت گرفت. جهت مقایسه مقادیر سایتوکاینها آزمون آماری پارامتریک t-test و برای مقایسه مقادیر EBNA-1 و VCA آزمون غیرپارامتریک Mann-Whitney بکار گرفته شد. همچنین برای بررسی ارتباط بین متغیرها از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. 05/0P < معنی‌دار درنظر گرفته شد.

یافته‌ها: میانگین سطح آنتی‌بادی‌های ضد EBNA-1 و VCA در بیماران مبتلا به MS نسبت به افراد سالم افزایش معنی‌داری داشت (به ترتیب ٠٤/٠=P و ٠٠١/٠=P). میانگین غلظت IFN-γ، IL-12 و IL-4 نیز در بیماران به طور معنی‌داری بیش از افراد سالم بود ( به ترتیب ٠٠١/٠=P‌، ٠٠٢/٠=P و ٠٠٥/٠=P). همچنین نسبت سایتوکاین‌های IL-4/ IFN-γو IL-4/ IL-12 در بیماران بیش از افراد سالم بود ولی این افزایش معنی‌دار نبود (٠٥/٠P>). بین سطح آنتی‌بادی‌های ضد EBNA-1 و VCA با تولید IL-12 ارتباط معنی‌داری وجود داشت (به ترتیبP ٠٢/٠=٢٧/٠‌= و ٠٤/٠=P، ٢٥/٠=r). در حالیکه ارتباطی میان افزایش سطح آنتی‌بادی‌های ضد اپشتاین بار ویروس با تولید سایتوکاین‌های IFN-γ و IL-4 در بیماران مشاهده نشد.

نتیجه‌گیری: با توجه به ارتباط معنی‌دار بین سطح آنتی‌بادی‌های ضد ویروس اپشتاین بار با تولید IL-12 در بیماران مبتلا به MS و نقش این سایتوکاین در هدایت پاسخ‌های ایمنی به سمت التهاب و سلول‌های TH1، این یافته‌ها پیشنهاد می‌کند که ویروس اپشتاین بار می‌تواند نقش مهمی در اتیولوژی بیماری MS ایفا کند.


دکتر میترا براتی، دکتر سیدعلی جواد موسوی، دکتر ثمیله نوربخش، دکتر مهشید طالبی طاهر، دکتر آرش احتشامی افشار، آذردخت طباطبایی،
جلد 17، شماره 71 - ( 2-1389 )
چکیده

    زمینه و هدف: استرپتوکوک پنومونیه شایعترین علت پنومونی اکتسابی از جامعه می‌باشد. جداسازی پنوموکوک از خلط فقط عفونت احتمالی را مطرح می‌سازد زیرا احتمال ناقلی آن وجود دارد. تشخیص قطعی با جدا سازی پنوموکوک از مایعات استریل و خون است. درصد واقعی کشت خون مثبت در پنومونی پنوموکوکی حدود 30-15% موارد است. اضافه کردن تست  آنتی‌ژن پنوموکوک در ادرار به روش‌های معمول آزمایشگاهی، تشخیص پنوموکوک را 9/38% افزایش می‌دهد. هدف از انجام این پژوهش تعیین فراوانی پنومونی پنوموکوکی در پنومونی‌های باکتریال با استفاده از روش جدا کردن  آنتی‌ژن پنوموکوک در ادرار بود.

روش کار: در این مطالعه توصیفی- مقطعی، بیمارانی که با پنومونی باکتریال حاد در سال 1386 در بیمارستان رسول اکرم بستری شده و سن بالای 18 سال داشتند، وارد مطالعه شدند. از نمونه ادراری بیماران تست تعیین  آنتی‌ژن ادراری با روش ایمونوکروماتوگرافی با استفاده از کیت Binax NOW Streptococcus pneumoniae test  انجام شد. خون تمام بیماران کشت شد. بیماران با جراحی الکتیو که هیچگونه عفونتی نداشتند به عنوان گروه کنترل وارد مطالعه شدند.برای متغیرهای کمی از میانگین و انحراف معیار و برای متغیرهای کیفی از درصد استفاده شد.

