iumssj

جستجو در مقالات منتشر شده


63 نتیجه برای هاشمی

دکتر محمدعلی نیلفروشان، دکتر شهلا هاشمی، دکتر حمید شکوهی،
جلد 2، شماره 0 - ( پاییز 1374 )
چکیده

 با قدمت 74 ساله همچنان بیشترین نوع واکسن مصرفی در دنیا است، در سال 1993 میلادی بطور B.C.G واکسن 

  متوسط 85 درصد کودکان در دنیا این واکسن را دریافت کرده اند. مصونیت زایی و میزان تاثیر این واکسن در مطالعات

  مختلف بین 83- 2 درصد متفاوت گزارش شده است.

  در دوره نوزادی، در 200 شیر خوار واکسینه شده با B.C.G در این مطالعه بمنظور ارزیابی میزان تاثیر واکسیناسیون 

  ایجاد شده اندازه گیری و تست توبرکولین با B.C.G در بدو تولد، سه ماه پس از واکسیناسیون قطر اسکار B.C.G

  انجام شده است . این بررسی از مهر ماه 1372 لغایت تیرماه 1373 در زایشگاه شهید اکبرآبادی و PPD محلول 5 واحدی 

  بیمارستان فیروزگر انجام شده است.

  در 68 درصد موارد بیشتر یا مساوی 3 میلی متر( اسکار مثبت) و در 32 درصد کمتر از 3 میلی متر B.C.G قطر اسکار 

  بوده است. پاسخ تست توبرکولین در 32 درصد موارد کمتر از 5 میلی متر ( منفی )، در 51 درصد بین9-5 میلی متر

  ( مشکوک ) و در 17 درصد بیشتر یا مساوی 10میلی متر ( مثبت ) بوده است. بین دو گروه دختر و پسر و همچنین

  (P < 0.005) گروههای اسکار مثبت و منفی از نظر پاسخ تست توبرکولین تفاوت آماری معنی معنی داری وجود داشته است

  یعن درصد مثبت شدن پاسخ تست توبرکولین در پسران و شیرخواران اسکار مثبت بیشتر بوده و همچنین بین اندازه اسکار

  و شدت پاسخ تست توبرکولین همبستگی وجود داشته است. لنفادنیت زیر بغلی بیشترین عارضه واکسیناسیون B.C.G

  بوده که در 2 درصد موارد ایجاد شده است. B.C.G

 


دکتر فروغ هاشمی، دکتر پروانه ناصرالاسلامی،
جلد 6، شماره 3 - ( 9-1378 )
چکیده

  مناطق سازمان دهنده نقره دوست هستک (Argyrophilic nucleolar organizer regions (Ag NOR) حلقه هائی از دی ان آی ریبوزومی (rDNA) درون هستک و پروتئین های وابسته به آنها هستند که اخیرا مورد توجه و بررسی قرارگرفته اند. با استفاده از یک روش رنگ آمیزی با املاح نقره که بر روی برشهای بافتی تهیه شده از قطعه های پارافینی شده (paraffined) انجام می شود، مناطق فوق به صورت نقاط سیاه رنگی به قطر حدود 5/0 تا 1 میکرون درون هستک ظاهر می شوند.

  در این مطالعه نقاط AgNOR در ضایعات مختلف تیروئیدی مورد شمارش قرارگرفتند. برای این کار نمونه های تهیه شده از تیروئید 73 بیمار شامل 16 مورد تیروئید طبیعی ، 19 مورد گواتر، 21 مورد ادنوم و 17 مورد کارسینوم مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین انحراف معیار تعداد نقاط AgNOR در تیروئید طبیعی 45/1 21/0 ، گواتر گره دار (Nodular) 60/1 29/0 ، آدنوم 79/1 42/0 ، کارسینوم ( به طور کلی) 78/1 38/0 کارسینوم پستانچه ای (papillary) 59/1 31/0، کارسینوم کیسکی (follicular) 10/2 12/0 و کارسینوم میان توئی (medullary) 22/2 32/0 بود.

  بررسی یافته های به دست آمده نشان می دهد که میانگین تعداد نقاط AgNOR در تیروئید طبیعی از همه موارد کمتر است و به ترتیب در کارسینوم پستانچه ای (papillary) گواتره گره دار (Nodular) کارسینوم ( به طور کلی)، آدنوم، کارسینوم کیسکی (Follicular) و کارسینوم ماین توئی (Medullary) افزایش می یابد. در مقایسه آماری به کمک آزمون تی استیودنت (students t test) مشخص شد کهشمارش نقاط (AgNOR) در آدنوم و کارسینوم به طور معنی داری بیشتر از تیروئید طبیعی می باشد ( در هر دو مورد 0/05>P ) ولی اختلاف سایر گروهها معنی دار نمی باشد (0/05

 


دکتر امین‌ا… نیک‌اقبالی، دکتر میرمنصور میرصمدی، دکتر سیدمهدی مدرس‌زاده، دکتر مسیح هاشمی،
جلد 8، شماره 23 - ( 3-1380 )
چکیده