یافته ها: از 43 بیمار مبتلا به پنومونی 26(5/60%) نفر مرد و 17(5/39%) نفر زن بودند. میانگین سنی آنها 47/55 (46/22± انحراف معیار) سال بود. پنوموکوک از 2 بیمار(65/4%) از طریق کشت (یک کشت خون و یک کشت مایع پلور) و در 5 بیمار (6/11%) از طریق تست  آنتی‌ژن ادراری جدا شد. فقط در فصل زمستان و بهار پنوموکوک دیده شد. تعداد لکوسیت نرمال در 2 نفر و لکوسیتوز در 3 نفر دیده شد. در 4 مورد انفیلتراسیون لوبار و در یک مورد پلورزی دیده شد. در 2 موردی که کشت مثبت پنوموکوک (خون و پلور) وجود داشت، تست  آنتی‌ژن ادراری مثبت بود. در هیچ موردی از 43 مورد کنترل،  آنتی‌ژن پنوموکوک در ادرار جدا نشد.

نتیجه گیری: جداسازی  آنتی‌ژن پنوموکوک از ادرار در 5 (6/11%) مورد گزارش شد. در گروه کنترل هیچ موردی از تست مثبت  آنتی‌ژن ادراری دیده نشد که نشان دهنده شیوع کم ناقلی پنوموکوک دربالغین در این مطالعه است. این مطالعه نشان داد که بررسی  آنتی‌ژن ادراری از نظر پنوموکوک راه مناسبی جهت تشخیص پنوموکوک در بالغین بوده و امکان تشخیص را افزایش می‌دهد.


آذردخت طباطبایی، دکتر محمد فرهادی، دکتر احمد رضا شمشیری، دکتر ثمیله نوربخش، دکتر مهدی شکر آبی، دکتر شیما جوادی‌نیا،
جلد 17، شماره 74 - ( 5-1389 )
چکیده

    زمینه و هدف: مطالعات چندی به بررسی هلیکوباکتر پیلوری (Helicobacter pylori-H.pylori) در مخاط سینوس و بینی بیماران مبتلا به رینوسینوزیت مزمن پرداخته اند، ولی مطالعه مستقیم این باکتری در بافت پولیپ بینی محدود است. لذا، هدف از انجام این پژوهش بررسی فراوانی باکتری هلیکوباکتر پیلوری در بافت پولیپ و مخاط سینوس بیماران مبتلا به پولیپ بینی در مقایسه با مخاط سینوس افراد سالم بود.

روش کار: در این مطالعه مورد- شاهدی 62 بیمار مبتلا به پولیپ بینی و تعداد 25 فرد سالم (که به دلیل شکستگی بینی مورد عمل جراحی قرار گرفتند) با روش نمونه‌گیری غیر احتمالی متوالی وارد مطالعه ­شدند. این افراد سن بالاتر از 12 سال داشتند و مبتلا به بیماری زمینه­ای مزمن نبودند. برروی سرم افراد، آزمون الیزا برای بررسی آنتی‌بادی‌های A و G ضد هلیکوباکتر پیلوری و برروی نمونه بافت پولیپ بینی بیماران و مخاط سینوس گروه شاهد، آزمون PCR انجام شد. جهت مقایسه فراوانی متغیرهای مورد مطالعه بین دو گروه از آزمون کای-دو استفاده شد.