    پیشگیری از جداشدگی شبکیه ( Retinal Detachment, RD ) در چشمان افراد مستعد ضروری است. این مطالعه به منظور تعیین عوامل موثر بر درمان پیشگیرانه بر روی افراد مستعد RD که در بیمارستان حضرت رسول اکرم(ص) تحت لیزر درمانی پیشگیرانه قرار گرفتند و طی سالهای 1378-1370 تحت نظر بودند صورت پذیرفت. این تحقیق بر اساس اطلاعات موجود در پرونده بیمارانی که سابقه لیزر درمانی ضایعات شبکیه جهت جلوگیری از RD داشته‌اند انجام پذیرفت. علاوه بر معاینات کامل چشم پزشکی، خصوصیات چشمها از لحاظ سن، جنس، شکایت اولیه بیمار، سابقه RD در چشم طرف مقابل، سابقه عمل کاتاراکت، ضربه به چشم، میزان عیب انکساری، بهترین دید هنگام مراجعه و نوع ضایعه چشم درمان شده از پرونده بیماران استخراج شد. همچنین بیماران با توجه به علت مراجعه به 6 گروه (سابقه RD چشم طرف مقابل، آفاکی، افت محسوس بینایی، مگس پران، جرقه و ضربه به چشم درمان شده) تقسیم شدند. نیز بر اساس میزان بینایی چشم به 3 گروه دید کمتر از 10/1، دید 10/6-10/1 و دید 10/6 و بالاتر و همچنین براساس عیوب انکساری چشم بیمار به 3 گروه غیرمیوپ، میوپی کمتر از 75/5 دیوپتر و بیش از 6 دیوپتر تقسیم شدند. بیماران بر اساس نوع ضایعه لیزر شده به گروههایی با پارگی ( Horse Shoe Tearing, HST )، Hole ، Latice ، Dialysis تقسیم‌بندی شدند. امکان RD در هر گروه بررسی و با تست X2 مورد ارزیابی آماری قرار گرفت تا نقش موثر هر یک از خصوصیات فوق در بروز RD مشخص شود. 121 چشم از 114 بیمار از 13 تا 92 ماه (میانگین 23 ماه) پیگیری شدند. بیماران از 19 تا 74 سال (میانگین 50 سال) سن داشتند. از 121 چشم درمان شده 16 مورد (2/13%) علی‌رغم لیزر درمانی پیشگیرانه دچار RD شدند. در 41 چشم با سابقه RD در چشم طرف مقابل، 3 مورد (3/7%) RD مشاهده شد. از 29 چشم با افت بینایی بعلت خونریزی وتیره 6 مورد (7/20%) RD ، از 20 چشم آفاک 3 مورد (15%) RD ، از 17 چشم با مگس پران 2 مورد (8/11%) RD ، از 7 مورد دچار جرقه (فتوپسی) 2 مورد (5/28%) RD و از 7 چشم با سابقه ضربه به چشم یک مورد (2/14%) RD مشاهده شد. از نظر آماری ( X2 ) ارتباط معنی‌داری بین علت مراجعه و امکان بروز RD پس از لیزر درمانی وجود داشت (002/0= P ). 8 چشم (6/21%) از 37 چشم با بینایی کمتر از 10/1، 3 مورد (6/9%) از 31 چشم با بینائی 10/6-10/1 و در 2 مورد (6%) از 33 چشم با دید 10/6 به بالا، RD مشاهده شد که ارزش آماری نداشت. در 14 چشم غیرمیوپ مورد بررسی RD مشاهده نشد، در حالیکه از 35 چشم با میوپی کمتر از 75/5 دیوپتر، 4 مورد (4/11%) و از 52 چشم با میوپی بالاتر از 6 دیوپتر 9 مورد (3/17%) RD مشاهده شد که از نظر آماری تفاوت معنی‌داری نداشت. از 43 چشم با پارگی HST 7 مورد (2/16%)، از 27 چشم دچار Hole 2 مورد (4/7%)، از 25 چشم دچار لاتیس 3 مورد (12%) و از 6 مورد مبتلا به دیالیز یک مورد (6/16%) RD پس از لیزر درمانی مشاهده شد که از نظر آماری ارتباط معنی‌داری نداشت.

گرچه لیزر درمانی پیشگیرانه ضایعات شبکیه در چشمهای مستعد، امکان بروز RD را کاهش می‌دهد ولی تاثیر آن صددرصد نیست. فتوپسی، افت محسوس بینایی، آفاکی، سابقه ضربه به چشم، همچنین HST ، میوپی بیش از 6دیوپتر و نیز دید کمتر از 10/1 امکان RD را افزایش می‌دهند. تحقیقات تجربی برای کاهش بروز RD در این بیماران توصیه می‌شود.


دکتر سیدعلی جلالی، دکتر سیدمهدی جلالی، دکتر فروغ هاشمی،
جلد 9، شماره 28 - ( 3-1381 )
چکیده

لیپوسارکوم یکی از تومورهای بدخیم بافت نرم است که گه‌گاه در اندام تحتانی و ناحیه خلف صفاق دیده می‌شود. این تومور قوام نرمی دارد، لوبوله و زرد رنگ می‌باشد و از نظر ظاهر شبیه به لیپوم است اما اندازه آن بزرگتر از لیپوم بوده و اغلب به بافتهای اطراف دست اندازی می‌کند. این تومور در لوله گوارش بسیار نادر است و فقط 4 مورد لیپوسارکوم معده در دنیا گزارش شده است. این تومور در روده تاکنون گزارش نشده است. در این مقاله یک خانم 29 ساله که مبتلا به لیپوسارکوم سکوم بود معرفی می‌شود. تا آنجائیکه نویسندگان اطلاع دارند این اولین مورد لیپوسارکوم روده بزرگ است که در دنیا گزارش می‌شود. این بیمار دچار علائم کم خونی و زخم پپتیک بود که چند سال بی‌نتیجه و با همین تشخیص تحت درمان قرار داشت تا اینکه در رادیوگرافی باریم از روده بزرگ نقص پرشدگی در سکوم مشاهده گردید و برای درمان نهایی به بخش جراحی فرستاده شد. در لاپاراتومی کولکتومی راست انجام شد و تومور سکوم لوبوله، زرد رنگ و شبیه به لیپوم در داخل فضای روده مشاهده گردید که در پاتولوژی آن را لیپوسارکوم گزارش کردند.


دکتر میررامین روحی‌پور، دکتر غلامرضا وارسته‌کیا، دکتر سیدآرش طهرانی بنی‌هاشمی، دکتر مازیار مرادی‌لاکه،
جلد 9، شماره 30 - ( 9-1381 )
چکیده

هدف از این پژوهش مقایسه کارایی 2 روش آماده‌سازی روده قبل از جراحی بود. این 2 روش عبارت بودند از: ترکیب روغن کرچک، کوتریموکسازول، مترونیدازول و سفتی‌زوکسیم ( C.C.M.C ) و ترکیب پلی‌اتیلن گلیکول، نئومایسین، اریترومایسین و سفامندول( P.N.E.C ). در این مطالعه 60 بیمار که کاندید اعمال جراحی غیراورژانس( elective ) کولورکتال بودند، به صورت تصادفی به 2 گروه مساوی تقسیم شدند. هر یک از گروهها تحت یکی از رژیمهای آماده‌سازی فوق قرار گرفتند. کفایت آماده‌سازی روده، حین عمل و توسط جراحی که از نوع آماده‌سازی روده بی‌اطلاع بود، انجام شد. نسبت آمادگی قابل قبول روده برای رژیم ( C.C.M.C ) معادل 90 % و برای رژیم P.N.E.C در حدود 96 % بود(5/97 % Non significant, power: ). درد شکم در گروه P.N.E.C به مراتب شایعتر از گروه C.C.M.C بود(15 % در مقابل 40 % ، 05/0 P< ). همچنین عوارض عفونی در گروه C.C.M.C به میزان 3/13 % و در گروه P.N.E.C به میزان10 % مشاهده شد(تفاوتی که از نظر آماری معنی‌دار نبود). نتیجه آنکه ترکیب رژیم C.C.M.C همانند رژیم P.N.E.C روشی موثر، ایمن و بویژه ارزان است و استفاده از آن به عنوان روشی ارجح در آماده‌سازی روده قبل از جراحی دستگاه گوارش، توصیه می‌گردد.


دکتر هادی پورمقیم، دکتر محمدعلی پورکریمی، دکتر مریم حاج هاشمی،
جلد 9، شماره 31 - ( 12-1381 )
چکیده

هدف از این مطالعه مقایسه عاقبت بالینی در 2 گروه بیماران اسکلروز سیستمیک با درگیری منتشر پوست (dcSSc) در مقابل درگیری محدود پوست (LcSSc) در دراز مدت و نیز تعیین فاکتورهای پیشگویی کننده برای درگیری ارگانهای خاص بوده است. در این بررسی بیماران درصورتی که شاخصهای کالج آمریکایی روماتولوژی (ACR) را برای طبقه‌بندی اسکلروز سیستمیک داشتند، وارد مطالعه می‌شدند. در این مطالعه فقط درگیری مربوط به SSc ارگانها که بر اساس شواهد بالینی در زمان حیات قابل تشخیص بودند در نظر گرفته شدند. دو گروه از نظر عواقب بالینی موضعی و کلی و نیز درگیری هر یک از ارگانها به تنهایی و میزان بقا مقایسه شدند. فاکتورهای پیش‌بینی کننده برای درگیری هر یک از ارگانها محاسبه شد و میانگین گروهها با استفاده از 2-Tail T-Test مقایسه گردید، متغیرهای اسمی با استفاده از تست chi-square مقایسه شدند. برای تعیین عوامل پیش‌بینی کننده برای درگیری هر یک از ارگانها از رگرسیون لجستیک و برای مطالعه بقا از روش Life-table استفاده شد. در این پژوهش 38 بیمار وارد مطالعه شدند که 9 بیمار در گروه منتشر و 29 بیمار در گروه محدود قرار داشتند. میانگین سنی در 2 گروه، 8/40 سال و نسبت جنسی بیماران 8:1 (مرد : زن) بود. میانگین طول بیماری از زمان شروع اولین علامت 3/8 سال برای هر دو گروه بود. بین درگیری ارگانهای مختلف یا عواقب بالینی کلی و موضعی در دراز مدت بین 2 گروه اختلاف معنی‌داری وجود نداشت. بقا نیز بین 2 گروه اختلاف معنی‌داری نداشت(05/0P>). در تجزیه و تحلیل رگرسیون لجستیک هیچ متغیری برای درگیری ارگانهای خاص نقش پیش‌بینی کننده نداشت(05/0P>).
دکتر فروغ‌السادات هاشمی، دکتر سیدشهریار شیخ‌الاسلامی،
جلد 9، شماره 31 - ( 12-1381 )
چکیده