یافته‌ها: میانه سنی گروه بیماران 38 سال (12 تا 65 سال) و گروه شاهد 26 سال (18 تا 54 سال) بود. درصد مردها در گروه بیماران 63 % و در گروه شاهد 40 % بود. موارد IgA مثبت بین دو گروه بیمار و شاهد یکسان بود (5/14 % درمقابل 4 %،٢٧/٠=p-value ولی IgG اختلاف معنی‌داری داشت (71 %درمقابل 32 %، ٠٠١/٠p-value=). نتایج PCR نیز بین دو گروه تفاوت داشت (3/32 %درمقابل 4 %، ٠٠٥/٠p-value=). موارد مثبت توام PCR و IgG نیز در گروه بیماران بیشتر بود (29 % درمقابل 4 %،٠١/٠p-value=).

نتیجه‌گیری: به نظر می‌رسد باتوجه به مطالعات مولکولی و تغیرات غلظت IgG برای هلیکوباکتر پیلوری، این باکتری می‌تواند به عنوان یکی از عوامل کاندید در بروز ضایعات پولیپی مطرح باشد.


دکتر ثمیله نوربخش، دکتر مهشید طالبی طاهر، آذردخت طباطبایی، دکتر مهدی یگانه،
جلد 18، شماره 92 - ( 11-1390 )
چکیده

  زمینه و هدف : در جریان بیماری های ناشی از عفونت های باکتریال، رسپتورهای فعال شده بروی سلول های مونوسیتی ( Soluble triggering expressed on myeloid cells-1-STREM-1 ) در سطح مونوسیت ها / ماکروفاژها ونوتروفیل ها فعال شده و از طریق ایجاد پاسخ التهابی منجر به تشدید تخریب نسجی می شوند. هدف از این مطالعه ارزیابی نقش STREM-1 در مایع مفصلی جهت تشخیص آرتریت سپتیک از آرتریت غیر سپتیک بود.

  روش کار: یک مطالعه مقطعی در بخش های کودکان و ارتوپدی بیمارستان حضرت رسول اکرم (1388-1386) تهران، وابسته به دانشگاه ایران انجام شد. مایع مفصلی 53 کودک مبتلا به آرتریت آسپیره شد و جهت تشخیص آرتریت باکتریال با روش های معمول مورد بررسی قرار گرفت. 5/. تا 3 میلی‌لیتر از مایع مفصلی در فریزر 70 درجه سانتی ‌ گراد نگهداری شد. مقدار STREM-1 در 53 نمونه مایع مفصلی با روش آنزیم ایمونواسی ( Quantikine R&D systems, US ) اندازه‌گیری شد. نتایج بین آرتریت چرکی وغیر چرکی مقایسه شد.

  یافته ها: در 49%(26/53 نفر) آرتریت سپتیک و در51% (27/53 نفر) نوع غیر سپتیک تشخیص داده شد. کشت مثبت در مایع مفصلی 3/20% موارد و تست لاتکس آگلوتیناسیون برای باکتری هادر 2/8 % موارد مثبت بود. 5/ 10% بیماران اسمیر مستقیم مثبت داشتند. سطح کات آف 82 5 پیکوگرم در هر میلی لیتر برای STREM-1 مایع مفصل حساسیت 50%، ویژگی 70%، ارزش اخباری مثبت ومنفی 64% و توافق ضعیف با کشت مثبت در مایع مفصل داشت (037/0= p 28/0= Kappa ) . سطح زیر منحنی راک برای افتراق بین آرتریت سپتیک وغیر سپتیک STREM-1 603/0 ( 1/0= p ، 448/0-757/0 CI 95%) بود.

  نتیجه گیری: سطح STREM-1 در مایع مفصلی با کات آف 825 پیکوگرم در هر میلی لیتر، حساسیت 50% و ویژگی 70% برای افتراق آرتریت سپتیک از غیر سپتیک دارد. جستجوی آنتی ژن ‌ های باکتریال در مایع مفصلی ( LPA تست آگلوتیناسیون لاتکس) و سطح STREM-1 مایع مفصلی در صورتی که به آزمایش‌های معمول کشت، اسمیر وآنالیز روتین مایع مفصل افزوده شود، می تواند با لقوه به پزشک برای تشخیص بهتر آرتریت سپتیک کمک کنند. این امر می ‌ تواند از درمان‌های تجربی آنتی بیوتیکی غیر ضروری در کودکان مبتلا به آرتریت جلوگیری کند. برای تصمیم گیری بالینی، مطالعات مداخله‌ای تصادفی بر اساس استفاده از توان بالقوه سطح STREM-1 مایع مفصل در درمان ضد میکروبی آرتریت سپتیک می تواند مفید باشد.


دکتر ثمیله نوربخش، دکتر ویدا ضرابی، دکتر مهشید طالبی طاهر، آذر دخت طباطبایی، دکتر نازنین علی بیک،
جلد 20، شماره 112 - ( 7-1392 )
چکیده

 

زمینه و هدف: تعیین عوامل آرتریت سپتیک بسیار مهم است. هدف از این مطالعه جستجوی آنتی ژن پلی ساکاریدی استر پتوکک گروه آ در مایع مفصلی مبتلایان به آرتریت بود.

 

روش کار: یک مطالعه مقطعی به روی 52 کودک مبتلا به مونو آرتریت حاد در مجتمع رسول اکرم تهران (91-1389) انجام شد. رنگ آمیزی گرم،کشت، و تست سریع تشخیصی آنتیژن ( لاتکس آگلوتیناسیون) برای هموفیلوس، پنوموکک، استرپتوکک گروه –ب ومننگوکک، ای کلی، و جستجوی آنتی ژن پلی ساکاریدی استر پتوکک گروه آ (کمپانی کازابیو، مجوز اتریش، چین، الیزا) در مایع مفصل بیماران (با کشت و اسمیر منفی) جستجو گردید. عدد پی کمتر از 05/0 با ارزش تلقی گردید.

 

یافته‌ها: تشخیص آرتریت چرکی در 5/34 % (52/11) شامل: 15% (52/8) کشت و یا اسمیر مثبت،7/5% (52/3) تست سریع آنتیژنیک لاتکس مثبت، و 8/3% (52/2) آنتی ژن استرپتوکک گروه آ مثبت (علی رغم منفی بودن کشت واسمیر وتست لاتکس منفی) بود.

 

نتیجهگیری: در 5/34 % (11نفر) بیماران، تشخیص آرتریت چرکی داده شد . فقط در 15% بیماران کشت و یا اسمیر مثبت (استاف وپنوموکک) بود. تست سریع آنتی ژن باکتریایی در 7/5% وآنتی ژن پلی ساکاریدی استرپتوکک گروه آ در 8/3% بیماران مثبت بود. با افزودن روش های تشخیصی جدید جستجوی آنتی ژن باکتریای های شایع (به خصوص استرپتوکک) به روش های معمول، نقش عوامل عفونی در آرتریت حاد واضح تر می شود. سیستم دفاعی بدن قادر به شناسایی آنتی ژن استرپتوکک مایع مفصل بیماران نبوده و عوارض قلبی، کلیوی و عصبی غیر قابل بر گشت محتمل خواهد بود. درمان مناسب در عفونت‌های اثبات شده استرپتوککی توصیه می شود. 

 
دکتر ثمیله نوربخش، دکتر ویدا ضرابی، دکتر مهشید طالبی طاهر، آذردخت طباطبایی، دکتر نازنین علی بیک،
جلد 20، شماره 114 - ( 9-1392 )
چکیده

 

زمینه و هدف: تعیین عوامل آرتریت سپتیک بسیار مهم است. هدف از این مطالعه جستجوی آنتی ژن پلی ساکاریدی استرپتوکک گروه آ در مایع مفصلی مبتلایان به آرتریت بود.