بیماری که در این مقاله معرفی می‌شود خانم 68 ساله‌ای است که به دنبال ورم پای راست از حدود 3 ماه قبل، به جراح مراجعه کرده بود. در معاینه، توده‌ای در ران وی وجود داشت که بیمار سابقه ظاهرشدن آن را از حدود 3 سال قبل از مراجعه داشت و در آن زمان بررسی آسیب‌شناسی و نمونه‌برداری، غده لنفاوی نکروزه را گزارش کرده بود. در این بار مراجعه توده ران وی طی جراحی نمونه‌برداری شد که در بررسی آسیب‌شناسی همراه با مطالعه ایمونوهیستوشیمی، تشخیص لنفوم Diffuse mixed small and large cell از نوع سلول B داده شد. درگیری بافت نرم توسط لنفوم، تظاهر نادری از این بیماری است که در انواع مورفولوژیک آن وجود دارد بیماری به صورت اولیه یا ثانویه دیده می‌شود و اغلب افراد بالای 50 سال را مبتلا می‌کند. اگر چه نواحی مختلف آناتومیک می‌توانند محل ظهور آن باشند اما اغلب موارد در اندام تحتانی گزارش می‌گردد. ضایعات متعدد دیگری در بافت نرم وجود دارند که شیوع بیشتری نسبت به لنفوم دارند و در تشخیص افتراقی قرار می‌گیرند. به دلیل رویکرد درمانی متفاوت، افتراق صحیح و تشخیص قطعی لنفوم ضروری می‌باشد.
دکتر فروغ هاشمی، دکتر صدیقه علمدار،
جلد 9، شماره 31 - ( 12-1381 )
چکیده

هلیکوباکتر پیلوری باسیل متحرک، گرم منفــی، کاتالاز مثبت، اکسیداز مثبت و اوره‌از مثبت است که در اتمسفر 10-5 زندگی می‌کند. برای تشخیص هلیکوباکتر پیلوری روشهای تشخیصی زیادی با میزان اختصاصی بودن و حساسیت مختلف وجود دارد که بعضی بدون نیاز به آندوسکوپی و بعضی نیازمند آندوسکوپی هستند و از بین آنها بررسی هیستولوژی و جستجوی هلیکوباکترپیلوری در نمونه بافتی به وسیله رنگ‌آمیزیهای اختصاصی، بهترین روش می‌باشد. در برخی از مقالات احتمال ارتباط بین هلیکوباکتر پیلوری و کله سیستیت مزمن که خود زمینه‌ساز کانسر کیسه صفرا می‌باشد مطرح شده است. در صورت اثبات این ارتباط و در نتیجه تغییر درمان کله سیستیت مزمن از جراحی به درمان مدیکال، می‌توان از هزاران مورد کله‌سیستکتومی در سال که به جهت جلوگیری از کانسر کیسه صفرا انجام می‌شود، جلوگیری به عمل آورد. ما در این مطالعه 100 کیسه صفرا را در بیمارانی که با تشخیص کله سیستیت مزمن تحت عمل جراحی قرار گرفته بودند ارزیابی کردیم. بدین ترتیب که ابتدا کیسه از نظر وجود یا عدم وجود سنگ بررسی می‌شد سپس قطعات کوچکی از 3 قسمت تنه، فوندوس و گردن آن برداشته شده و طی مراحل خاصی، برشهای کوچک میکرونی از آن تهیه می‌گردید و پس از رنگ‌آمیزی گیمسا و هماتوکسیلین ـ ائوزین بطور جداگانه، در زیر میکروسکوپ با عدسی‌های 40 و 100 از نظر وجود هلیکوباکتر پیلوری بررسی می‌شد که از 100 نمونه بافتی در هیچ موردی ارگانیسمی شبیه به هلیکوباکتر پیدا نشد. با توجه به نتایج کاملاً منفی ما و نتایج مثبت بسیار کم دو مطالعه جداگانه در کشور چین و مکزیک و با توجه به این مطلب که در آزمایشگاه تنها 3 هلیکوباکتر پیلوری‌ها در حضور صفرا زنده می‌مانند به نظر می‌رسد که رابطه معنی‌داری بین وجود هلیکوباکترپیلوری و کله سیستیت مزمن وجود نداشته باشد. با وجود این تأیید کامل این مطلب نیازمند مطالعه موارد بیشتر در مناطق مختلف می‌باشد.
دکتر محمدحسین بدخش، دکتر فروغ هاشمی، دکتر سیدمحسن رضوی،
جلد 9، شماره 32 - ( 12-1381 )
چکیده


دکتر سیدمرتضی هاشمی، دکتر مهرداد حق‌ازلی،
جلد 10، شماره 33 - ( 3-1382 )
چکیده

    لیشمانیوز (Leishmaniasis) یک بیماری پروتوزئری است که توسط جسم لیشمن (Leishman body) و از طریق پشه خاکی (Phle botomus) به انسان منتقل می‌شود. این بیماری مزمن می‌تواند، پوست، مخاط و احشا را درگیر نماید. نوع پوستی آن در ایران شایع است اما فرم احشایی آن در بعضی از نقاط ایران مانند کردستان، لرستان و خوزستان به صورت اندمیک دیده می‌شود. بیماری که در این مقاله معرفی می‌شود پسری 18 و اهل لرستان بود که مبتلا به نوع احشایی لیشمانیوز بوده است. بیماری وی با تب، اسهال خونی و سرفه به مدت یک هفته شروع شده بود که بتدریج این علائم از بین رفته بودند. فرم احشایی لیشمانیوز، ریه، غدد لنفاوی، کلیه، کبد، طحال، مغز استخوان (سیستم رتیکولوآندوتلیال) و دستگاه گوارش را درگیر می‌کند.  تظاهرات گوارشی بیماری نادر بوده و در گزارشهای موجود به شروع بیماری با اسهال خونی کمتر اشاره شده است
دکتر سید مؤید علویان، دکتر علی کبیر، دکتر علی هاشمی،
جلد 10، شماره 33 - ( 3-1382 )
چکیده

    200 میلیون نفر در جهان و حدود 210 هزار نفر در ایران مبتلا به هپاتیت مزمن C هستند. این بیماری یکی از علل اصلی ابتلا و مرگ و میر ناشی از بیماریهای کبدی است تا چندی پیش اینترفرون آلفا، درمان انتخابی این بیماری بود. اما امروزه درمان ترکیبی اینترفرون و ریباویرین، مؤثرتر شناخته شده است. این مطالعه جهت بررسی اثر این دارو بر بیماران ایرانی و پیش‌بینی پاسخ به درمان در آنها، صورت گرفته است. این مطالعه نیمه تجربی روی 33 بیمار مبتلا به هپاتیت مزمن C انجام شد که طی آن، بیماران تحت رژیم منفرد اینترفرون آلفا (نوع 2)، سه‌میلیون واحد، 3بار در هفته و به مدت 12 ماه به صورت زیرجلدی قرار گرفتند. ALT ، AST ، آلکالن فسفاتاز، بیلی‌روبین تام و مستقیم در ابتدای مطالعه، هفته دوم و سپس تا آخر مطالعه ماهی یک نوبت بررسی شدند. HCV-RNA و بیوپسی کبد نیز در ابتدا و انتهای مطالعه بررسی گردید. تستهای t  ، chi2 ، ANOVA ، ضریبهای همبستگی و مدلهای رگرسیونی  در تجزیه و تحلیل اطلاعات به کار گرفته شدند. براساس نتایج به دست آمده 7/82% افراد تحصیلات زیر دیپلم داشتند. با پیشرفت درمان میزان ALT ، AST و آلکالن فسفاتاز، کاهش معنی‌داری به زیر سطح طبیعی خود پیدا کردند(00005/0=P ،0005/0=P ، 001/0=P). طبیعی شدن آنزیمهای کبدی و بیلی‌روبین 2 تا 4 ماه پس از درمان صورت گرفت و زمان اولین افزایش دوباره آنزیمها در 6 ماه اول پس از شروع درمان و درحین درمان بود. از نظر بیوشیمیایی 7/86% به درمان پاسخ دادند. تعداد افراد دارای HCV-RNA منفی، در انتهای مطالعه بیشتر بود که این اختلاف معنی‌دار بوده است(001/0P<) میانگین نمره بیوپسی نیز کاهش معنی‌داری داشت(03/0=P). اینترفرون باعث کاهش پیشرفت بیماری کبدی، کارسینوم هپاتوسلولار، نیاز به پیوند کبد و احتمالاً مرگ می‌شود. دوز کلی اینترفرون مهمتر از دوز هفتگی یا مدت درمان است. انتخاب بیمارانی که شانس پاسخ دادن آنها به درمان بالا است باید به جای درمان همه بیماران صورت گیرد. در این مطالعه میزان پاسخ بیوشیمیایی به درمان بسیار بالا و کاملاً قابل قبول بود و مدلهای معنی‌دار به دست آمده در این مطالعه نیز جهت پیشگویی زمان پاسخ به درمان و افزایش مجدد آنزیمها در حین درمان؛  کارآمد، ارزان، آسان و در دسترس بوده است. براساس نتایج این طرح اطلاع‌رسانی در زمینه هپاتیت مزمن C به بیماران و پزشکان ضروری می‌باشد.

دکتر سیدمحمود رمک‌هاشمی، دکتر همایون الهی، دکتر فرشاد شالچی،
جلد 10، شماره 33 - ( 3-1382 )
چکیده

    تومورهای کاروتید بادی ممکن است با علائم بالینی مختلفی خود را نشان دهند. به علت وجود طیف بزرگی از علائم، جراحان گوش و گلو و بینی، عروق، مغز و اعصاب در درمان این تومورها نقش دارند. 4 بیماری که در این مقاله معرفی می‌‌شوند در بخش جراحی مغز و اعصاب و گوش و گلو و بینی بیمارستان فیروزگر مورد عمل جراحی قرار گرفته و دارای علائمی شامل وجود توده‌ای در گردن، دیسفاژی و سرگیجه بوده‌اند. طی بررسیهای انجام شده مانند سی‌تی‌اسکن گردن و آنژیوگرافی کاروتید، تومور با اندازه متوسط تا بزرگ در گردن مشاهده گردید. درمان اصلی تومورهای کاروتید بادی جراحی و برداشتن کامل تومور است. تصور ما بر این است که تکنیک بی‌پولار در حد کپسولار ـ ادوانتیس تومور، بدون استفاده از شنت و آمبولیزاسیون و برداشتن کامل تومور بهترین درمان است. در تمام بیماران جراحی شده در بیمارستان فیروزگر همین تکنیک استفاده شد که بر خلاف تکنیکهای رایج در جراحی این تومورها در حد ساب ادوانتیس می‌باشد که بطور معمول توسط همکاران جراح یا گوش و حلق و بینی انجام می‌گردد.

دکتر میترا براتی، دکتر مهشید طالبی طاهر، دکتر محمدحسین هاشمی، دکتر امیرحسین بقراطیان، دکتر پروانه ناصر اسلامی،
جلد 10، شماره 35 - ( 9-1382 )
چکیده

    نقش عفونت هلیکوباکتر پیلوری در ضایعات معده و اثنی‌عشر بخوبی شناخته شده است. در این مطالعه 170 نفر از بیمارانی که به درمانگاه داخلی بیمارستان فیروزآبادی مراجعه کرده بودند و از دیس‌پپسی شکایت داشتند، تحت بررسی قرار گرفتند. بیماران به 2 گروه تقسیم شدند. یک گروه با سن بالاتر از 45 سال با دیس‌پپسی و گروه دیگر با سن کمتر از 45 سال با دیس‌پپسی که علائم آنها با درمان هفته‌ای برطرف نشده بودند. هدف از این مطالعه تعیین فراوانی عفونت هلیکوباکترپیلوری و ارتباط آن با ضایعات معده و اثنی‌عشر بوده است. 91 بیمار(5/53%) زن و 79 بیمار(5/46%) مرد بودند. 50% بیماران بی‌سواد بوده و تنها 9/2% آنها تحصیلات بالاتر از دیپلم داشتند. براساس گزارش پاتولوژی بیماران به 11 گروه تقسیم‌بندی شدند که 4/29% موارد گاستریت مزمن با فولیکولهای لنفاوی در لامینا پروپریا همراه با هلیکوباکتر پیلوری داشتند و 2 مورد نیز آدنوکارسینوم معده گزارش گردید. 50% بیماران بیش از یک سال مبتلا به دیس‌پپسی بودند بدون اینکه هیچ‌گونه بررسی برای کشف عفونت با هیلکوباکتر پیلوری برای آنها انجام شده باشد. تشخیص سریع ضایعات معده و اثنی‌عشر و ارتباط با هلیکوباکتر پیلوری بسیار مهم است زیرا شانس بدخیمی معده بعد از درمان کاهش می‌یابد.

       


دکتر ماه‌جبین تکلیف، دکتر حسین ناصرزاده، دکتر حمیدرضا هاشمیان،
جلد 10، شماره 35 - ( 9-1382 )
چکیده

    بیمار خانم 30 ساله‌ای بوده که با سابقه وجود توده در استخوان فک فوقانی سمت چپ از حدود 24 سال قبل مراجعه کرده بود. وی چندین نوبت با تشخیص دیسپلازی فیبرو تحت عمل جراحی قرار گرفته بود و در نهایت با توجه به خونریزی بینی، پروپتوزیس چشم چپ و درد و تورم فک فوقانی سمت چپ تشخیص استئوسارکومای فک فوقانی برای بیمار گذاشته شد.

       


دکتر علی‌اکبر عبدی، دکتر ابوالفضل مهدیزاده، دکتر امید آریایی، دکتر سیدحسین بنی‌هاشمی،
جلد 10، شماره 35 - ( 9-1382 )
چکیده

    خونریزی داخل بطنی (IVH=Intraventricular hemorrage) یکی از مهمترین عوارضی است که در نوزادان نارس و کم وزن دیده می‌شود. شناسایی و درمان به موقع این عارضه، تأثیر بسزایی در سرانجام بیماران دارد. این مطالعه با توجه به این مطلب و جهت تعیین درصد فراوانی IVH در نوزادان با وزن 2000 گرم یا کمتر و بررسی عوامل مربوط به آن انجام شد. با این هدف که نتایج حاصل از آن بتواند پزشکان بالینی را در تصمیم‌گیری منطقی یاری کند. در این بررسی که از نوع توصیفی و گذشته‌نگر بود، از مجموع 12251 نوزادی که در طول سالهای 80-1378 در بیمارستانهای تابعه دانشگاه علوم پزشکی ایران متولد شده بودند، 641 نوزاد که دارای وزن 2000 گرم یا کمتر بودند، مشخص شدند. پس از حذف نوزادانی که قبل از تشخیص فوت شده یا بیمارستان را ترک کرده بودند، در نهایت 200 نوزاد ارزیابی شدند و وجود IVH در تمام آنها با روش سونوگرافی جمجمه تحت بررسی قرار گرفت. درصد فراوانی IVH در نوزادان مورد بررسی، 0/28% با دامنه اطمینان 95%(2/25 تا 9/30%) بود. شایعترین نوع IVH، خونریزی درجه I(5/37%) و کمترین موارد مربوط به خونریزی درجه IV بود(7/3%). درصد فراوانی IVH در این مطالعه نسبت به برخی از مطالعات مشابه در کشورهای دیگر، کمتر بود که علت آن می‌تواند از بین رفتن نوزادان بسیار کم وزن(با وزن کمتر از 1500 گرم) در ایران و انتقال برخی از بیماران به مراکز دیگر (به علت کمبود امکانات مراقبتهای ویژه) باشد.

       


دکتر عنایت‌ا… عباس‌نژاد، دکتر شریف شیبانی‌نژاد، دکتر سیدمحمود رمک‌هاشمی، دکتر رضا ملاحسینی، دکتر فروغ‌السادات هاشمی، دکتر مصطفی راعی‌هدایت،
جلد 10، شماره 36 - ( 9-1382 )
چکیده

در عفونتهای قارچی که باعث آسیب نخاعی می‌شوند اغلب درگیری استخوانی (استئومیلیت) وجود دارد. در موارد نادر آبسه اپی‌دورال، ساب‌دورال یا اینترامدولاری نخاع بدون درگیری استخوانی باعث میلوپاتی می‌شود. در این مقاله مورد نادری معرفی می‌شود که آبسه قارچی اکسترااسپاینال بدون درگیری استخوان یا گسترش اپی‌دورال موجب میلوپاتی گردنی شده بود و قبل از عمل جراحی در تشخیص افتراقی آن ضایعات عفونی مطرح نگردیده بود.


دکتر مریم کدیور، دکتر حسین ناصرزاده، دکتر حمیدرضا هاشمیان،
جلد 10، شماره 36 - ( 9-1382 )
چکیده

کارسینوم پاپیلاری شبه وارتینی تیروئید گونه‌ای از پاپیلاری کارسینوم تیروئید است که اخیراً توصیف شده و نمای آسیب‌شناسی آن شامل ساختمانهای پاپیلاری و سلولهای تومورال با تغیرات اکسیفیلی در بستری از تیروئیدیت لنفوسیتی مزمن می‌باشد. در این مقاله خانمی 19 ساله‌ و مبتلا به تومور تیروئید که با توده گردنی مراجعه کرده و تحت عمل جراحی توتال تیروئیدکتومی قرار گرفته بود معرفی می‌شود و بررسی سیتولوژیک و هیستولوژیک نمونه گزارش می‌گردد. نمونه‌ها از نظر سیتولوژی 3 مشخصه داشتند که نمای اول کارسینوم پاپیلاری را پیشنهاد می‌کرد، در نمای دوم تغییرات اکسیفیلی وجود داشت و براساس طرح سوم تیروئیدیت لنفوسیتی مزمن مطرح شد. هسته سلولهای نئوپلاستیک فولیکولر و در بعضی موارد دارای شکاف هسته‌ای و انکلوزیون کاذب بود و تعدادی از این سلولها تغییرات هرتل سل را در هسته و سیتوپلاسم داشتند. سلولهای التهابی مزمن در بستر اسمیر و در درون صفحات سلولهای نئوپلاستی وجود داشت. اجسام پساموما بطور فراوان در سرتاسر اسمیر دیده می‌شد.


دکتر علی درخشان، دکتر قمر حسینی‌الهاشمی، دکتر محمدحسین فلاح‌زاده، دکتر غلامرضا بردستانی،
جلد 11، شماره 39 - ( 3-1383 )
چکیده

    سندرم نفروتیک با تغییرات اندک(Minimal Change Nephrotic Syndrome=MCNS)، شایع‌ترین نوع سندرم نفروتیک ایدیوپاتیک(INS) در کودکان است. اغلب کودکان مبتلا به INS به استرویید پاسخ مناسب می‌دهند اما تعداد زیادی از آن‌ها دچار عودهای بعدی می‌شوند. در این مطالعه تاثیر سن شروع بیماری بر پیش‌آگهی آن مورد ارزیابی قرار گرفت. بدین منظور پرونده پزشکی تمام کودکان 1 تا 10 ساله با تشخیص INS و پاسخ اولیه به استرویید که حداقل 7 سال مراجعه منظم درمانگاهی داشتند، از نظر سن شروع بیماری، جنس، تعداد عودها، گزارش آسیب‌شناسی و استفاده از سایر درمان‌های سرکوب‌گر ایمنی مورد ارزیابی قرار گرفت. کودکان مورد مطالعه در 3 گروه سنی 3-1 سال، 6-4 سال و 10-7 سال در شروع بیماری، بررسی شدند و در نهایت 61 کودک(46 پسر و 15 دختر) که دارای مشخصات مورد نظر برای بررسی بودند با تعداد 23، 24 و 14 نفر به ترتیب در گروه‌های ذکر شده قرار گرفته و مطالعه شدند. نمونه‌برداری کلیه در 46 مورد انجام شد که در 5/76%، MCNS گزارش گردید. داروهای سیکلوفسفامید، کلرامبوسیل و سیکلوسپورین به ترتیب در 18، 4 و 1 نفر از بیماران مورد استفاده قرار گرفته بودند. کودکانی که شروع بیماری آن‌ها در محدوده 3-1 سال، 6-4 سال و 10-7 سالگی بود به ترتیب 92/5±7، 74/3±54/5 و 81/1±57/1 دچار عود شده بودند و دوره بیماری فعال در آن‌ها به ترتیب 15/4±52/5، 57/3±37/5 و 54/1±92/1 سال بود. با توجه به تعداد عودها و دوره فعال بیماری، بین گروه سوم(10-7 سال) و 2 گروه سنی دیگر تفاوت معنی‌داری وجود داشت(05/0P<). بنابراین می‌توان گفت سن شروع بیماری یک عامل مهم در پیش‌آگهی سندرم نفروتیک حساس به استرویید در کودکان می‌باشد. 

       


دکتر مژگان عسگری، دکتر عباسعلی امیدی، دکتر محمدهادی صادقیان، دکتر حمیدرضا هاشمیان،
جلد 11، شماره 39 - ( 3-1383 )
چکیده

این مطالعه مقطعی(cross sectional) به منظور بررسی ارزش تشخیصی روش AgNOR(Argyrophilic Nucleolar Organizer) در تمایز سلول‌های اوروتلیال غیرنئوپلاستیک از سلول‌های بدخیم در سیتولوژی ادرار به عنوان نشانه فعالیت تکثیری سلولی، انجام شد. در این مطالعه نقاط AgNOR که به روش نقره کلوییدی رنگ شده بود در سلول‌های اوروتلیال دفع شده در ادرار از نظر کمی ارزیابی شد. هفتاد و پنج بیمار شامل 43 مورد از افراد فاقد بدخیمی اوروتلیال و 32 مورد مبتلا به کارسینوم سلول ترانزیشنال(TCC) با درجات بدخیمی(G) متفاوت شامل 6 مورد مبتلا به TCC با درجه بدخیمی I(1G)، 16 مورد با درجه بدخیمی II(2G)، 6 مورد با درجه بدخیمی III(3G) و 4 مورد با درجه بدخیمی IV(4G) که تمام آن‌ها با روش استاندارد طلایی بیوپسی مثانه تأیید شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند. میانگین شمارش نقاط AgNOR در هسته سلول‌های اوروتلیال در گروه‌های مختلف عبارت بود از: غیرنئوپلاستیک با میانگین 19/3، TCC(1G) با میانگین 86/3، TCC(2G) با میانگین 20/4 و TCC(3G) با میانگین 44/7 و TCC(4G) با میانگین 34/8. با توجه به نتایج به دست آمده میانگین شمارش نقاط AgNOR در هسته سلول‌های اوروتلیال افزایش مرحله به مرحله‌ای را از موارد غیرنئوپلاستیک تا TCC با درجات بدخیمی بالا نشان داد. مقایسه گروه‌ها با آزمون Oneway ANOVA و Post Hoc به روش Scheffe صورت گرفت که میانگین اختلاف‌ها از نظر آماری معنی‌دار بود(0001/0P<). بیش‌ترین اختلاف بین موارد فاقد بدخیمی با بیماران دارای TCC با درجه بدخیمی 3 و 4 و نیز بین موارد TCC  با درجه بدخیمی I(1G) با 3G و 4G و بین TCC با درجه بدخیمی II(2G) با این 2 گروه مشاهده شد. از سوی دیگر کم‌ترین اختلاف بین موارد بدون نئوپلاسم و بیماران مبتلا به TCC با 1G و نیز بین بیماران مبتلا به TCC با درجه بدخیمی 3 و 4 وجود داشت. میانگین حداکثر تعداد نقاط AgNOR نیز نتایج مشابهی را در هر گروه نشان داد. هدف از این بررسی ارزیابی AgNOR به عنوان روشی با ویژگی زیاد و حساسیت کم‌تر، ارزان و ساده برای افتراق ضایعات خوش‌خیم از بدخیم در سیتولوژی ادرار بوده است. 

دکتر سیدمرتضی هاشمی، دکتر مهرداد حق‌ازلی، دکتر محمد باقری، دکتر علی کبیر،
جلد 11، شماره 40 - ( 6-1383 )
چکیده

سرطان معده، دومین سرطان شایع و دومین علت مرگ ناشی از سرطان در دنیا است و آدنوکارسینوم معده کشنده‌ترین سرطان در کل ایران می‌باشد. براساس مطالعات اخیر سرطان معده به طور قابل ملاحظه‌ای به طرف بخش پروگزیمال معده انتشار یافته است. با توجه به این مطلب مطالعه حاضر جهت بررسی ارتباط آناتومیک و پاتولوژیک سرطان‌های معده انجام گردید. این پژوهش مقطعی ـ تحلیلی روی 350 بیمار مبتلا به سرطان اولیه معده در بیمارستان‌های حضرت رسول اکرم(ص)، فیروزگر و شهدای هفت تیر طی سال های 80-1371 صورت گرفت. دویست و سی نفر از بیماران(66%) مرد و 120 نفر(34%) زن بودند و میانگین سنی آن‌ها 69/0±9/59 سال بود. بین انواع پاتولوژیک سرطان معده و محل آناتومیک آن‌ها رابطه آماری معنی‌داری مشاهده شد(291/0=r و 001/0P<) به طوری که آدنوکارسینوم بیش‌تر در پروگزیمال و لنفوم بیش‌تر در بخش میانی معده وجود داشت. تعداد خام افرادی که به تازگی سرطان معده آن‌ها تشخیص داده شده در هر سال رو به افزایش است. میانگین سن و درصد جنسیت در بیماران این مطالعه مشابه مناطق با خطر بالای این سرطان در دنیا بوده و تمایل بیش‌تر سرطان‌های معده به سوی بخش پروگزیمال در این مطالعه با مطالعات جدید مطابقت دارد. مقایسه الگوی سرطان معده در جمعیت‌های مختلف کشور می‌تواند برای درک بهتر نقش عوامل محیطی، ژنتیک و نژادی در ایجاد این سرطان کمک کننده باشد. 

       



صفحه 1 از 4    
اولین
قبلی
1
 

کلیه حقوق این وب سایت متعلق به مجله علوم پزشکی رازی می باشد.

طراحی و برنامه نویسی : یکتاوب افزار شرق

© 2020 All Rights Reserved | Razi Journal of Medical Sciences

Designed & Developed by : Yektaweb