 

روش کار: یک مطالعه مقطعی به روی 52 کودک مبتلا به مونو آرتریت حاد در مجتمع حضرت رسول اکرم (ص) تهران (91-1389) انجام شد. رنگ‌آمیزی گرم، کشت، و آزمون سریع تشخیصی آنتی ژن ( لاتکس آگلوتیناسیون) برای هموفیلوس، پنوموکک، استرپتوکک گروه –ب ومننگوکک، ای‌کلی انجام گرفت و آنتی ژن پلی ساکاریدی استر پتوکک گروه آ (کمپانی کازابیو، مجوز اتریش ، چین، الیزا) در مایع مفصل بیماران (با کشت و اسمیر منفی) جستجو گردید. از روش‌های آمار توصیفی (جداول و نمودار) و chi-square test و mann- whitney u test استفاده گردید. عدد پی کمتر از 05/0 با ارزش تلقی گردید.

 

یافته‌ها: تشخیص آرتریت چرکی در 5/34 % (52/11) شامل: 15% (52/8) کشت و یا اسمیر مثبت، 7/5% (52/3) آزمون سریع آنتی ژنیک لاتکس مثبت، و 8/3% (52/2) آنتی ژن استرپتوکک گروه آ مثبت (علی رغم منفی بودن کشت، اسمیر و آزمون لاتکس منفی) بود.

 

نتیجهگیری: در 5/34% (11نفر) بیماران تشخیص آرتریت چرکی داده شد. فقط در 15% (8 نفر) بیماران کشت و یا اسمیر مثبت (استاف و پنوموکک) بود. آزمون سریع آنتی ژن باکتریایی در 7/5% (3 نفر) و آنتی ژن پلی ساکاریدی استرپتوکک گروه آ در 8/3% (2 نفر) بیماران مثبت بود. با افزودن روش‌های تشخیصی جدید جستجوی آنتی ژن باکتریای های شایع (به خصوص استرپتوکک) به روش های معمول نقش عوامل عفونی در آرتریت حاد واضح‌تر   می‌شود. سیستم دفاعی بدن قادر به شناسایی آنتی ژن استرپتوکک مایع مفصل بیماران نبوده و عوارض قلبی، کلیوی، و عصبی غیر قابل بر گشت محتمل خواهد بود. درمان مناسب در عفونت های اثبات شده استرپتوککی توصیه می شود.

 
دکتر لادن افشارخاص، دکتر عاطفه کارگزار، دکتر ثمیله نوربخش،
جلد 21، شماره 122 - ( 5-1393 )
چکیده

  زمینه و هدف : سرب یکی از عناصری است که معمولاً به عنوان عامل آلوده کننده در طبیعت به شمار می رود. تماس با سرب یک مشکل مهم بهداشتی به خصوص برای کودکان محسوب می شود. سرب با بسیاری از فرایند های بدن تداخل کرده و برای بسیاری از ارگانها از جمله سیستم عصبی سمی می‌باشد. هدف از مطالعه ما تعیین سطح مایع مغزی – نخاعی سرب در کودکان سالم بوده است.

  روش کار : در این مطالعه پایلوت، یک گروه 30 نفره دو تا هشتاد و چهار ماهه مورد بررسی قرار گرفتند. سطح سرب مایع مغزی - نخاعی به روش جذب اتمی اندازه گیری شد.

  یافته‌ها : میانگین سنی گروه 56/20 ± 46/24 ماه بود. پانزده پسر و 15 دختر وجود داشت. میانه سطح سرب مایع مغزی نخاعی65/1 میکرو گرم در دسی لیتربود. بین سطح سرب مایع مغزی نخاعی و سن و جنسیت رابطه معنی دار وجود نداشت (00/1 p= ، 387/0 p= ).

  نتیجه گیری : در مطالعه ما میانگین سطح سرب مایع مغزی – نخاعی اندازه گیری شد . پیشنهاد می شود مطالعات دیگری در سایر شهر های ایران انجام و نیز تاثیر سرب در ایجاد اختلالات سیستم عصبی در کودکان ارزیابی گردد.



صفحه 1 از 1     

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb